15. BÖLÜM

***

Hastaneden çıktıktan sonra birkaç dakika sessiz yürüdüler. Ali, Damla'nın birkaç adım gerisindeydi.

Artık sadece sen söz konusu değilsin.

Ali kendisine kızgındı. Cümle ağzından çıktığı anda Damla'nın yüzünün nasıl değiştiğini düşünüp duruyordu. Günlerdir taşıdığı korkuyu, sanki hiç düşünmüyormuş gibi yüzüne vurmuştu. Otoparka yaklaştıklarında Damla bir an yavaşladı.

“Başın mı döndü?”

“Hayır.”

Damla çantasının askısını omzunda düzeltti. Ali birkaç saniye yüzüne baktı. Damla ise gözlerini ondan kaçırdı.

“Ben arabayı getireyim.”

“Gerek yok, gidelim.”

Damla yine önden devam etti. Ali kapıyı açmaya fırsat bulamadan Damla çoktan yolcu koltuğuna geçmişti.

“Setin yok değil mi?”

“Hayır, eve bırakırsan sevinirim.”

"Tamam."

Bir süre sessizlikten sonra Ali konuştu.

"Bir ricam olacak.”

Damla dönüp Ali’ye baktı.

“Yarım saat."

"Ne için?"

"Sahile gidelim. Temiz hava alalım."

Damla’nın yüzünde yorgun bir ifade belirdi.

“Ali…”

“Lütfen.”

“Eve gitmek istiyorum şu anda.”

“Biliyorum. Ama önce temiz hava alsak güzel olmaz mı?”

Damla derin bir iç çekti, camını biraz açtı. İçeri giren hava saçlarını yüzüne savurdu. Eliyle geriye itti.

“Peki. Yarım saat.”

“Güzel. Ben çok açım.”

Damla kaşlarını kaldırdı. Ali yüzünü hiç bozmadı. Bir yandan Damla’ya bakıyor bir yandan da çoktan sahil yoluna doğru dönmüştü.

“Temiz hava?”

“Onu da alacağız.”

“Tabii.”

“Tek başıma yemek yemek istemiyorum.”

“Tabii ki. İstemezsin.”

Ali, Damla’nın imalarının farkındaydı.

“Tam çipura havası. Yanında bol yeşil salata.”

Damla dönüp Ali’ye baktı.

“Ne oldu? Balık olmaz mı? Hem setinde yokmuş.”

Damla cevap vermeyince Ali sordu.

“Miden mi kötü yoksa?”

“Hayır, midem şu an gayet iyi.”

Damla, Ali’nin yüz ifadesine ve son yarım saattir kıvranmasına dayanamayıp balık fikrini kabul etti. Sahil boyunda bir balık restoranına gittiler. Öğlen saatiydi. Mekan henüz kalabalıklaşmamıştı. Deniz hemen karşılarında, neredeyse hareketsiz duruyordu. Cam kenarındaki masalardan birine oturdular. Damla menüyü açtı.

“Çipura iyi fikir gibi.”

Ali’nin yüzündeki endişe dağılırken gülümsedi. Garson geldiğinde siparişleri verirken Ali bir yandan da Damla’nın bardağına su doldurdu. Garson uzaklaştıktan sonra aralarına sessizlik yerleşti. Damla denize bakıyordu. Ali ise söyleyeceği cümleyi doğru kurmaya çalışıyordu.

Özür dile. Gerisini karıştırma.

“Özür dilerim.”

Damla gözlerini denizden ayırmadı.

Evet. Başlıyoruz.

“Öyle söylememeliydim.”

Damla bu kez ona döndü.

“Çok kötü bir cümleydi.”

“Evet.”

“Bana bebeği yeterince düşünmüyormuşum gibi geldi.”

“Öyle düşünmüyorum.”

“Ama öyle söyledin.”

“Biliyorum.”

Ali masaya doğru biraz daha eğildi.

“Korktum,” dedi Ali. “Ayakta zor duruyordun. Sonra doktor dinlenmen gerektiğini söyledi. O anda aklımdan geçen tek şey seni nasıl durdurabileceğimdi.”

