7. BÖLÜM

***

Damla için günler birbirine karışmaya başlamıştı. Sabah set. Öğleden sonra prova. Akşam atölye. Gece senaryo çalışması. Bazen eve geldiğinde ayakkabılarını çıkaracak hali bile kalmıyordu. Senaryoyu eline alıp koltuğa oturuyor, iki sayfa sonra gözleri kapanıyordu. Sabah uyandığında metin hala kucağında, salonun ışıkları açık oluyordu. Yorgundu ama uzun zamandır ilk kez yorgunluğundan şikayetçi değildi. Mutluydu. Bunu da bir akşam Fulya aradığında fark etti.

“Sende bir değişiklik var. Sesin değişik.”

“Nasıl yani?”

“Mutlu insan gibi çıkıyor. Hafiflemiş gibi.”

Damla güldü.

“O nasıl bir sesmiş yahu?”

“Bilmem. Uzun zamandır senden duymadığım bir ses.”

“Abartma canım sen de.”

“Yaradı sana bu iş değişikliği.”

“Belki”

“Sadece iş değişikliği mi? Başka bir şey yok yani?”

“Ne olabilir canım başka. Yok.”

“Hıı. Öyle diyorsan öyledir.”

Fulya, Ali’nin Can’dan Damla’nın numarasını aldığını biliyordu. Can, düğün günü heyecandan fark edemediği bütün o bakışmaları sonradan taklit ede ede anlatmıştı. Bir süre daha Damla’nın çekimlerinden konuştular. Zorlandığı sahnelerden, bir cümle için kaç tekrar yaptıklarından, Batu’nun istediği ifadeyi alana kadar aynı yeri yeniden çektirmesinden... Sohbet kısa bir an kesildi. Fulya yeniden konuştuğunda sesi değişmişti.

“Bir şey soracağım.”

Damla koltuğa biraz daha yerleşti. Soruyu bekliyordu.

“Ali abi aradı mı?”

Damla birkaç saniye sustu.

“Demek aradı.”

“Kocanın ne halt ettiğini biliyorsun sanırım.”

“Numaranı verdiğini söyledi.”

“Bana sormadan.”

“O kısmı Can’la konuşursun. Ben yeni evliliğimi korumaya çalışıyorum.”

Damla bir şeyler mırıldanarak güldü.

“Ne zaman aradı?”

“Birkaç gün önce.”

“Ee?”

“Ee’si yok. Aradı, konuştuk.”

Fulya kısa bir an bekledi.

“Ne konuştunuz?”

“Anlatılacak bir şey yok Fulya.”

“Hiç mi?”

“Olsaydı anlatırdım.”

Damla gözlerini karşısındaki karanlık televizyon ekranına çevirdi.

“Olmayacak bir şeyin anlatılacak tarafı da yok.”

Sesi sert değildi ama kapalıydı. Fulya o tonu tanıyordu.

“Peki” dedi yalnızca. Üstelemedi. Konu yeniden dağıldı. Fulya evlilikten, Can’ın daha şimdiden ortaya çıkan saçma alışkanlıklarından ve Erdek’ten bahsetti. Oradan arkadaş grubuna geçtiler. Telefonu kapattıklarında bir saate yakın konuşmuşlardı. Damla’nın yüzünde hala küçük bir gülümseme vardı. Fulya’yla uzun uzun konuşmayı seviyordu. Ertesi günün programına bakmak için takvimi açtı. Parmağı ekranın üzerinde durdu. Çekim saatinden önce günün tarihi dikkatini çekti. Aklına gelen şey o kadar sıradandı ki ilk anda üzerinde durmadı bile. Sonra yeniden düşündü. Normalde günü gününe olurdu. En fazla bir iki gün oynardı. Bu kez olmamıştı. Damla birkaç saniye daha ekrana boş boş baktı.

Stres.

Yorgunluk.

Son birkaç haftada bütünüyle değişen düzeni.

Bir de Erdek’ten dönerken aldığı ertesi gün hapı.

