16. BÖLÜM

***

Ali’nin arabası sahil yolunda ilerlerken Damla camı sonuna kadar açmış denizi seyrediyordu. Teknede de biraz üşümüştü. Kollarını göğsünde birleştirmesine rağmen camı kapatmadı.

Deniz olmayan bir şehirde asla yaşayamam.

Can’la Fulya’dan ayrıldıklarından beri fazla konuşmamışlardı. Ali arabayı kullanıyor, Damla denize bakıyordu.

Sonunda iyice üşüyünce camı kapatıp çantasından telefonunu çıkardı. Teknede telefonlarını sessize almış, bir daha da bakmamışlardı. Ekranı açar açmaz bildirimler art arda düştü. Telefon yeniden çaldı.

Batu.

“Efendim Batu?”

“Nihayet.”

“Telefon sessizdeydi. Çok mu aradın?”

“Aradım tabii ki. Zaten kaç gündür halin yok, merak ettim kızım.”

Batu’nun sesindeki gerginlik saklanacak gibi değildi.

“İyi misin?”

Damla başını koltuğa yasladı.

“İyiyim. İlk şoku atlattım.”

“Bayılıyorlar hemen hikaye yazmaya ya. Ali Derin’in sırf bizim yapımcıyla ortak işleri olmuş diye bak çıkardıkları habere bak. Bu sıradan bir vatandaşın işi değil yalnız, ben söyleyeyim. O bağlantıyı öylesine biri kuramaz. Ali Derin’i biliyor olsalar bile bizim yapımcıyla olan geçmiş iş ilişkisini nereden bilecekler?”

“Bilmiyorum artık Batu.”

Batu konuyu uzatmadı.

“Damla, menajerin yok. Yarın Engin kesin beni arayacak. Büyük ihtimalle bu fotoğraflar sabah magazin programlarına da düşer.”

“Benden hiçbir açıklama beklemeye hakları yok.”

“Yok.”

“E o zaman?”

“Bir dakika beni dinle.”

Damla sustu.

“Özel hayatınla ilgili kimseye açıklama yapmayacağım. Benden isterlerse de yapmayacağım.”

“Bir zahmet.”

“Zaten bu yüzden arıyorum. Seni tanıyorum.”

“Evet?”

“Engin seninle görüşmek isterse fevri davranma lütfen. Önce bana bırak.”

“Ne yapacaksın?”

“İnsanlara sınırlarını hatırlatacağım.”

Damla camdan dışarı baktı.

Maalesef artık sahil yolundan çıkmışlardı. Deniz yoktu.

“Hatırlatılmasına gerek olmaması lazım.”

“Lazım olmaması başka, gerekmesi başka.”

Batu’nun sesi yumuşadı.

“Bu konunun sette konuşulmasına izin vermeyeceğim.”

“Bundan emin olabilir misin?”

“Olurum. Söz veriyorum. Sosyal medyaya, magazincilere gücüm yetmez. Elim kolum o kadar uzun değil daha ama sette patron benim.”

Damla güldü.

“Senin bu havalarını ne yapacağız ya?”

“Öyle ama kızım. Güven arkadaşına.”

“İyi ki varsın Batu.”

Ali, Damla’nın apartmanının önüne yanaşıp arabayı durdurdu.

“Sen de iyi ki varsın.”

Batu birkaç saniye sustu.

“Şu gizli baba Ali Derin mi?”

Damla Ali’ye döndü. Ali önüne bakıyordu.

“Evet Batu. Ali’yleyim şu an. Sonra konuşalım mı?”

“Ooo. Tamam. Yarın sette görüşürüz. Bu gece yorumları okuma.”

“Emredersin yönetmenim.”

“Rica efenim. İyi geceler.”

“İyi geceler.”

Telefon kapandı. Damla telefonu dizlerinin üzerine bıraktı. Ali bir süre ona bakmadı. Sonra Damla’ya döndü.

“Üzgünüm.”

Damla başını hafifçe salladı.