“İşte bu da biraz sorun zaten.”

“Ne?”

“Beni nasıl durdurabileceğini düşünmen.”

Ali cevap vermedi.

“Niyetini anlıyorum. Gerçekten.”

“Ama bu, söylediğimi düzeltmiyor.”

“Düzeltmiyor. Mesele sadece söylediğin cümle de değil zaten.”

Ali başını salladı. Damla önündeki peçetenin kenarıyla oynadı.

“Ben zaten yeterince suçlu hissediyordum kendimi, o konuya dokunmuş oldun.”

Ali’nin yüzü değişti.

“Hissetmemelisin.”

“Öyle olmuyor.”

“Çalıştığın için mi?”

“Her şey için.”

Damla sandalyesinde biraz geriye yaslandı.

“Gerçekten çok koşturuyorum. Bazen yemek yemeye bile fırsat yaratamıyorum. Geçen gün iki çekim arasında ayaklarımı uzatıp düzgünce yemek yemek varken oyuncu terapistine gittim. Hani konuşmuştuk ya.”

“Hatırlıyorum.”

“Şimdi onu da çıkardım başıma.”

Damla bir süre denize baktı.

“İlk bölüm öncesi tanıtımlar, afiş çekimleri derken aşırı yoğundu. Sadece set kısmına geçsek belki bu kadar olmayacak. Ama mesele şu ki…”

Durdu.

“Bütün bunlar bana iyi geliyor. Hepsini istiyorum.”

Ali onu dinliyordu.

“Sonra yoruluyorum ve suçlu hissediyorum. Çalışmak istediğim için suçlu hissediyorum. Dinlenirsem de işimi aksatıyormuşum gibi hissediyorum. Ne yaparsam yapayım bir tarafı yanlışmış gibi geliyor.”

“İşini bırakmanı istemiyorum Damla.”

Damla kaşlarını çattı.

“İşimi bırakmak istediğimi söylemedim ki.”

“Öyle demedim.”

“Öyle bir şey söylemeyeceğini umuyorum zaten.”

Ali bu kez ne söyleyeceğini gerçekten düşündü.

“Yine yanlış yere gidiyoruz.”

“Biraz.”

Damla gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı. Ali önündeki su bardağını eline aldı.

“Söylemeye çalıştığım şu: İşinden bahsederken nasıl olduğunu görüyorum.”

“Nasıl oluyormuşum?”

“Mutlu… Bırakmanı istemem,” dedi Ali. “Ama kendini tüketmeni de istemiyorum.”

“İkisi arasındaki ayarı ben bulacağım.”

Ali bu kez hiç beklemeden başını salladı.

“Tamam.”

“Gerçekten tamam mı?”

“Deneyeceğim.”

“Deneyeceksin.”

“Fazla umutlanmayalım yine de.”

Damla güldü.

“İşte şimdi daha inandırıcı.”

Tam o sırada garson tabakları getirdi. Sonra Damla iştahla balığını yemeye başladı. Ne kadar çok acıktığını balık gelene kadar anlamamıştı. Verilen serumun ve mide bulantısı önleyicilerin de etkisi olmalı ki son günlerde ilk defa bu kadar rahat yemek yemişti. Bir süre balık türlerinden, favorilerinden falan bahsettiler. Konu bir şekilde yine Erdek’e gelince doğal olarak Can’a ve Fulya’ya da geldi. Çaylar geldiğinde Damla, “Ben artık Fulya’ya söylemek istiyorum,” dedi.

“Erdek’e mi gideceksin?”

“Öyle düşünüyordum. Ama bir türlü fırsat bulamadım.”

Tam o sırada Ali’nin telefonu çaldı. Ekranda Can’ın adı vardı. Ali kaşını kaldırdı. Damla da ismi gördü.

“Kesin başımıza bir şey gelecek.”

Telefon ikinci kez çaldı. Ali elini uzatıp telefonu aldı.

“Büyük ihtimalle.”

Aramayı açtı.

