28. BÖLÜM

***

Kısa bir bekleyişin ardından Damla ile Ali doktor odasına girdiler. Doktor onları gülümseyerek karşıladı.

“Hoş geldiniz. Nasılsınız, Damla Hanım?”

“İyiyim, teşekkür ederim.”

Damla, Ali'yle birlikte doktorun karşısındaki sandalyelere oturdu.

“Şikayetleriniz nasıl? Bulantılarınız devam ediyor mu?”

Damla, son günlerde kendisini çok daha iyi hissettiğini anlattı. Bulantıları neredeyse tamamen geçmişti. Yalnızca bazı sabahlar uyandığında hafif bir rahatsızlık hissediyordu.

“Güzel. Bu haftalarda şikayetlerin azalmasını bekliyoruz zaten.”

Doktor, Damla'nın dosyasını açıp sonuçlarına göz attı.

“İkili tarama sonuçlarınız da gelmiş. Onlara da baktım. Sonucunuz düşük riskli görünüyor.”

Damla'nın bakışları hemen Ali'ye kaydı. Ali de ona baktı.

“Yani her şey yolunda gidiyor, değil mi?” diye sordu Damla.

“Şu an için sonuçlar gayet iyi. Tabii bu bir tarama testi, kesin tanı anlamına gelmiyor. Ama yüksek risk gösteren bir bulgu saptanmamış.”

Damla derin bir nefes almıştı. Ali de doktorun söylediklerini dikkatle dinledikten sonra başını salladı.

“Bir de ufaklığa bakalım neler yapıyormuş,” dedi doktor.

Damla sedyeye uzanırken Ali yanına geçti. Doktor ultrason probunu karnında gezdirmeye başladığında ikisi de ekrana döndü. Görüntü birkaç saniye içinde belirginleşti. Damla, ilk kontrolde ekranda gördüğü küçücük şekli hatırladı.

Hiçbir şeye benzemiyordu.

Şimdi başını, gövdesini, kollarını ayırt edebiliyordu. Doktor görüntüyü biraz büyüttüğünde bebek birden hareket etti.

“Aa!”

Damla, sesinin yüksek çıktığını fark edince güldü.

“Gördün mü?”

Ali başını sallarken ekrandan gözünü ayırmıyordu. Doktor bebeğin duruşunu göstermek için probu hafifçe hareket ettirdi. Tam o sırada küçük bacaklar kıpırdadı, ardından bebek bütün bedeniyle döner gibi oldu.

“Bugün pek yerinde durmuyor,” dedi doktor.

Damla şaşkınlıkla izliyordu.

“Ben hiçbirini hissetmiyorum ama.”

“Henüz hissetmemeniz normal. Biraz daha zaman var.”

Ali, bebeğin bir kez daha kıpırdamasını izledikten sonra Damla'ya baktı.

“Kime benzediği belli olmaya başladı galiba.”

Damla, Ali’ye gözlerini kısarak bir bakış atarken gülmesine engel olamamıştı. Doktor da gülümseyerek ölçümlerine devam etti. Damla yeniden ekrana döndü. Bu kez bebeğin küçük eli yüzüne yakın duruyordu.

“Şu eli mi?” diye sordu Ali.

“Evet. Bakın, burada.”

Damla hafifçe doğrulmaya çalışınca doktor görüntüyü ona daha rahat görebileceği şekilde çevirdi.

“Ne kadar büyümüş…”

Ali de görüntüyü daha iyi görebilmek için biraz yaklaştı. Bir süre ikisi de konuşmadan ekrandaki küçük hareketleri izledi.

Kıpır kıpır…

Doktor ölçümleri tamamlayıp gelişimin gebelik haftasıyla uyumlu olduğunu söyledi. Sonraki haftalarda yapılacak kontrolleri anlatırken Damla da doğrulmuş bluzunu düzeltip sedyeden inmişti. Ali çantasını uzattı. Doktorla vedalaşıp koridora çıktılar.

“Ne kadar hareketliydi, değil mi?” dedi Damla.

“Öyleydi. Ve nasıl da büyümüş…”

Oldukları yerde birbirlerinin gözlerine bakarken sekreterin başka bir ismi seslenmesiyle ikisinin de bakışları farklı yerlere kaydı. Asansöre bindiklerinde Damla telefonundan saate baktı.

“Sete rahat yetişirim gibi duruyor.”

“Yetişirsin. Trafik çok sıkışmazsa yarım saate oradayız.”