“İkimizin de yapacağı bir şey yok.”

“Birkaç hafta sonra ilk bölüm yayınlanacak.”

“Evet.”

“O zaman başka şeyler konuşacaklar.”

Damla ona baktı.

“Öyle mi dersin?”

“İlk bölümü izlemeleri yeter.”

“Neden?”

“Fragmanlarda gördüğümü söylüyorum. İyi oynuyorsun.”

“Fragmanda toplam kaç saniye gördün beni?”

“Şu kısa filmleri de izledim çünkü.”

Damla birden doğruldu. Ali güldü.

“Üçüncüden başlayarak.”

“Üçüncüden başlamanı özellikle istemiştim çünkü ne naziksin.”

Ali kahkaha attı. Damla da güldü.

“Umarım haklısındır.”

“Öyleyim.”

Damla başını iki yana sallayıp kapıyı açtı.

“İyi geceler Ali.”

“İyi geceler Damla.”

Damla arabadan indi. Apartmanın kapısına kadar yürüdü. İçeri girmeden önce dönüp arabaya baktı. Ali hala bekliyordu. Damla elini kaldırdı. Ali de karşılık verdi. Kapı kapandıktan sonra Ali motoru yeniden çalıştırdı.

***

Ali sahil yoluna döndüğünde gece trafiği seyrelmişti. Radyo kapalıydı. Damla’yı düşünüyordu. Fotoğraflardan çok, yorumlarda yazılanlara üzülmüştü. İnsanların onun emeğini tek bir isimle açıklamaya çalışmasına sinir olmuştu. Ali, ilk bölüm yayınlandığında bunun değişeceğine gerçekten inanıyordu.

Telefonunun ekranı kırmızı ışıkta durduğu sırada aydınlandı. Duru’dan mesaj gelmişti.

*Son haftalardaki dalgınlığının sebebi yanındaki kadın mı babacığım?*

“Dahası var kızım.”

Ali kendi kendine konuşurken telefonu eline aldı.

*Müsaitseniz geleyim. Konuşalım.*

Cevap neredeyse hemen geldi.

*Evdeyiz babacığım, gel.*

Duru ile Demir’in ertesi sabah uçakları vardı. Balayına gideceklerdi. Ali mesajlaşmalarından yarım saat sonra kapılarındaydı. Kapıyı Duru açtı. Babasını görünce selam vermeden önce sessizce yüzüne baktı.

“Hmm… Yüzünden anlayamadım iyi bir şey mi kötü bir şey mi?”

Ali güldü. Duru yana çekilince içeri girdi. Ev sessizdi. Demir ortalarda görünmüyordu. Üst kattan tıkırtılar geliyordu. Duru mutfağa geçti. Dolaptan iki bardak çıkarıp su doldurdu. Ali masaya oturdu. Duru da karşısına geçti. Telefonunu önüne bıraktığında magazin haberi hala ekranda açıktı. Babasına baktı. Telefonu ona doğru çevirdi. Ali ekrana kısa bir bakış attı.

“Bu kadın kim baba?”

“Adı Damla.”

Duru devamını bekledi. Ali su bardağına uzanınca kaşlarını kaldırdı.

“İsmini haberde de okuyabiliyorum baba.”

Ali güldü.

“Birkaç aydır tanıyorum.”

“Bunu da tahmin edebilirim.”

Duru bu kez biraz daha dikkatli baktı.

“Senin için kim olduğunu soruyorum baba. Haberde fotoğrafınız çıktı diye bir şeye inanacak değilim. Arkadaşın der geçerim. Ama haftalardır sende bir şey var. Soruyorum, söylemiyorsun. Sıradan bir arkadaş olmadığı belli.”

Ali hemen cevap vermedi. Daha doğrusu veremedi.

“Hayatımda,” dedi sonunda.

Duru gülümsedi.

“Onu görüyorum.”

“Daha fazlasını ben de tam bilmiyorum.”

