22. BÖLÜM

***

Sohbet devam ederken Damla birkaç kez elini gözüne götürdü. Bir şey varmış gibi hissediyordu. Gözünü kırpıştırdıkça kaşıntı artıyor, rimelini dağıtmamak için parmaklarıyla da rahatça dokunamıyordu. Bir ara gözünün kenarına hafifçe bastırdı, ardından yeniden kırpıştırdı.

Ali bir süredir onu izliyordu.

“Bana bakar mısın?”

“Yok bir şey.”

“Var.”

“Geçer.”

Damla gözünü yeniden kırpıştırırken Ali sandalyesinden kalktı. Masanın etrafından dolaşıp yanına geldiğinde Damla ne yapacağını merak ederek ona döndü. Ali sandalyesinin yanına çömeldi, bir elini sırtlığına yasladı. Artık göz hizasındaydılar.

“Bana bak.”

Damla kısa bir tereddüdün ardından yüzünü ona çevirdi. Ali dikkatle gözlerine baktı. Damla bu kadar yaklaşmasını beklemiyordu. Ali'nin yüzündeki küçük ayrıntıları, sakalının arasına karışan beyazları bile seçebiliyordu.

“Bir daha kırp.”

Damla gözünü kırpıştırdı. Ali'nin dudaklarının kenarı kıvrıldı.

“Gözünde değil.”

“Nerede?”

“Şurada.”

Ali elini kaldırdı. Damla ne yapacağını soramadan parmağını alt kirpiklerinin arasına takılmış ince bir kirpiğe uzattı. Kirpiği alırken elinin dışı yanağına değdi.

Hay böyle işin...

Damla yanağının ısındığını hissediyordu. Ali ise parmağının ucundaki kirpiği ona gösteriyordu.

“Suçlu bu.”

Damla nefesini tuttuğunu fark edip yavaşça verdi. Önce kirpiğe, ardından Ali'ye baktı.

“Ha.”

Ali kirpiği üfleyerek parmağından uzaklaştırdı.

“Ben gerçekten gözüme bir şey battı sanmıştım.”

“Batmamış.”

Ayağa kalkmadan önce bir an daha Damla'ya baktı. Damla onunla yeniden göz göze gelmemek için masaya döndü. Ali hiçbir şey söylemeden yerine geçti.

Damla suyuna uzandı. Bardağı eline aldığında içmeye ihtiyacı olmadığını fark etti ama yine de birkaç yudum aldı. Murat, Demir'e bir şey anlatıyordu. Duru da arada söze karışıyordu. Damla konuşmaya kulak vermeye çalıştı. Ama az önceki anı düşünmekten kendini alamıyordu.

Hep böyle mi olacağım ben!

Tekne bir süre sonra dönüş yönüne girdi. Murat dümeni çevirince kıyı tarafında oturanların önündeki manzara değişti. Uzakta sıralanan binalar, iskeledeki tekneler ve kıyı boyunca uzanan restoranlar yeniden görünmeye başlamıştı. Rüzgar masanın üzerindeki peçetelerden birini havalandırdı. Duru uzanıp peçeteyi yakalarken Ali ayağa kalktı.

“Ver, ben yanaştırayım.”

Murat omzunun üzerinden ona baktı.

“Geçen sefer halatı suya düşüren sen değil miydin?”

“Bendim,” dedi Demir.

Murat başını ona çevirdi.

“Bak. Ailede sonunda dürüst ve hatasını kabul eden biri çıktı.”

Ali yeniden sandalyesine oturdu.

“İkinize de kolay gelsin.”

Murat eliyle Demir'i yanına çağırdı.

“Dürüstlüğünün ödülünü almaya gel.”

Demir ayağa kalkıp halatların bulunduğu tarafa yürüdü.

“Bu ailede ödüller hep böyle mi?”

Duru arkasından seslendi.

“Daha iyisini bekleme.”

Damla da onlarla birlikte güldü. Demir halatları hazırlarken Murat ona ne yapacağını anlatıyordu. Teknenin hızı azaldıkça motorun sesi de değişti. İskeledeki insanlar seçilmeye başlamıştı. Birkaç kişi kıyıda yürüyordu; bağlı teknelerden birinin üzerinde iki adam oturmuş konuşuyordu.

Murat yanaşacakları yere doğru ilerlerken Ali de Demir'e yardım etmek için yan tarafa geçti. Damla sandalyesinde biraz daha kaldı. Masanın üzerinde boş bardaklar, peçeteler ve tabaklar vardı. Duru çantasını alırken Damla'ya döndü.