Bunlardan herhangi biri gecikmeye neden olabilirdi. Takvim uygulamasını kapattı.

Bir gün daha bekledi.

Sonra bir gün daha.

Üçüncü gün de kendisine aynı şeyleri söyledi.

Yorgunluk.

Yeni düzen.

Stres.

Panik yapacak hiçbir şey yoktu.

Yine de bir sabah sette kostüm provasına hazırlanırken makyaj odasındaki kahve kokusu midesini kaldırdı. Elindeki bardağı hemen masaya bıraktı. Makyöz aynadan ona baktı.

“İyi misiniz?”

“İyiyim.”

“Kahve dokundu galiba.”

“Sanırım.”

Makyöz yeniden önündeki fırçalara döndü. Damla kahveyle günün her saati aşk yaşardı. Kokusu en sevdiği şeylerden biriydi. Kahve onun midesini bulandıracak en son şeydi. Hem öyle kolay kolay midesi bulanmazdı ki. Masanın diğer ucuna ittiği kahveyle bakışırken, günlerdir aklından uzak tutmaya çalıştığı ihtimal ilk kez gerçek göründü.

***

Ali ise o günlerde kendini işine kaptırmıştı. Bir cuma akşamı Duru’yla buluştu. Duru düğün hazırlıkları yüzünden haftalardır oradan oraya koşturuyordu. Normalde daha sık görüşen baba kız, son haftalarda bulabildikleri her fırsatı değerlendirmeye çalışıyordu. Duru’nun organizasyon şirketiyle yapacağı toplantıya Ali de gelmişti. Başta yalnızca dinliyordu. En azından kendince. Yarım saat sonra masa düzenine karışmış, müziğin başlayacağı saati sorgulamış, yemek servisinin neden o saatte yapılacağını sormuştu. Organizatör bir süre sonra sorularını doğrudan Ali’ye yöneltmeye başladı. Duru sonunda dayanamadı.

“Baba.”

Ali ona baktı.

“Evlenen ben miyim, sen misin?”

“Fikir söylüyorum.”

“Hayır. Yönetiyorsun.”

“Abartıyorsun.”

“Hayır baba, abartmıyorum.”

Duru kahvesinden bir yudum aldı. Sonra gözlerini kısmış halde babasına baktı.

“Sen var ya...”

“Ne var?”

“Bir insanı çok seversen nefes almasına bile karışırsın.”

Ali güldü. Duru gülmedi. Çünkü şaka yapmıyordu. Babasının niyetinden hiçbir zaman şüphe etmemişti ama Ali’nin ilgisi bazen nefes alacak yer bırakmayacak kadar büyüyebiliyordu. Bir an birbirlerine baktılar. Ali’nin yüzündeki gülümseme yavaşça silindi. Duru’nun ifadesi ise biraz sonra yumuşadı.

“Beni düşündüğünü biliyorum” dedi. “Ama bazen çok yorucusun.”

Ali cevap vermedi. Çünkü kızının haklı olduğunu biliyordu. Ertesi sabah kendisini Erdek yolunda buldu. Eskiden bunu daha sık yapardı, son yıllarda seyrekleşmişti. Yine de ihtiyaç duyduğunda yönünü aynı yere çeviriyordu.

Denize.

Sessizliğe.

Öğleden sonra sahildeki küçük balıkçıya oturdu. Mümkünse hep aynı masaya oturuyordu. Denizi tam karşıdan gören, rüzgarı biraz fazla alan masaya. Garson onu tanıyordu.

“Taze çayım var Ali abi.”

Ali başını salladı.

“Yolla gelsin.”