Bu cevap Duru’yu şaşırttı. Babasını kararsız görmeye alışık değildi. Ali bir şeyi ya söyler ya söylemezdi. Söylediğinde de ne demek istediğini bilirdi.

“Karışık mı yani? Bana o yüzden mi anlatmadın?”

“Düğünün geçmesini istedim.”

Duru sustu. Şimdi biraz endişelenmişti.

“Anlamıyorum. Birkaç aydır hayatında biri varsa söylemenle düğünün ne ilgisi var.”

Ali başını hafifçe salladı.

“Bu yalnızca anlatıp geçebileceğim bir konu değildi.”

Duru, babasının yüzündeki ifadeyi fark etti.

“Devamı var yani.”

“Var.”

“Ne kadar büyük bir devam?”

Ali parmaklarını bardağın etrafında birleştirdi.

“Asıl söylemem gereken sadece Damla değil.”

Duru’nun yüzündeki endişe daha da arttı. Ali kızına baktı.

“Damla hamile.”

Duru hiçbir şey söylemedi. Birkaç saniye sonra önündeki telefona baktı. Sonra yeniden babasına. Ali burnunun ucunu kaşıdı.

“Benim tepkim de buna yakındı. Sessizlik.”

Ali elini uzatıp kızının elini tuttu.

“Kızım.”

“Ne diyeceğimi bilemiyorum.”

“Haklısın. Ben de hazırlıksız yakalandım.”

Duru arkasına yaslandı. Birkaç saniye sonra gözlerini masaya indirdi.

“Yani benim…”

“Kardeşin olacak.”

Duru dudaklarını birbirine bastırıp başını salladı. Sonra birden babasına baktı.

“Benim kardeşim olacak.”

Ali’nin yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

“Evet.”

Duru sandalyesini masadan biraz uzaklaştırdı. Ayağa kalkacakmış gibi oldu ama kalkmadı. Ellerini dizlerine koyup mutfağa baktı.

“Ben daha dün evlendim. Bugün kardeşim olacağını öğreniyorum.”

Ali başını salladı. Duru birkaç saniye onu süzdü.

“Zamanlama konusunda gerçekten çok başarılısın baba.”

Ali güldü.

“Teşekkür ederim.”

“İltifat değildi.”

Ali tekrar kızının ellerini tuttu. Duru da gülümsedi. Şaşkınlığı geçmemişti. Bir kardeşi olabileceği ihtimalini hiç hesaba katmamıştı.

“Çok tuhaf,” dedi.

Ali bunu sormak istemiyormuş gibi sordu.

“Kötü anlamda mı?”

Duru hemen başını kaldırdı.

“Hayır.”

Cevabından emindi.

“Gerçekten hayır. Sadece… Yani kabul edelim babacım, benim çocuğum olsa kimse şaşırmaz. Ama senin çocuğun oluyor.”

Ali bu kez sesli güldü.

“Böyle söyleyince benim için de tuhaf oldu.”

“Çünkü tuhaf.”

Duru sustu. İlk şaşkınlık biraz yatışınca başka şeyler düşünmeye başlamıştı. Babasının son haftalardaki halini… Bir konuşmanın ortasında dalıp gitmesini… Düğünde bile zaman zaman aklının başka bir yerde kalmasını…

“Kaç aylık?”

“Henüz çok yeni. Onuncu haftada.”

“Her şey yolunda mı?”

“Evet. Bebek iyi.”

“Damla?”

“O da iyi. Ama ilk haftaları biraz zor geçiriyor. Bugün hastaneye götürdüm.”

“Ne oldu?”

“Tansiyonu düştü. Bir süredir doğru düzgün yemek yiyemiyor. Hem midesi kötü hem çok yoğun çalışıyor.”

Duru haberdeki fotoğrafa yeniden baktı. Damla o karelerde gülüyordu. Bunların hiçbirini bilmeyen birinin bakınca anlaması mümkün değildi.