“Bir dahakine daha uzun çıkarız.”

“Olur.”

Damla cevabı düşünmeden vermişti. Duru da bunu hiç yadırgamadan çantasını omzuna taktı. Tekne iskeleye yanaştığında Damla ayağa kalkıp kendi çantasını aldı. Demir halatı bağlamayı bitirince herkes sırayla inmeye başladı. Murat arkalarından seslendi.

“Bir dahaki sefere balıklar abimden.”

Ali arkasını dönmeden cevap verdi.

“Seve seve.”

İskelede birkaç dakika daha ayaküstü sohbet ettiler. Duru vedalaşırken Damla'ya sarıldı.

“Yine görüşürüz.”

“Görüşürüz.”

Otoparka doğru yürürken iskeledeki restoranların önünden geçtiler. Duru ile Demir kendi arabalarına yöneldi. Murat tekneyle ilgilenmek için geride kalmıştı. Ali, Damla'yla birlikte onun arabasının bulunduğu sıraya kadar yürüdü. Damla çantasını açıp anahtarını ararken Ali sordu:

“İyi misin?”

“İyiyim.”

“Yorgun görünüyorsun. İstersen ben bırakayım.”

Damla anahtarını bulmuştu. Elini çantasından çıkarırken durup ona döndü.

“Yine mi?”

Ali ne demek istediğini anlamıştı.

“Sadece teklif ettim.”

“Sanki birazdan bayılacakmışım gibi davranıyorsun yine.”

“Tamam. Geri aldım.”

Damla onun bu kadar çabuk vazgeçmesine hafifçe güldü.

“Biraz uykum var. Hepsi bu.”

“Peki.”

“Eve gidince yatacağım.”

Arabanın kilidini açtı. Kapıyı araladıktan sonra Ali'ye döndü.

“Teklif için teşekkür ederim.”

“Rica ederim.”

Damla sürücü koltuğuna yerleşti. Çantasını yan koltuğa bırakıp emniyet kemerini taktı. Ali henüz ayrılmamıştı; kapının yanında duruyordu.

“İyi akşamlar,” dedi Damla.

“İyi akşamlar.”

Ali geri çekilince Damla kapıyı kapattı. Motoru çalıştırıp otoparktan çıkarken dikiz aynasında onu bir an daha gördü. Sonra yola döndü. Ali de kendi arabasına doğru yürüdü.

***

Sonunda Damla'nın aylardır beklediği gün gelmişti. Dizinin ilk bölümü o akşam yayınlanacaktı.

Sabah sete geldiğinde hazırlıklar çoktan başlamıştı. Karavanların önünde ekip araçları park etmiş, kostüm bölümünden birkaç kişi ellerinde kıyafetlerle çekim alanına doğru yürümeye başlamıştı. Dekorun bulunduğu taraftan matkap sesi geliyordu. Işık ekibi, birazdan çekilecek sahne için lambaların yerlerini ayarlıyor, yardımcı yönetmen elindeki programla birilerine yetişmeye çalışıyordu.

Damla kendi karavanına girip çantasını bıraktı. Birazdan makyaja geçecekti. Telefonuna baktığında arkadaşlarından gelen mesajları gördü. Fulya bir fotoğraf göndermişti. Arabaya binmeden önce herkesi yan yana dizmiş, uykulu gözlerle fotoğraf çektirmişti.

*Geliyoruzzz!*

Grubun yarısı bugün geliyordu. Diğer yarısı ise yarın gelecekti. Arda ve Öykü’den gelen mesajlarda da bugün için şakayla karışık başarı dilekleri vardı. Sonra telefonunu çantasına koyup makyaj karavanına geçti.

İçeride kuaförle makyöz hazırlıklara başlamıştı. Damla koltuğa yerleşirken ikisine de günaydın dedi.

“Hazır mısın büyük güne?” diye sordu makyöz.

Damla aynadan ona baktı.

“Hiç bilmiyorum.”

Kuaför güldü.

“Benim annem dün akşamdan beri diziyi soruyor. Saat kaçta başlayacak, sen görünecek misin? Sanki ben oynuyorum. Bir de bütün komşularına haber vermiş. Akşam topluca izleyeceklermiş.”

“Bak, bu güzel.”