Çay geldi. Sonrasında balık geldi. Ali uzun süre denize baktı. Tamer geldi aklına. Onunla bu masada kaç kez oturduklarını hatırlamıyordu. Bazen iki saat boyunca konuşurlardı. Bazen Tamer gazetesini okur, Ali denizi seyrederdi. Tamer öldükten sonra iskele değişmemişti. Çay yine aynı ince belli bardakta geliyor, deniz aynı yere vuruyordu. Yalnızca karşısındaki sandalye artık boş kalıyordu. Can’ı düşündü. Babasının yokluğunu onun hayatında doldurabileceğine hiçbir zaman inanmamıştı. İstememişti de. Ama Can’ın iyi olup olmadığını uzaktan da olsa bilmek istiyordu hep. Telefonunu çıkardı. Masaya bıraktı. Damla’nın numarası kayıtlıydı artık. Ali birkaç saniye ekrana baktı. Sonra telefonu ters çevirdi. Bir telefon konuşmasını günler sonra hala bu kadar düşünmesi garipti. Onluk değildi. Damla’nın sesi aklındaydı.

Önemsiz bir şey olsaydı umursamazdım.

Cümleyi söylerken sesinin nasıl alçaldığını hatırlıyordu. Ardından ciddi konuşmanın ortasında gülmemek için kendisini nasıl tuttuğunu.

Ne yapıyordu acaba şimdi?

Sette miydi?

Çekimi var mıydı?

Yoruluyor muydu?

Bunların hiçbirini bilmeye hakkı yoktu. Damla hayatında böyle bir şeye yer olmadığını söylemişti. Ali de anladığını söylemişti. Bu kadar. Denize baktı. Telefon hala masanın üzerindeydi. Bir daha kendisi aramayacaktı. Damla’nın kararını kabul edecek, onu zorlamayacaktı.

***

Pazartesi sabahı Damla doktora gitti. Kendisine günler vermişti. Belki sıradan bir gecikmeydi. Belki birkaç gün içinde her şey normale dönecekti. Ama on gündür hiçbir şey olmamıştı. Doktor, Damla’nın o sabah verdiği kan tahlilinin sonucuna birkaç saniye baktı. Ardından önündeki forma dönüp başını kaldırmadan sordu.

“Son adet tarihinizin ilk günü ne zamandı, Damla Hanım?”

Damla telefonundaki takvim uygulamasını açtı.

“12 Haziran.”

“Döngünüz genellikle düzenli midir?”

“Günü gününedir. En fazla bir iki gün oynar.”

Doktor başını hafifçe salladı.

“Kan sonucunuz gebeliği gösteriyor.”

Damla’nın eli telefonun üzerinde hareketsiz kaldı. Doktor konuşmayı sürdürdü.

“Gebeliğin yerleşimini ve haftasını görmek için ultrasonla bakalım.”

Damla birkaç saniye ona baktı.

Ne diyor bu kadın?

“Gebelik mi?”

“Evet.”

Doktor bunu son derece sakin söylemişti. Damla telefonunu çantasına koydu. Muayene için hazırlandı. Birkaç dakika sonra doktor dikkatle ekrana bakıyordu. Damla da baktı. Ama gördüğü görüntü ona hiçbir şey söylemiyordu.

Siyaha çalan gri lekeler.

Birbirine karışan gölgeler.

Anlam veremediği şekiller.

Doktor ekrandaki küçük bir alanı işaret etti.

“Rahim içinde gebelik kesesini görüyorum.”

Damla gözlerini işaret ettiği yerden ayıramadı.

“Son adet tarihiniz ve ölçüm birbiriyle uyumlu. Yaklaşık beş hafta üç günlük bir gebelik.”

Odanın içindeki bütün sesler uzaklaştı.

Klimanın uğultusu.

Koridordan geçen insanların ayak sesleri.

Doktorun anlatmayı sürdürdüğü tıbbi ayrıntılar...

Hepsi birbirine karıştı.

Beş hafta üç gün.

Damla ekrana biraz daha dikkatli baktı. Sanki yeterince uzun bakarsa doktorun söylediğinden başka bir şey görecekmiş gibi. Ama görüntü değişmedi.

Oradaydı. Birkaç dakika öncesine kadar aklının gerisine itebildiği şey şimdi karşısındaki ekrandaydı. Damla ne hissetmesi gerektiğini bilmiyordu. Ama artık yokmuş gibi davranamayacağını biliyordu.

***