“Anladığım kadarıyla bebek seni üzmemiş. Mutlusun.”, telefonun ekranını işaret etti, “Damla’yla da kötü görünmüyorsunuz. Ama bir tuhaflık var.”

Ali gözlerini masadaki bardağa indirdi. Duru onu bir süre izledi.

“Birlikte misiniz baba?”

Ali başını iki yana salladı.

“Onu seviyor musun?”

Ali bakışlarını kızından çekti. Masada duran telefonun ekranına, Damla’yla olan fotoğrafına baktı.

“Ona çok değer veriyorum. Ve üzülmesini istemiyorum.”

Duru başını hafifçe salladı.

“Tanışmak istiyorum.”

Ali başını kaldırdı.

“Damla’yla mı?”

Duru kaşlarını kaldırdı.

“Yok, kardeşimle. Biraz erken olabilir yalnız.”

Ali güldü.

“Biraz.”

“Tabii ki Damla’yla.”

“Tanışırsınız.”

“Balayından dönünce.”

“Olur.”

Kapı zili çaldı. İkisi de kapıya baktı. Ali saate göz attı.

“Birini mi bekliyordun?”

Duru yerinden kalktı. Ali de peşinden gitti. Kapıyı açtıklarında karşılarında Murat vardı. Üzerine aceleyle bir ceket geçirmişti. Duru’ya baktı.

“‘Müsaitsen hemen gelir misin?’ diye mesaj atıp sonuna ‘Acil değil’ yazınca daha çok merak ediliyor, biliyorsun değil mi?”

Duru yana çekildi.

“Amca önemliydi ama.”

Murat içeri girerken Ali’yi gördü.

“Hayırdır inşallah.”

Ali başını iki yana salladı. Kızının amcasına hangi ara mesaj attığını fark etmemişti. O sırada Demir merdivenlerden elinde çantalarla indi. Murat’ı görünce durdu.

“Bir şey mi oldu?”

Duru kapıyı kapattı.

“Oldu. Ama kötü bir şey değil.”

Birkaç dakika sonra dördü mutfaktaydı. Murat karşısında oturan Ali’yi dinliyordu. Demir tezgaha yaslanmıştı. Ali bu kez en başından anlatmadı. Damla'yı birkaç aydır tanıdığını, hamileliğin planlı olmadığını ve ikisinin de hala yeni duruma alışmaya çalıştığını söyledi. Murat araya girmeden dinledi. Ali sustuğunda ilk soruyu Demir sordu.

“Damla iyi mi?”

Ali başını ona çevirdi.

“Bugün biraz kötüydü. Ama doktor bebeğin de onun da iyi olduğunu söyledi.”

“Güzel.”

Murat bir süre daha bekledi. Sonra sandalyesinde hafifçe geriye yaslandı.

“Peki sen ne istiyorsun?”

“Neyle ilgili?”

“Bütün bunlarla ilgili.”

Ali cevap vermeyince Murat devam etti.

“Bebek olacak. Damla hayatında. Bunları anladım.” Bir an durdu. “Sen neredesin?”

Ali elindeki bardağı masaya bıraktı.

“Ne kadar karışık olursa olsun…”

Devamını söylemeden önce düşündü.

“Damla’nın hayatımda olması güzel.”

“İşte bunu merak ettim.”

Ali ona baktı. Murat omuzlarını hafifçe kaldırdı.

“O zaman acele etme. Kaçma da.”

Ali güldü. Demir araya girdi.

“Damla da sence aynı fikirde mi?”

“Bilmiyorum.”

Murat’ın dudaklarının kenarı kıpırdadı.

“Bu cevap sana çok yakıştı.”

Ali kardeşine baktı.

“Ne demek o?”

“Her şeyi bildiğini sanmandan çok daha iyi.”

Ali sandalyesinde geriye yaslanıp tavana baktı.

“Tabii.”

Murat’ın gülüşü büyüdü. Duru da başını iki yana salladı.

“Başladı yine babamla uğraşmaya.”