“Güzel de şimdi kadın benden her hafta gelecek bölümde ne olacağını öğrenmeye çalışacak.”

Makyöz de gülerek konuşmaya katıldı.

“Benimkiler de öyle. Daha ilk bölüm yayınlanmadan spoiler istiyorlar.”

“Hiçbir şey söylemeyin,” dedi Damla. “Merak etsinler.”

“Sen çok rahatsın galiba,” dedi kuaför.

“Öyle mi görünüyorum?”

“Valla öyle. Maşallah.”

“Ah. İçimden geçenleri duysanız fikriniz değişir.”

Kuaför saçlarının ön kısmını ayırıp bir tutamı maşaya doladı. Makyöz de Damla'nın yüzüne fondöten uygulamaya başlamıştı. Bir süre akşamki gösterimden, kimlerin geleceğinden ve dizinin tanıtımından konuştular. Damla, konuşmanın arasında telefonuna gelen mesajlara bakıyor, makyöz başını sabit tutmasını istediğinde telefonu yeniden bırakıyordu.

Hazırlığı tamamlandığında aynada kendisine baktı. Eda'nın o günkü sahneler için hazırlanan saçını ve makyajını son kez kontrol ettikten sonra kostümünü giyip çekim alanına geçti.

Batu sabah herkesten önce gelmişti. Elinde kahvesiyle dekorun içinde dolaşıyor, hiçbir şeye müdahale etmediği halde her şeyi kontrol ediyormuş gibi görünüyordu. Işık ekibi birkaç metre ötede lambaların yerlerini değiştiriyor, kamera asistanlarından biri objektifleri hazırlıyordu. Batu ise bir süredir aynı noktada durmuş, karşısındaki duvara bakıyordu. Yardımcı yönetmen sonunda yanına geldi.

“Abi...”

“Hı?”

“Beş dakikadır aynı dekora bakıyorsun.”

Batu gözlerini kırpıştırıp önündeki boşluğa baktı.

“Haklısın. Bugün biraz normal değilim.”

Damla yanlarına yaklaşırken son cümleyi duymuştu.

“Yalnız değilsin.”

Batu ona döndü.

“Sen nasılsın?”

“İyiyim.”

“Gerçekten mi?”

“Hayır. Sabah uyandığımdan beri akşamı düşünüyorum.”

“Ben gece uyuyamadım.”

“Ciddi misin?”

“Üçte uyandım. Sonra bir daha uyuyamadım.”

Damla güldü.

“Ben senden biraz daha iyi durumdayım o zaman.”

Yardımcı yönetmen elindeki programa bakıp ikisine döndü.

“İkiniz de bugün böyle olacaksanız işimiz var.”

“Sen merak etme,” dedi Batu. “Kamera açılınca düzeliriz.”

“Umarım.”

Yardımcı yönetmen hazırlıkları kontrol etmek üzere uzaklaşırken Batu kahvesinden bir yudum aldı. Yüzünü buruşturdu.

“Soğumuş.”

“Kaç saattir elinde o?”

“Bilmiyorum.”

Bardağı yakındaki masaya bıraktı. Damla gülerek başını salladı.

“İlk bölüm heyecanı böyle bir şey demek ki.”

“Her seferinde böyle oluyor,” dedi Batu. “Alışırım sanıyorsun, alışamıyorsun.”

O sırada Taner de kostümünü giymiş, makyajı tamamlanmış halde yanlarına geldi.

“Günaydın.”

“Günaydın,” dedi Damla. “Sen nasılsın?”

“İyiyim. Biraz heyecan var tabii.”

Batu güldü.

“Biraz mı?”

“Tamam, birazdan fazla.”

Damla ona döndü.

“Sen de hala heyecanlanıyor musun böyle günlerde?”

“Her seferinde. Özellikle ilk bölümde. O kadar insanın nasıl karşılayacağını merak ediyorsun.”

“Ben de sabahtan beri onu düşünüyorum.”

Taner gülümsedi.

“Bugün biraz zor geçecek. Hele şu ilk bölümü bir izleyelim.”

“Evet, akşam olsun da artık,” dedi Damla.

“Önce şu sahneyi çekebilirsek akşama yetişeceğiz,” dedi Batu.

Taner çekim için hazırlanan dekora baktı.

“Biz hazırız.”

Batu da monitörün bulunduğu tarafa yürüdü.

“O zaman başlayalım.”