“Güzel. Bugün öğleden sonraki sahnelerim biraz yoğun.”

Ali otopark katının düğmesine bastı. Damla'nın setteki yoğunluğu onu hala endişelendiriyordu. Belli etmemeye çalışıyordu elbette. Ve tabii ki belli oluyordu. En azından bir şey söylememekte başarılıydı.

***

Damla telefonunu mutfak tezgahına dayayıp biraz geri çekildi. Ekranda Fulya'nın yüzü vardı. Bir yandan konuşuyor, bir yandan da önündeki yeşilliklerle uğraşıyordu. Fulya da bugün kontrole gitmişti. Bebekleri konuşuyorlardı.

“Uyuyorken denk geliyorum galiba kıpırdamıyor.”

“Ben de ilk defa bugün görmüş oldum. Kıpır kıpırdı.”

“Babası gibi uykucu olacak herhalde bizimki.”

Damla gülerken arkadan Can’ın sesi duyuldu. Zaten konuşmanın başından beri araya girmediği an yoktu.

“Dua edersin ama sonra bana. Uyuyan bebek işte oh şükret kızım.”

Damla kahkahasını tutamadı. Fulya da araya girdi.

“Damla yüz verme şuna. Her söylediğine gülüyorsun bu akşam.”

Bugün ağzımı toplayamadım zaten Fulya. Hep gülüyorum.

Fulya kaşlarını hafifçe çatıp yeniden Can'a baktı.

“Tek başıma bakmayacağım ya baba bey, niye ben şükrediyormuşum pardon?”

Damla biraz sıcak basınca hırkasını çıkardı. O sırada Can da kadraja girmiş, Fulya’nın yanına gelmiş onun gönlünü alıyordu. Damla hırkasını sandalyeye bırakıp tekrar telefonun karşısına geldiğinde Can onunla da vedalaşıp restoranına gitmek üzere çıktı.

“Bir dakika, bir dakika,” dedi Fulya birden.

“Ne oldu?”

“Senin boynundaki ne?”

Damla refleksle kolyesine dokundu.

“Hı. Kolye.”

“Onu ben de görüyorum, canım. Sen ne zamandan beri kolye takıyorsun?”

“Takıyorum arada.”

“Damla, seni kaç yıldır tanıyorum ben? Aa doğduğumdan beri.”

“Fulya…”

“Ben senin boynunda kolye gördüğümü hatırlamıyorum. Yaklaşsana biraz.”

Damla kameraya doğru eğildi. Fulya dikkatle baktı.

“Ay, çok güzelmiş!”

“Değil mi?”

“Çok güzel. Böyle birden nereden esti? Nereden aldın?”

Damla salatasına limon almak için ekrandan uzaklaştı.

“Damla! Bir şey sordum.”

Damla elindeki limonla yeniden ekrana girdi. Yakalandığını kabul edercesine omuzlarını düşürdü.

“Ben almadım.”

Fulya'nın ilgisi bir anda arttı. Muzip bir ses tonuyla sordu:

“Kim aldı?”

“Ali verdi.”

Fulya'nın yüzünde yavaş yavaş bir gülümseme yayıldı.

“Ali verdi?”

“Evet.”

“Durduk yere?”

“Durduk yere değil. Yani… Öyle de sayılır.”

“Nasıl yani?”

“Fulya, sorguya mı çekiyorsun beni?”

“Evet. Devam et.”

Damla bir yandan salatasını hazırlamayı bitiriyor, bir yandan da söyleniyordu.

“Neye devam edeyim Fulya? Kolyeyi Ali verdi işte. Bu sabah doktordan önce, bunu dedi senin takmanı istiyorum dedi. Öyle.”

Fulya oturduğu koltukta iyice yayılmıştı.

“Bak bak. Şimdi. Baştan doğru düzgün anlatıyorsun şunu.”

Damla gözlerini devirdi ama gülümsemesini de saklayamadı.

“Anlatacak gerçekten bir şey yok. Bana bir kolye verdi. Çok güzel bir kolye. Ben de taktım.”

Fulya bir süre ona baktı.

“Öf. Yine peki, hep peki,” dedi sonunda. “Tamam anlatma.”

“Canımsın sen.”

“Sen de benim canımsın. Beni deli etsen de.”