Bir süre sonra yerinden kalkıp babasının yanına geldi.

“Bir daha böyle bir şeyi magazinden öğrenmeyeyim.”

Ali de ayağa kalktı.

“Söz.”

Duru ona sarıldı. Ali kızını sıkıca tuttu.

“Söz veriyorum.”

***

Ertesi sabah Damla sete giderken Batu aradı.

“Hayır.”

Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu.

“Ne hayırı?”

“Daha günaydın demeden ne söyleyeceğini biliyorum.”

“Allah Allah.”

“Toplantı yapıldı. Birileri bir şey sordu. Sen de beni fevri davranmamam için arıyorsun.”

“Duruma göre değişir.”

“Ne oldu?”

“Engin aradı evet konuştuk. Ama toplantı falan yapmayacağız.”

“Benden ne istiyorlar?”

“Hiçbir şey.”

Damla kaşlarını çattı.

“Nasıl hiçbir şey?”

“Haberi görmemişler mi?”

“Görmüşler.”

“E?”

Batu birkaç saniye sustu.

“Onlar bunu bir kriz olarak görmüyor.”

Damla bekledi. Batu istemeye istemeye devam etti.

“Dizinin adı daha yayın başlamadan bu kadar konuşulduğu için memnunlar.”

Damla gözlerini kapattı.

“İğrenç.”

“Bence de.”

“Ne dediler?”

“Bunun iş olduğunu söylediler.”

Damla güldü. Ama komik bulduğu için değildi.

“Tabii.”

Batu’nun sesi daha ciddi çıktı.

“Ama dün gece söylediğim şeyi yaptım.”

Damla gözlerini açtı.

“Neyi?”

“Bu konu sete gelmeyecek.”

“Bundan emin misin?”

“Eminim. Engin’le de konuştum. Kimse sana özel hayatını sormayacak.”

Batu kısa bir duraksamanın ardından ekledi:

“Onlar aldıkları ilgiden memnun. Ben de bu ilginin setin içine taşınmasını istemiyorum. Yani bugün kimseyle kavga etmene gerek kalmadı.”

“Ben kimseyle kavga etmeyecektim zaten.”

“Yav he he.”

“Batu.”

“Efendim?”

“Teşekkür ederim.”

Batu bir an sustu. Sonra her zamanki sesine döndü.

“Sete zamanında gel, yeter.”

Damla gülümsedi.

“Geliyorum.”

Öğlene doğru mola verdiklerinde Damla karavanında dinlenirken Batu geldi.

“Saçma sapan o magazin programlarının hiç birinde konu geçmemiş.”

“Çok iyi.”

Batu da aynı fikirdeydi ama şaşkındı. Damla yüz ifadesi karşısında dayanamadı.

“Sen de reklam olmamız açısından iyi olur diye düşünüyordun herhalde üzüldün, şu haline bak.”

Batu güldü.

“Sorma kahroldum.”

“Ne oldu Batu?”

“Hiç birinde yayınlanmaması tuhaf geldi.”

“Tanınmıyorum. Ali de çok magazine konu olan biri değil. En azından son on yıldır falan öyle gibi. Normal bence.”

“Neyse, dün paylaşım yapanların saçma sapan çıkarımları çabuk unutulur en azından.”

Damla’nın kaşları çatıldı.

“Nasıl bir şeyin içine girdim ya. Oyunculuk kısmı tamam ama bu magazin tarafı benim için sıkıntı.”

Batu’nun keyfi yerine geldi. Birden kahkaha attı.

“Üniversite yıllarıma dönmek gibi. Bol bol seni sakinleştirmekle geçecek günlerim.”

Damla hemen önündeki boş su şişesini Batu’ya fırlattı.

“Komik seni.”

Batu şişeden kaçıp kapıdan çıkarken Damla senaryosuna uzandı.

***

Aynı gün akşamüstü Ali aradı. Damla yürüyüşten dönüyordu.

“Merhaba.”

“Merhaba Damla. Nasılsın?”