Bir süre sonra çekime başladılar. İlk sahnede birkaç tekrar almak zorunda kaldılar. Birinde kamera hareketi istedikleri gibi olmadı. Başka bir çekimde dışarıdan gelen yüksek bir ses yüzünden sahneyi kestiler. Damla yeniden başlangıç noktasına geçip Taner'le repliklerini gözden geçirdi. Batu monitörün başından onları izliyordu.

“Hazırsanız alalım.”

Kamera çalışmaya başladığında Damla'nın aklına akşamki yayın gelmedi. Taner'in söylediklerini dinliyor, sahnenin gerektirdiği yerde ona karşılık veriyordu. Çekim bittiğinde Batu monitöre birkaç saniye daha baktı.

“Tamam, güzeldi.”

Işık ekibi bir sonraki sahne için hazırlığa başlayınca ikisi de dekorun dışına çıktı. Taner kenardaki masadan suyunu aldı. Damla da sandalyesine oturup senaryosunu yanına bıraktı.

Öğle arasında ekip yemek alanında toplandı. Masalarda her zamankinden daha fazla ilk bölüm konuşuluyordu. Birileri tanıtımın altına gelen yorumları okuyor, başkaları akşam gösterime kimlerle gideceğini anlatıyordu.

Damla da önündeki yemeği karıştırırken telefonuna gelen mesajlardan birine cevap verdi. Sonra birkaç lokma daha alıp tabağı bıraktı. İştahı yok gibiydi, suyundan içip ayağa kalktı. Öğleden sonra çekilecek sahnenin hazırlıkları başlamıştı.

Günün geri kalanı da yoğun geçti. Bir sahnenin ışığı yeniden kurulurken Damla kenardaki sandalyelerden birine oturdu. Elinde senaryosu vardı. Ertesi günün repliklerine bakmaya çalışıyordu ama birkaç satır okuduktan sonra aklı yine akşama gitti.

Ya Eda'yı sevmezlerse? Ya beni beğenmezlerse? Ya ekranda düşündüğüm gibi durmuyorsa?

Kendi kendine kızdı. Aynı soruları sabahtan beri sorup duruyordu. Çekilmiş sahnelerden bazılarını daha önce izlemişti. Hatta ilk kez kendisini Eda olarak ekranda gördüğünde ne kadar tuhaf hissettiğini hatırlıyordu. Şimdi o görüntüleri binlerce insan izleyecekti. Belki bazıları ilk dakikalarda kanalı değiştirecek, bazıları karaktere sinirlenecek, bazıları da diziyi sevecekti.

Damla senaryoyu kapatıp yanına bıraktı. Bunları düşünerek kendisini daha fazla germenin bir anlamı yoktu.

“Damla Hanım, hazırız.”

Başını kaldırdı.

“Geliyorum.”

Ayağa kalkıp çekim alanına döndü.

Akşamüstü son sahnesini bitirdiğinde artık karavanına geçip biraz dinlenmek istiyordu. Gün boyunca birkaç kez kostüm değiştirmiş, çekim aralarında bir o tarafa bir bu tarafa gidip gelmişti. Üstelik akşam için hazırlanması gerekiyordu. Karavanın kapısını açıp içeri girdiğinde masanın üzerinde küçük bir paket gördü. Çantasını bırakmadan yanına yaklaştı. Kutunun üzerindeki pastane logosunu tanıyınca gülümsemeye başladı.

Magnolia.

Üstelik tam da sevdiği yerden.

Damla'nın o pastanenin magnoliasına neredeyse takıntısı vardı. Başka bir yerden aldığında aynı tadı bulamadığı için artık özellikle oradan söylüyordu. Kutunun üzerinde gönderenin adı yoktu. Yanında küçük bir not duruyordu.

Bugün stresli olacağın çok belli. Belki biraz işe yarar.

Damla notu okuyunca güldü.

“Ali...”

Kutuyu açıp çekmeceden bir kaşık aldı. İlk lokmadan sonra gözlerini kapattı. İkinci kaşığı alırken telefonunu çıkarıp Ali'yi aradı.

“Damla.”

“Teşekkür ederim.”

“Rica ederim.”

“Bugün doğru düzgün bir şey yiyememiştim.”

“Tahmin ettim.”

Damla kutudan bir kaşık daha aldı.

“İyi denk geldi.”

“Afiyet olsun.”