"Efendim?"

Can hiç beklemeden konuştu.

"Abi kusura bakma ama ben artık özeline gireceğim.”

"Evet?"

"Yok yani insan bir yere kadar saygılı oluyor."

"Can. Hayırdır?"

"Abi bir sus."

Damla merakla Ali’ye bakıyordu. Ali, konuşmayı hoparlöre aldı.

"Ben sizi Ayvalık'ta aynı masaya oturttum."

"Sağ ol."

"Yürüyüşe gönderdim."

Damla sessizce söylendi;

“Bizi mi diyor o?”

Ali başını sallarken Can’la konuşmaya devam ediyordu.

"Onu da yaptın."

"Sonra döndünüz."

Ali çayından bir yudum aldı.

"Sonra ikiniz de garipleştiniz."

"Garipleşmedik."

"Garipleştiniz."

"Garipleşmedik."

"Abi senin gibi altmış yaşında değilim ben ama var bir kırkımız, anlarız biz de."

"Elli. Yaşla vurma."

Damla başını önüne eğdi. Gülmemeye çalışıyordu. Can hala konuşuyordu.

"Ben Damla'yı arıyorum."

Ali'nin gözleri Damla'ya kaydı.

"Tamam."

"Bir şey soruyorum."

"Tamam."

"Cevap vermiyor."

Damla dayanamadı.

"Yalancı mısın acaba?"

Can sustu.

Bir saniye.
İki saniye.
Üç saniye.

Sonra sesi telefondan patladı.

"DAMLA ORADA MI?"

Damla gözlerini kapattı.

"Merhaba Can."

"Dur."

Can sustu. Sonra tekrar:

"Dur."

Ali sandalyesine yaslandı.

"Ne oldu?"

"Bir şey hesaplıyorum."

Damla gülmeye devam ediyordu. Can'ın sesi yeniden geldi.

"Şu an aynı yerde misiniz? Ben sizi tekrar karşılaştırmak için İstanbul'a geldim."

Damla'nın gülüşü durdu. Ali de başını kaldırdı.

"Ne?"

"İstanbul'dayız."

Masada kısa bir sessizlik oldu. Damla hemen sordu.

"Şu an neredesiniz?"

Bu sefer arkadan Fulya'nın sesi geldi.

"Merhaba."

Damla yeniden gülmeye başladı.

"Hatta biz şu an sana geliyorduk."

"Ne?"

"Evet."

Damla şaşkınlıkla Ali'ye baktı. Ali de aynı ifadeyle ona bakıyordu. Fulya devam etti.

"Sonra Can dedi ki önce Ali'yi yoklayayım."

Can arkadan bağırdı.

"HAK ETTİM AMA. Ne oldu şimdi Ayvalık'tan sonra?"

Ali başını iki yana salladı. Kısa bir sessizlik oldu. Sonra Can'ın sesi bu kez daha sakindi.

"Ciddi ciddi soruyorum."

Ali onu yıllardır tanıyordu. Bu ses tonunu da biliyordu. Can gerçekten merak ediyordu.

"Konuşacağız Can."

Can birkaç saniye sustu.

"Tamam."

Telefon kapandıktan sonra masada kısa bir sessizlik oldu. Damla çay bardağını eline aldı.

"Sanırım yüz yüze söyleme isteğim gerçekleşecek."

Ali güldü.

"Evet."

Sonra telefonunu çıkardı. Damla baktı.

"Ne yapıyorsun?"

"Plan değiştiriyorum."

"Nasıl bir plan?"

Ali ekrana bakmaya devam etti. Mesajı gönderip telefonu masaya bıraktı.

"Tekneyi hazırlatıyorum.”

Ali omuz silkti.

"Can'ı ve büyük tepkilerini kalabalık bir restorana sokmak istemiyorum."

Damla güldü.

"Akıllıca."

***

Tekne kıyıdan ayrıldığında Can yine aynı konuya dönmüştü.

“Bakın, normal insanlar kafeye giderler, kahve içerler. İlle de boğazsa mevzu boğaz manzaralı kafeye, restorana giderler.”