“Daha iyiyim. En azından sadece sosyal medyada kaldı.”

“Orada da hemen yeni bir şey gündeme oturur zaten. Çabuk söner.”

“Umarım. Sen nasılsın?”

“İyiyim. Senin sesinin güzel gelmesine sevindim. Sette de konusu açılmadı herhalde.”

“Daha dizi başlamadan adımız konuşuluyormuş da. Bedava reklammış işte.”

“İğrenç.”

“Değil mi ama?”

“Şaşırmadım. Onlar için önemli olan iş.”

Damla kaldırımın kenarındaki kalabalıktan sıyrılıp daha sakin tarafa geçti.

“Bu iğrenç düşünce benim yararıma da oldu bir yandan.”

“Nasıl?”

“Kimse bana bulaşmadı. Meraktan bile bir şey sorsalar patlayabilirdim çünkü.”

Ali güldü.

“Haklısın. Ama özel hayatını merak edenler artacak. Hepsinden kaçamayacağın anlar olacaktır. Şimdiden kötü haber vermek gibi olmasın ama.”

“Of. Tahmin edebiliyorum.”

“Bu arada bgün iletişimci bir arkadaşımla konuştum. Şimdi çıkıp rolün benimle bir ilgisi olmadığını anlatmaya
çalışmanın ters tepeceğini düşünüyor.”

“Biz de Batu’yla birkaç kişiye sorduk. Aynı şeyi söylediler.”

“Bence de haklılar. Bir yerde oyunculuğa nasıl başladığını anlatırken konu doğal olarak açılırsa başka. Şimdi özellikle açıklama yapmak savunmaya geçmek gibi görünür.”

“Sanırım artık menajer işini halletmem gerekiyor. Böyle şeylerle ilgilenmek bir profesyonelin işi olmalı.”

“Öyle tabii. Bir şey daha söylemeliyim?”

Damla’nın adımları hafifçe yavaşladı.

“Duru’ya dün akşam söyledim. Bebeği…”

“Söyledin mi?”

“Söyledim.”

“Nasıl karşıladı?”

“İyi karşıladı. Sanki kardeşi olacağı için heyecanlandı bile.”

Damla banka oturdu.

Bebeğim olacak ve bir ablası bile var.

“Gerçekten mi?”

“Gerçekten.”

“Şaşırmıştır.”

“Şaşırdı evet. Seninle tanışmak istiyor.”

“Öyle mi?”

“Evet.”

“Tanışırız,” dedi Damla sonunda.

Ali’nin sesi yumuşadı.

“Balayından dönsünler. Ayarlayacağım.”

“Tamam.”

Damla kalkıp yürümeye devam ederken Batu’yla konuştukları başka bir şeyi anlatıyordu. Sokağın karşısına geçeceği sırada durdu. Karşı kaldırımda bir adam telefonunu yüz hizasında tutuyordu. Telefonun arkası Damla’ya dönüktü. Damla birkaç adım daha attı. Adamın telefonu da onunla birlikte hafifçe yön değiştirdi. Damla durdu. Bu kez adam telefonu indirip yürümeye devam etti.

Fotoğraf mı çekiyordu o? Belki yalnızca ekranına bakıyordu.

Ali, sesinin kesildiğini hemen fark etti.

“Ne oldu?”

Damla yeniden yürümeye başladı.

“Bir şey yok.”

“Damla.”

Damla iç çekti.

“Galiba paranoyaklaştım.”

“Ne oldu?”

“Karşı kaldırımda bir adam vardı. Telefonunu bana doğru tutuyordu. Belki fotoğraf çekti,” dedi Damla. “Belki çekmedi. Bilmiyorum.”

“Takip ediyor mu seni?”

Damla arkasına baktı. Adam görünmüyordu.

“Hayır. Gitti.”

“Emin misin?”

“Eminim.”

Ali’nin sesi ciddiyetini koruyordu.

“Eve ne kadar kaldı?”