Karavanın penceresinin yanındaki koltuğa oturdu. Dışarıda ekipten birkaç kişi malzemeleri araçlara taşıyordu. Biraz ileride park etmeye çalışan bir minibüse yol göstermek için el kol hareketleri yapan biri vardı. Damla kutuyu dizlerinin üzerine yerleştirdi.

“Çok, çok heyecanlıyım.”

Ali'nin güldüğünü duydu.

“Onca şey yaşadım. Yüzlerce insanın önünde sunumlar yaptım. Verdiğim ilk dersi hatırlıyorum. Hepsinde çok heyecanlandım sanmıştım. Heyecan değilmiş onlar.”

“Bunun yeri biraz ayrı.”

“Biraz mı?”

Ali güldü. Damla kaşığı kutunun içine bıraktı.

“Ya kötü olursa?”

“Olursa olur.”

“Bu hiç rahatlatıcı olmadı.”

“Rahatlatmaya çalışmıyorum. Aylardır elinizden geleni yaptınız. Bugün artık hiçbir şeyi değiştiremezsiniz. Sadece bekleyeceksin.”

“Beklemeyi hiç sevmiyorum.”

“Biliyorum.”

“Hele kontrol edemediğim şeyleri.”

“Onu da biliyorum. Ama bu akşam kontrol sende değil. Heyecanının da korkunun da tadını çıkarmaya bak. Sonunu düşünme şu an. İlk başrolün.”

Damla bir süre cevap vermedi. Ali devam etti.

“İnsan bunu da yalnızca bir kere yaşıyordur, değil mi?”

“Büyük ihtimalle öyledir,” dedi Damla. Sonra gülerek ekledi:

“Çok mantıklı konuşuyorsun bugün.”

“Bugün mü?”

“Bugün.”

Ali'nin kahkahası telefondan duyuldu. Bir süre ikisi de gülmeye devam etti. Damla koltuğa biraz daha yerleşti. Sabah olduğundan beri ilk kez akşamı düşünürken midesinin sıkışmadığını hissediyordu.

“Ama bildiğim bir şey daha var benim. Neredeyse emin olduğum bir şey.”

“Neymiş?”

“Herkes sana bayılacak. Sana, Eda'ya bayılacaklar.”

“İşte şimdi güzel konuşmaya başladın.”

Ali yine güldü.

“Bugünün tadını çıkarmaya çalış.”

“Çalışacağım.”

“Tamam.”

“Teşekkür ederim, Ali.”

“Rica ederim.”

Telefon kapandığında Damla bir süre elindeki ekrana baktı. Sonra telefonu yanına bırakıp magnoliasından bir kaşık daha aldı.

Birazdan karavandan çıkıp akşam için hazırlanması gerekecekti. Saçını, makyajını, ne giyeceğini düşünmeliydi. Mekana kaçta varacağını da. Ama önce magnoliasını bitirecekti.

***

Damla aynanın karşısında son kez kendisine baktı. Saçları hazırlanmış, makyajı tamamlanmıştı. Üzerindeki elbisenin belini hafifçe düzeltti, ardından masanın üzerindeki çantasını almak üzereyken telefonuna bir mesaj geldi.

Ali'ydi.

*Hazırlıklar tamam mı?*

*Hazırlıklar tamam. Benim heyecanım hariç.*

*Onu da yanında götür artık. Yapacak bir şey yok.*

Damla güldü.

*Çok yardımcı oldun.*

*Her zaman.*

Hemen ardından bir mesaj daha geldi.

*Ben de ekran başında olacağım.*

Damla gülümsedi. Telefonunu çantasına koyarken salondan Fulya'nın sesi geldi.

“Damla, çıkıyor muyuz?”

“Çıkıyoruz!”

Kapıdan çıktığında Fulya koltukta oturmuş telefonuna bakıyordu. Bilge ayakta bekliyor, Can'la Özgür de kendi aralarında konuşuyordu. Damla'yı görünce dördü birden ona döndü.

“Nasıl olmuşum?”

Fulya telefonu bıraktı.

“Çok güzel olmuşsun.”

Bilge başını salladı.

“Gerçekten çok güzel.”

Can da Damla'ya baktı.

“Bence gayet hazırsın.”

“Ben hazır değilim.”

“Görüntü olarak hazırsın,” dedi Can. “Gerisiyle ilgilenmiyorum.”

Damla güldü. Özgür saatine baktı.

“Gidelim mi artık?”

“Gidelim,” dedi Damla.