Damla, Mehtap ablanın yaptığı yemeği de ısıtmak için ocağın başına geçince tezgahta duran telefonu eline almıştı. Telefonu yüzüne yaklaştırmış Fulya’nın söylenmeleri karşısında sadece öpücük atmıştı ona. Sonrasında Damla yemek yerken de konuşmaya devam ettiler. Bilge ve Öykü’yü de konuşmaya aldılar. Bilge ve Özgür’ün İstanbul’a taşınacak olmaları iki gün önce kesinleşmişti. Muhtemelen hafta sonu İstanbul’a gelecekler ve ev bakacaklardı. Damla istedikleri kadar kendisinde kalabileceklerini söylemişti ama Bilge ve Özgür, Erdek’ten hemen ayrılmaya hazır görünmüyordu. Özgür işi kabul etmiş olsada ev tutup iyice yerleşene kadar gerekirse yine uzaktan çalışacak gibi görünüyordu.

Öykü, Masal'ı yatırmak, Bilge de Özgür'le dışarı çıkmak için konuşmadan ayrıldı. Damla da çoktan tezgahı bile toplamış salona geçmişti.

“Kaldık mı yine baş başa?” dedi Fulya’ya. Fulya da uykusu gelmiş gibi hem esnedi hem gerindi.

“Biz de kapatalım artık. Kolyeyi detaylı anlatmamakta kararlıysan yani.”

“Ayy. Kızlar sorduğunda onları gazlamayınca konuyu sen de kapadın sanmıştım ama yanılmışım anlaşılan.”

Fulya gülmeye başladı. Sonra birden sustu.

“Damla?”

“Efendim?”

“Mutlu görünüyorsun.”

“Öyle mi?”

“Evet. Hem de bayağı.”

Damla ne diyeceğini bilemedi. Fulya'nın yüzündeki ifade değişmişti. Az önceki meraklı, takılmaya hazır halinden eser yoktu.

“Peki sen farkında mısın bunun?” diye sordu Fulya.

Damla bir an düşündü.

“Galiba.”

Fulya başını salladı.

“Görüyorum zaten.”

Damla kuzenine gülümseyerek bakarken Fulya devam etti;

“Biliyor musun, seni böyle görmek çok güzel.”

“Fulya…”

“Ciddiyim. Son zamanlarda o kadar çok şey oldu ki hayatında. Hepsini bir arada düşününce bazen ben bile nasıl yetiştiğine şaşırıyorum.”

Damla gözlerini kısa bir an önüne indirdi.

“Ben de şaşırıyorum bazen.”

“Ama şu an iyi görünüyorsun. İşlerin yolunda, bebeğin iyi… Ali'yle de…”

Damla başını kaldırdı.

“Ali'yle de ne?”

Fulya muzip bir bakışla gülümsedi.

“Bilmiyorum. Onu sen daha iyi bilirsin.”

Damla cevap vermemişti. Fulya da üstelemedi.

“Yalnız bir şey isteyeceğim senden,” dedi.

“Ne?”

“Bunu hiçbir şey bozmasın, olur mu?”

Damla'nın gülümsemesi biraz duruldu.

“Keşke insanın elinde olsa.”

“Her şey elimizde değil, biliyorum. Ama bazen güzel giden şeylerin de güzel gitmesine izin vermek gerekiyor.”

Damla, Fulya'nın ne demek istediğini çok net anlamıştı.

“İyi ki varsın, Fulya.”

“Sen de iyi ki varsın.”

Damla telefonu kapattıktan sonra oturduğu yerde bir süre sessizce kaldı. Sonra sehpadaki bardağını almak için uzandığında kolyenin taşı parmaklarına değdi. Birden yine içine o sıkıntı girdi. Ne zaman çok huzurlu hissettiğini fark etse arkasından geliyordu bu sıkıntı.

İzin vermek gerekiyor…

Güzel giden şeylerin de güzel gitmesine izin vermek gerekiyor.

***

Birkaç gün sonra Ali'nin haftalık balık programlarından biri için bu sefer İstanbul'un biraz dışına çıkmışlardı. Denize neredeyse sıfır, birkaç sıra masası kumsalın üzerine yerleştirilmiş küçük bir balıkçıydı. Ahşap masaların üzerinde beyaz örtüler, ortalarında küçük cam vazolar vardı. Damla mekanı ilk gördüğünde Ali'ye dönüp gülmüştü.

“Ülkedeki bütün balıkçıları gezmiş olabilir misin?”

“Bazılarını.”

“Bazılarını?”

“İyi olanları.”

“Hedefin bir gün listenin sonuna gelmemiz değildir umarım.”