Ali arkasına bile bakmadı.

“İn istersen.”

Can etrafındaki suyu gösterdi.

“Şu an denizin ortasındayız abi.”

“Bir dahaki sefere daha erken karar verirsin.”

“Yok, güzelmiş. Ona bir şey demiyorum.” Can etrafına bir kez daha baktı. “Ama ultra zengin misin nesin, bazen ağzım açık kalıyor. Tekne nedir ya?”

Ali masaya doğru yürüdü.

“Bitti mi?”

“Boğaz Köprüsü’nün altından geçeceğiz şimdi. Nasıl bitsin?”

“Ya sabır…”

Tam o sırada Damla lavabodan döndü. Fulya da onu bekliyormuş gibi çantasından telefonunu çıkardı.

“Tamam. Şimdi buraya bakalım lütfen.”

Telefonunun ekranını Damla’ya çevirdi. Ultrason görüntüsüydü. Fulya parmağıyla ekrandaki küçük alanı gösterdi.

“Bak, burada.”

Damla telefonu kendine biraz yaklaştırdı.

“Şurası mı?”

“Evet. Hiç belli olmuyor değil mi? İlk bakışta görememiştim.”

“Çok küçük.”

“Şimdilik.”

Can gururla öne eğildi.

“Sporcu olacak. İçime doğuyor.”

Fulya ona baktı.

“Senin içine çok şey doğuyor.”

“Bunda eminim.”

“Neye dayanarak?”

Can ultrason görüntüsünü gösterdi.

“Duruşuna bak.”

Damla güldü.

“Can, ortada duruş yok.”

“Ben görüyorum.”

Ali başını iki yana salladı. Damla bir süre daha görüntüye baktı. Sonra telefonu Fulya’ya geri uzattı. Elini çay bardağına götürdü ama almadı. Ali’yle bakıştılar.

“Benim de size bir şey söylemem gerekiyor.”

Can hemen doğruldu.

“Evleniyor musunuz?”

Üçü birden ona baktı. Can ellerini kaldırdı.

“Ne? Mümkün mü mümkün?”

“Can,” dedi Fulya.

“Tamam. Sustum.”

Damla başını iki yana salladı. Sonra gözlerini Fulya’ya çevirdi.

“Ben hamileyim.”

Teknede bir anda sessizlik oldu. Can’ın ağzı açık kaldı. Fulya kıpırdamadan Damla’ya baktı. Damla’nın söylediği cümle, üzerinden haftalar geçmesine rağmen hala zaman zaman kendisine de yabancı geliyordu.

“Ne?”

“Hamileyim.”

Fulya’nın gözleri doldu.

“Ne zaman öğrendin?”

“Ayvalık’a gelmeden hemen önce.”

“Ve bana söylemedin?”

Güzel bir haber gibi değildi.
Damla bir an sustu.
Hala öyle mi, onu da bilmiyorum.

“Söyleyemedim.”

Fulya başka bir şey sormadan ayağa kalktı. Teknenin dar kısmından geçerek Damla’nın yanına geldi. Damla da ayağa kalktı. Fulya ona sarıldı. Damla gözlerini kapatıp arkadaşını sıkıca tuttu. Sarılmaları beklediklerinden uzun sürdü. Fulya geri çekilmeden, Damla’nın omzuna yaslanmış halde güldü.

“Aynı anda mı gerçekten?”

Damla da güldü.

“Galiba.”

“Çocuklar birlikte büyüyecek.”

Damla’nın gülümsemesi yavaşladı. Bunu daha önce hiç düşünmemişti.

“Birbirlerini doğdukları günden beri tanıyacaklar” dedi Fulya.

Damla’nın gözleri doldu. Başını hafifçe sallamakla yetindi. Can sonunda konuşabildi.

“Bir dakika. Ben şu an dayı mı oluyorum?”

Ali güldü.

“Sen her şeye dayısın zaten.”

Can bunu ciddi ciddi düşündü.

“Doğru.”