Arabaya bindiklerinde Damla arka koltukta Fulya'yla Bilge'nin arasına oturdu. Can önde, Özgür'ün yanında oturuyordu. Trafik henüz tamamen azalmamıştı. Birkaç kavşakta beklediler. Damla camdan dışarı bakarken çantasındaki telefonun titrediğini hissetti. Mesajlarına göz attı, sonra ekranı kapattı. Fulya ona döndü.

“Heyecan kaç üzerinden kaç?”

“On üzerinden bin beş yüz.”

“Süper.”

Bilge güldü.

“İçeri girince biraz geçer belki.”

“İnşallah.”

Can dikiz aynasından ona baktı.

“Damla biliyor musun? Senin yerinde olsam ben de heyecanlanırdım.”

“Çok yardımcı oldun, teşekkür ederim.”

“Rica ederim. Gerçekçi olmaya çalışıyorum.”

Damla başını koltuğa yasladı. Bir süre Fulya'yla Bilge'nin konuşmalarını dinledi. Sonra önlerindeki araçların arasından ilerleyerek gösterimin yapılacağı otelin sokağına girdiler.

Otelin önünde birkaç araç durmuştu. Girişin iki yanında basın mensupları bekliyor, gelen oyuncuların fotoğraflarını çekiyordu. Kapıya yakın bir yerde röportaj veren iki kişiyi görünce Damla doğruldu.

“Burada da mı röportaj var?”

Fulya dışarı baktı.

“Var gibi görünüyor.”

“Ben biraz daha içeride olur sanmıştım.”

Özgür arabayı kendilerine gösterilen yere doğru sürdü.

“İsterseniz önce biz inelim.”

Damla başını salladı.

“Yok, beraber girelim.”

Arabadan indiklerinde Damla elbisesini düzeltti. Bilge yanına gelip saçının omzuna takılan bir tutamını serbest bıraktı.

“Tamamdır.”

“Teşekkür ederim.”

Kapıya doğru yürürlerken fotoğraf makinelerinin sesleri duyulmaya başladı. Damla gelenleri karşılayan görevliyle konuşurken içeriden Taner çıktı. Gayet şık görünüyordu. Fulya onu ilk fark eden oldu. Damla'nın koluna dokundu.

“Damla.”

“Efendim?”

“Taner.”

Damla başını çevirdi.

“Evet?”

“Evet mi? Adam karşımızda duruyor!”

Can da o tarafa baktı.

“Bir dakika, gerçekten Taner mi o?”

“Yok, dublörü,” dedi Damla.

Bilge güldü.

“Ben şu an biraz heyecanlandım.”

“Biraz mı?” dedi Fulya. “Ben adamın bütün dizilerini izlemiş olabilirim.”

Özgür de gülümseyerek Taner'e baktı.

“Bari yanımıza gelince normal davranın.”

“Sen kendine bak,” dedi Can.

Taner onları fark etmiş, gülümseyerek yanlarına geliyordu.

“Hoş geldiniz.”

“Hoş bulduk,” dedi Damla. “Arkadaşlarımı tanıştırayım.”

Önce Fulya'yı, ardından Can'ı, Bilge'yi ve Özgür'ü tanıştırdı. Taner hepsiyle tek tek tokalaştı.

“Memnun oldum.”

Fulya gülümseyerek karşılık verdi.

“Biz de. Hatta ben biraz fazla memnun oldum galiba.”

Taner güldü. Can araya girdi.

“Fulya sizi yıllardır izliyor. Şu an biraz heyecanlı.”

“Can!” dedi Fulya.

“Ne var? Doğru değil mi?”

Taner yeniden güldü.

“Çok teşekkür ederim. Umarım bu akşam da beğenirsiniz.”

“Hiç şüphemiz yok,” dedi Bilge.

Taner sonra Damla'ya döndü.

“Sen nasılsın? Hazır mısın?”

“Hazırım demek isterdim.”

“Ben de.”

Damla gülümsedi.

“Senin de heyecanlandığını bilmek iyi geliyor.”

Tam o sırada basın mensuplarından biri seslendi.

“Taner Bey, Damla Hanım! Birlikte alabilir miyiz sizi?”

Taner Damla'ya baktı.

“Geçelim mi?”

“Geçelim.”

Damla çantasını Fulya'ya uzattı. Taner, kameraların bulunduğu tarafa yönelirken elini hafifçe Damla'nın beline koydu.

“Şuraya geçelim.”