“Daha çok var.”

“Beni kaç hafta boyunca balık yemeye götürmeyi planlıyorsun?”

Ali, Damla için sandalyeyi çekmişti.

“Sen sıkılana kadar.”

Damla otururken ona bakmıştı.

“Yani epey uzun sürecek.”

Ali'nin yüzüne yerleşen gülümseme, Damla'nın da gülmesine neden olmuştu.

“Alıştım, evet. Beni de balıkçı yaptın.”

“Güzel.”

Yemeklerini bitirmiş, çaylarını içiyorlardı. Hava biraz soğumaya başlamıştı. Denizin üzerinde, uzakta biriken koyu bulutlar yavaş yavaş kıyıya yaklaşmıştı. Damla çay bardağına uzanırken birkaç damla masaya düştü. Başını kaldırdı.

“Yağmur mu?”

Ali de gökyüzüne baktı.

“Öyle görünüyor. Aslında bakmıştım, yağış ihtimali düşüktü bugün.”

Damla hızlanmaya başlayan yağmuru gösterdi.

“O küçük ihtimal gerçekleşmiş gibi.”

Ali garsonu çağırıp hızlıca hesabı ödedi. Yağmur birden daha çok hızlandı. Önce masa örtüsünün üzerinde koyu lekeler oluştu. Ardından damlalar sıklaştı. Birkaç saniye içinde kumsalın üzerine öyle kuvvetli bir yağmur inmeye başladı ki yakındaki masalardan sesler yükseldi. Garsonlar örtüleri ve minderleri toplamaya koşarken müşteriler de eşyalarını kaptıkları gibi kapalı bölüme yöneldi. Damla da çantasını aldı.

“Ali! Hadi.”

“Gel.”

Ali ayağa kalkıp ceketini çıkardı. Damla'nın sandalyesini çekmesine yardım ederken ceketi onun başının üzerine tuttu.

“Arabaya kadar koşabilir misin?”

Damla gözlerini büyüttü.

“Başka seçeneğimiz var mı?”

“İçeri geçebiliriz.”

Damla kapalı bölüme doğru koşuşturan insanlara baktı.

Çok kalabalık.

Sonra Ali'ye döndü.

“Yok, koşalım.”

Ali elini uzattı. Damla da tuttu. Kumsalda koşmak, düşündüklerinden zor oldu. Ayakları yumuşak kuma gömülüyor, rüzgar yüzünden yağmur yüzlerine vuruyordu. Ali ceketi Damla'nın üzerine tutmaya çalışıyor ama bir yandan koşarken onu korumakta pek başarılı olamıyordu. Damla gülmeye başladı.

“Ali, ceket hiçbir işe yaramıyor!”

“Fark ettim!”

“Sen de ıslanıyorsun!”

“Sen koşmaya devam et!”

Birbirlerini zor duyuyorlardı. Kumsalın bittiği yerde Ali kolunu Damla'nın omuzlarına doladı. Ceketi ikisinin üzerine çekmeye çalışarak onu kendisine yaklaştırdı. Damla bir eliyle ceketin kenarını tutuyor, diğer eliyle çantasını tutuyordu. Saçlarından yüzüne süzülen yağmur damlaları yüzünden önünü görmekte zorlanıyordu. Otoparka vardıklarında artık ikisi de sırılsıklamdı. Ali anahtarı cebinden çıkarırken Damla gülmekten konuşamıyordu.

“Çabuk aç şu kapıyı!”

Kapıların kilidi açıldığı gibi Damla kendisini ön koltuğa attı. Ali de sürücü tarafına geçip kapıyı kapattı. Ali hemen motoru çalıştırıp klimayı açtı. Yağmur arabanın tavanını resmen dövüyordu. İçeride sesini yükseltmeden konuşmak neredeyse imkansızdı. Damla nefes nefese arkasına yaslandı.

Saçlarının uçlarından su damlıyordu. Elbisesinin omuzları ve kolları tamamen ıslanmıştı. Çantasını arka koltuğa bırakıp yüzündeki suları sildi. Sonra Ali'ye baktı.

Ali'nin saçları alnına düşmüş, gömleği omuzlarından göğsüne kadar ıslanmıştı. Ceketini arka koltuğa bırakmaya çalışırken Damla yeniden gülmeye başladı. Ali dönüp ona baktı.

“Şu haline bak,” dedi Damla.

Ali kendi gömleğine baktı.

“Senin durumun da çok farklı değil.”