Damla da gülmeye başladı. Haberin ilk şaşkınlığı geçtikten sonra sohbet yeniden dağıldı. Fulya birkaç soru sordu. Damla bildiği kadarını anlattı. Can iki kez konuşmaya başlayıp Fulya’nın bakışıyla sustu. Bir süre sonra Can sandalyesinde geriye yaslandı. Önce Damla’ya baktı. Ardından Ali’ye. Sonra yeniden Damla’ya. Ali bunu fark etti.

“Ne soracaksın?”

Can kaşlarını kaldırdı.

“Bir şey soracağımı nereden çıkardın?”

“Hadi Can.”

“Benim yalnızca kafam karıştı.”

Damla gözlerini kıstı. Can sanki dünyanın en doğal sorusunu soruyormuş gibi devam etti.

“Düğün ne zaman?”

Masada kısa bir sessizlik oldu. Damla gözlerini kapattı.

“Can!” dedi Fulya.

“Ne?”

Can Ali’yle Damla’nın yüzlerine baktı.

“Ben yanlış bir şey mi söyledim?”

“Ne düğünü Can?”

“Sizin.”

Ali başını önüne eğmiş, gülmemeye çalışıyordu. Damla ona döndü.

“Sen de buna gülüyor musun gerçekten?”

“Gülmüyorum.”

“Gülüyorsun.”

Can’ın yüzündeki ifade değişti.

“Evlilik yok yani?”

“Yok.”

“Peki.”

Birkaç saniye düşündü.

“Ama hamilesin.”

“Evet.”

“Ali’den.”

“Evet Can.”

Can yeniden Ali’ye baktı. Ali araya girdi.

“Daha fazla hesap kitap yapma bence.”

“Error verdim zaten.”

Damla da güldü ama Can gerçekten anlamaya çalışıyordu.

“Yani siz…”

“Biz birbirimizi tanımaya çalışıyoruz,” dedi Damla.

Can sustu. Damla farkında olmadan Ali’ye baktı. Ali hiçbir şey eklemedi.

“Şimdilik söyleyebileceğim bu kadar.”

Can başını salladı.

“Tamam.”

Sustu. Beş saniye kadar.

“Ama düğün sorumu tamamen geri çekmiyorum.”

“CAN!”

Bu kez Damla da güldü.

***

Haber verildikten sonra masadaki hava biraz daha rahatladı. Fulya zaman zaman ona bakıyor, hala duyduğu şeye alışmaya çalışıyormuş gibi gülümsüyordu. Can ise sormak istediği bazı şeyleri şimdilik içinde tutmak için belirgin bir çaba harcıyordu. Güneş yavaş yavaş alçalıyordu. Bir ara Fulya geriye yaslanıp Damla’ya baktı.

“Ali senin üniversite yıllarını biliyor mu?”

Ali hemen başını kaldırdı.

“Bilmem gereken bir şey mi var?”

Can hiç düşünmeden cevap verdi.

“Kaç.”

Ali güldü. Damla şüpheyle ikisine baktı.

“Ne anlatacaksınız?”

Fulya çayından bir yudum aldı.

“Bu kız üniversitedeyken deli gibi yürürdü. Abartmıyorum. Ne zaman arasak bir yere yürüyordu.”

Can başını salladı.

“Hiç abartmıyor.”

Ali, Damla’ya baktı.

“Ne kadar yürümekten bahsediyoruz?”

Fulya düşündü.

“Bilge’yle İstanbul’a gelirdik. Bizi bir günde şehrin yarısında dolaştırırdı.”

“Abart abart.”

“Damla, akşam ayaklarımızı hissetmiyorduk.” Fulya dönüp Ali’ye bakarken Damla’yı işaret etti, “Bir tek vapurda dinlenmemize izin veriyordu. Vapur. Yürüyüş. Yine yürüyüş. Yine vapur. Sonra başka bir semt.”

Ali’nin yüzünde gülümseme oluştu.

Fulya, “Ama değiyordu ya.”