Damla onunla birlikte fotoğrafçıların gösterdiği yere yürüdü. Taner elini çektiğinde yan yana durmuşlardı.

Önce tek tek, ardından birlikte fotoğrafları çekildi. Fotoğrafçılardan biri biraz daha yan yana durmalarını istedi. Damla Taner'e doğru yaklaştı. Omuzları neredeyse birbirine değiyordu.

“Buraya bakabilir miyiz?”

İkisi de sesin geldiği tarafa döndü. Flaşlar peş peşe patladı. Başka bir fotoğrafçı isimlerini seslenince bu kez öbür tarafa baktılar. Taner bir ara Damla'ya eğildi.

“İyi misin?”

“İyiyim.”

“Güzel.”

Damla gülümsedi. Birkaç kare daha çekildikten sonra muhabirlerden biri mikrofonunu uzattı.

“Öncelikle hayırlı olsun. Bu akşam ilk bölüm yayınlanıyor. Heyecan nasıl?”

Taner, Damla'ya baktı.

“Önce Damla anlatsın. Onun için ayrı bir akşam.”

Damla mikrofon kendisine çevrilince gülümsedi.

“Çok heyecanlıyım. Sabah da setteydik, bütün gün çalıştık ama herkesin aklı biraz bu akşamdaydı. Aylardır üzerinde çalıştığımız bir işin sonunda seyirciyle buluşacak olması çok güzel. Umarım onlar da izlerken bizim çalışırken aldığımız kadar keyif alırlar.”

“Damla Hanım, sizin için ilk başrol deneyimi. Biraz daha farklı bir heyecan olsa gerek.”

“Kesinlikle. Daha önce de kamera karşısına geçtim ama bu kez sorumluluğu daha fazla hissediyorum. Eda'yı çok sevdim. Seyircinin de onu tanımasını, hikayesini merak etmesini istiyorum.”

Muhabir bu kez Taner'e döndü.

“Taner Bey, Damla Hanım'la ilk kez birlikte çalışıyorsunuz. Nasıl bir partnerlik oldu?”

“Çok iyi anlaştık. Sanki daha önce de birlikte çalışmışız gibi. Damla işini ciddiye alan, birlikte çalışması çok rahat bir oyuncu. Sahnelerde birbirimizi dinleyebiliyoruz. Bu da işi kolaylaştırıyor.”

Damla ona dönüp gülümsedi.

“Ben de Taner'le çalıştığım için çok mutluyum. İlk günden beri birbirimize alışmakta hiç zorlanmadık. Yalnızca karşılıklı sahnelerimizde değil, her zaman desteğini hissediyorum. İlk dizi projemde Taner'in benim için ayrıca bir şans olduğunu düşünüyorum.”

“Peki, izleyici de bu uyumu hissedecek mi sizce?”

Taner cevap verdi.

“Öyle umuyoruz. Buna artık izleyenler karar verecek.”

“Son olarak ilk bölüm için bir şey söylemek ister misiniz?”

Damla mikrofonu biraz kendisine yaklaştırdı.

“Umarım güzel bir başlangıç olur. Bütün ekip çok emek verdi. Şimdi biz de herkesle birlikte izleyeceğiz.”

Muhabir teşekkür etti. Birkaç fotoğraf daha çekildikten sonra Taner'le Damla kenara geçtiler. Damla derin bir nefes aldı.

“Bitti mi?”

“Şimdilik,” dedi Taner.

Damla gülümsedi.

“İyi geçti galiba.”

“Gayet iyi geçti.”

Fulya ve diğerleri kapının yanında bekliyordu. Damla yanlarına döndüğünde Fulya çantasını uzattı.

“Gayet güzel konuştun.”

“Unuttum bile neler dediğimi.”

Bilge koluna girdi.

“Hadi, içeri girelim.”

Taner de onlarla birlikte girişe yöneldi. Kapıdan geçtiklerinde içeriden konuşma sesleri geliyordu. Otelin geniş lobisinde ekipten tanıdık yüzler görünmeye başlamıştı. Damla birkaç kişiye gülümseyerek selam verdi. Etkinlik salonuna yaklaştıklarında içerideki kalabalığın uğultusu daha belirgin hale geldi. Damla bir an durup salonun girişine baktı.

Aylardır üzerinde çalıştıkları dizi, birazdan ilk kez seyirciyle buluşacaktı. Ve kendisi de onlarla birlikte izleyecekti.

***