“İki sokak.”

“Telefonda kal.”

Damla kaşlarını kaldırdı.

“Geçiyor mu?” diye sordu.

“Ne?”

“Bu his.”

“Geçmiyor. Biraz azalıyor.”

“Harika.”

“Alışıyorsun.”

“Bu daha kötü.”

Ali güldü.

“Orası doğru.”

Damla da güldü. Sokağına girdiğinde konuşmaya başlayalı neredeyse yarım saat olmuştu. Apartmanın önünde durdu.

“Geldim.”

“Tamam.”

“Sen hala ofiste misin?”

“Evet.”

“Eve git artık.”

“Sen de bir şey ye.”

Damla gözlerini devirdi.

“İyi akşamlar Ali.”

“İyi akşamlar Damla.”

***

Ağustos'un son günleriydi. İstanbul'un sıcağı, setin spot ışıkları ve jeneratör gürültüsüyle birleşince daha da çekilmez oluyordu. Son günlerde halsizliği ve mide bulantıları da artmıştı. Çekim gece yarısına doğru bittiğinde Damla sandalyeden kalkacak gücü kendinde bulamadı. Set ekibi toparlanırken gözlerini kapatmış, kulaklarındaki uğultunun geçmesini bekliyordu. Telefonu masanın üzerinde titredi.

Ali.

"Bitti mi?"

"Bitti."

Damla gözlerini açmadı.

"Ama ben de bittim galiba."

"Arabanı sette bırak."

Damla gözlerini açtı.

"Ali..."

"Beş dakikaya kapıdayım."

Damla itiraz etmedi. Artık Ali'nin bu sürekli “buralardayım” halini garipsemediği bir dönemdeydi. Son günlerde daha sık arıyor, bazen uğruyordu. Birkaç saat önce de sesini beğenmemiş, işi bitene kadar yakınlarda olacağını söylemişti.

Ali'nin arabasına bindiğinde klima içeriye buz gibi hava üflüyordu.

"Üşürsen söyle."

Damla koltuğa yaslandı.

"Şu an gayet iyi.”

Damla birkaç dakika içinde uyuyakaldı. Ali bunu ilk kırmızı ışıkta fark etti. Başını cama doğru çevirmişti. Yüzü bembeyazdı. Gözlerinin altında son birkaç haftada belirginleşen hafif morluklar vardı. Ali uzun uzun bakmadı. Işık yeşile dönmüştü zaten. Apartmanın önüne geldiklerinde Damla hala uyuyordu. Ali kontağı kapattı. Birkaç saniye öylece oturdu. Sonra başını ona çevirdi.

"Damla."

Damla kıpırdamadı.

"Damla..."

Bu kez gözlerini zorla açtı.

"Geldik."

Damla doğrulup kapıya uzandı ama eli kapı koluna varmadan tekrar koltuğa yaslandı. Ali kemerini çözüp arabadan indi. Damla'nın tarafına geçti.

"Ben iyiyim."

"Görüyorum."

Damla cevap verecek halde değildi. Arabadan indiğinde bir an sendeledi. Ali refleksle kolundan tuttu. Damla da kendini çekmedi. Ali'nin koluna girdi. Daireye çıktıklarında saat bire geliyordu. Damla kapıyı açtı. Salondaki lambayı bile yakmadan içeri girdi ve kendini doğrudan koltuğa bıraktı. Ayakkabılarını ayağının ucuyla çıkarıp uzandı. Ali kapının yanında kaldı. Gitmesi gerekiyordu. Şimdiye kadar hep gitmişti. Koltuğun arkasındaki ince pikeyi alıp Damla'nın üzerine örttü.

"Gidiyor musun?"

Ali durdu. Damla’nın gözleri kapalıydı.

"İstersen kalırım."

Damla cevap vermedi.

Ali, "Sen uyu," dedi.

"Ben buradayım..."

Damla arkasını dönüp bacaklarını karnına doğru çekti. Ali gitmedi.

***