Damla da gülümsedi. Üniversite yıllarında gerçekten öyleydi. Okula giderken de dönerken de çoğu zaman yürürdü. Canı sıkıldığında kendini sokağa atar, bazen bir yere varmak için değil, yalnızca hareket etmek için saatlerce dolaşırdı. Ali gözlerini ondan ayırmadı.

“O zaman da böyleydin yani.”

“Nasıl?”

“Yerinde duramayan.”

Damla bir an düşündü.

“Galiba.”

Fulya hemen düzeltti.

“Kesinlikle.”

***

Akşam yemeği için masaya yeniden birkaç tabak geldiğinde Ali menüye baktı. Sonra Damla’ya. Damla bunu hemen fark etti.

“Bakma öyle.”

“Nasıl bakıyorum?”

“Çok iyi biliyorsun nasıl baktığını.”

Can başını kaldırdı.

“Ben de gördüm.”

Ali ikisini de umursamadı.

“Bir şey yiyecek misin?”

“Hayır.”

“Damla.”

“Ali.”

“Bir şeyler yesen?”

“Balık yedik ya Ali. Kocaman.”

“Üç saat önceydi.”

“Sen ciddi misin?”

“Neden şaka yapayım?”

Can araya girdi.

“Ben Ali’nin tarafındayım.”

Fulya dirseğiyle Can’a vurdu. Can önündeki menüye döndü. Damla başını iki yana salladı. Sonra yeniden Ali’ye baktı.

“Bir çorba içerim.”

Ali’nin yüzündeki ifade hemen değişti. Bu kez Ali’nin rahatlaması Damla’ya baskı gibi gelmedi. Biraz komik buldu. Göz göze geldiler.

Ne yapacağım ben seninle acaba?

Yemekten sonra Can telefonuna bakarken birden kaşlarını çattı.

“Hah.”

Fulya çayından bir yudum aldı.

“Hah ne?”

Can cevap vermedi. Ekrana biraz daha yaklaştı. Önce Ali’ye baktı. Ardından Damla’ya. Ali bunu fark etti.

“Can?”

Can telefonu yavaşça masanın ortasına bıraktı. Damla kendi telefonunda bir şeylere bakıyordu.

“Bunu göstermek istemezdim ama birkaç dakika sonra zaten biriniz göreceksiniz.”

Damla kendi telefonunu bıraktı.

“Ne oldu?”

Telefonu eline aldığında önce fotoğrafları gördü. Restoranın önünde Ali’yle yan yana yürüyorlardı. Bir karede Ali ona doğru dönmüş bir şey söylüyordu. Diğerinde Damla gülüyordu. Altında büyük harflerle bir başlık vardı.

*DEMEK BAŞROLÜN SIRRI BUYMUŞ.*

Damla haberi aşağı kaydırdı.

*Yeni dizinin gizemli başrolü, Ali Derin’le görüntülendi.*
*Ali Derin’in desteği olmadan o rolü alması mümkün mü?*
*Oyunculuk değil, bağlantı konuşuyor.*

Aynı fotoğrafları kullanan başka hesaplar da vardı. Bazıları dizinin fragmanından görüntüleri yanına eklemişti. Henüz ilk bölüm yayınlanmamıştı. Kimse Damla’yı gerçekten tanımıyordu. Bir kere bile izlememişlerdi. Ama rolü nasıl aldığına çoktan karar vermişlerdi. Damla telefonu masaya bıraktı. Fulya uzanıp elini tuttu.

“İyi misin?”

Damla hemen cevap vermedi.

“Hakkımda hiçbir şey bilmiyorlar.”

Ali karşısında sessizce oturuyordu.

“Nasıl oynadığımı bilmiyorlar. Seçmelere nasıl hazırlandığımı, o rolü almak için ne yaptığımı bilmiyorlar.”

Telefonu yeniden eline aldı. Ekrandaki fotoğrafa baktı. Ali'yle yan yana yürürken gülüyordu.

“Bir tek seni biliyorlar.”

Ali’nin yüzündeki ifade değişti. Damla gözlerini fotoğraftan ayırmadı.

“Yetmiş onlara.”

***