“Arabaya koşmak iyi bir fikir değilmiş.”

“Doğru.”

Ali gülümseyerek arka koltuğa uzandı.

“Bir dahaki sefere seni dinlemem.”

“Bir dahaki sefere mi? Aman lütfen.”

Ali küçük spor çantasını alıp önüne çekti.

“Daha gidilecek çok yer var.”

Damla gülümsemesine engel olamadı.

Hımm…

Ali o sırada kucağındaki çantanın fermuarını açtı. İçinden iki temiz havlu çıkardı. Birini Damla'ya uzattı. Damla şaşkınlıkla havluya baktı.

“Arabanda havlu mu taşıyorsun?”

“Spor gününe denk gelmemiz güzel oldu diyelim.”

“Başka neler var o çantada?”

“Yedek tişört de var.”

“Tabii ki vardır.”

Damla havluyu alıp saçlarının üzerine koydu.

“Seninle herhangi bir şeye hazırlıksız yakalanmak mümkün mü?”

Ali ıslak saçlarını geriye doğru sıvazladı.

“Az önce yakalandık.”

“Doğru! Yağmurlu günde sahil balıkçısı.”

“Bunu uzun süre hatırlatacaksın, değil mi?”

“Muhtemelen.”

Ali kendi havlusuyla yüzünü ve saçlarını kurularken Damla da başını öne eğmişti. Birkaç kez havluyu saçlarının üzerinde gezdirdi, sonra yorulmuş gibi arkasına yaslandı. Ali ona bakmaya başladı.

“Üşüdün mü?”

“Biraz.”

Ali çantadan çıkardığı bir başka havluyu uzatıp omuzlarına koymasını söyledi.

“Böyle durma, saçlarını da kurula.”

“Kuruluyorum.”

“Pek öyle görünmüyor.”

Damla gözlerini ona çevirdi.

“Sen kendi saçlarınla ilgilen.”

Ali gülümseyerek kendi havlusunu bıraktı. Damla'nın saçlarının ucundan hala su damlıyordu. Islak tutamlar yanaklarına ve boynuna yapışmıştı.

“Ver bakayım.”

Damla ne istediğini anlamadan Ali elini uzattı.

“Havluyu.”

“Niye?”

“Saçlarını kurulayacağım.”

“Yapıyorum ya.”

Ali eli havada bekliyordu. Damla kısa bir an ona bakıp sonra havluyu uzattı.

“Peki.”

Ali havluyu açıp Damla'nın saçlarının üzerine yerleştirdi. Önce başının üstünü, sonra yanlarını hafif hareketlerle kuruladı. Damla gözlerini kapatıp başını biraz öne eğdi.

“Bu kadar uğraşmana gerek yok.”

“Biraz daha.”

Ali, Damla’nın saçlarını tutam tutam kurulamaya devam etti. Saçlarının ön kısmını kurulamak için havluyu hafifçe kaldırdı. Damla başını doğrulttuğunda yüzleri birbirine beklediklerinden daha yakın kaldı. Ali'nin eli hala saçlarındaydı. Damla onun yüzüne baktı. Gözleri yüzünün her bir ayrıntısında dolaşmaya başladı.

Ah…

Yağmurun sesi arabanın içini dolduruyordu. Ön camdan aşağı süzülen sulardan dolayı dışarıdaki ışıklar birbirine karışmış görünüyordu. Ali havluyu biraz indirdi. Damla'nın yanağında kalan bir damla suyu başparmağıyla sildi.

“Biraz daha iyi,” dedi alçak sesle.

Damla cevap vermedi.

Ali'nin yüzü çok yakındı. Saçlarının arasında hala su damlaları vardı. Damla onun bu halini daha önce hiç görmemişti. Her zamanki özenli görünümünden uzaktı ama gözlerindeki ifadeyi tanıyordu. Yalnız bu kez bakışlarında başka bir şey daha vardı.

Ali'nin eli yanağının yakınında duruyordu. Çekebilirdi. Damla da arkasına yaslanabilirdi. İkisi de hareket etmemeyi tercih etti.

Damla elini kaldırıp Ali'nin ıslak gömleğinin yakasına dokundu. Parmakları kumaşın üzerinde kısa hareketlerle oynadı. Ali'nin bakışları da Damla’nın yüzünde dolaştı. Damla biraz daha yaklaştı.

Ali tam bir şey söyleyecekti ki Damla onun sözünü kesti.

“Daml…”

Dudaklarıyla.

***