27. BÖLÜM

***

Ali, Murat'ın yanından ayrılırken Damla da ona doğru yürüdü. Aralarında birkaç adım kaldığında Ali, “Merhaba” dedi.

“Merhaba. Hoş geldin.”

“Sen de hoş geldin.”

Ali kollarını hafifçe açtığında Damla da hiç düşünmeden ona yaklaştı.

Daha önce birbirlerini gördüklerinde böyle sarılmamışlardı. Buluştuklarında bir gülümseme ya da uzun süren bir bakış yeterli olmuştu genelde. Şimdi ise birkaç gündür birbirlerinden uzakta olmanın verdiği özlemle, ikisi de bu yakınlığı doğal karşılamıştı. Ali, Damla'yı kendisine biraz daha çekti.

Hep burada, kollarımın arasında kalsana.

Damla'nın başı omzuna yakındı. Saçlarının kokusu burnuna geldi. Farkında olmadan yüzünü biraz daha yaklaştırdı. Damla ise Ali'nin göğsüne yaslandığı anda ne kadar yakın olduklarını fark etti. Yanağı boynuna yaklaşmıştı. Gömleğinin kumaşını, tanıdığı parfümünü, sırtındaki elinin sıcaklığını hissedebiliyordu. Ali'ye bu kadar yakın olmak tuhaf biçimde hem heyecan verici hem de rahattı.

Ali, salondaki sesleri duyunca başını hafifçe kaldırdı. Damla'yı bırakmadan önce bir an daha bekledi. Biraz geri çekildiklerinde ikisi de gülümsüyordu.

“Doğum günün kutlu olsun,” dedi Damla.

“Teşekkür ederim. Dün geceki için de.”

Ali’nin eli Damla'nın sırtından yavaşça ayrılırken çevresine göz gezdirdi.

“Nasılsın, sıkılmadın umarım.”

“Gayet iyiyim merak etme.”

“Güzel.”

“Ayrıca evin çok güzelmiş. Gerçekten zevklisin.”

“Beğendin mi?”

“Çok. Sıcacık.”

Ali'nin yüzüne yerleşen o tanıdık gülümsemeden sonra tam bir şey söyleyecekken Duru yanlarına geldi.

“Yemeğe geçelim mi?”

Ali, Damla’ya baktı.

“Geçelim mi? Acıktık mı?”

Damla başını sallarken Duru babasının koluna girdi.

“Hadi. Murat amcamın çok acıktığı ortada.”

“Onun aç olmadığı zaman var mı?

“Doğru, yok”

Masaya yaklaştıklarında Ali elini Damla’nın beline yerleştirmiş kendi sandalyesinin hemen yanına yönlendirmişti. Herkes her zaman öyle oluyormuş gibi direkt bir sandalyeye oturmuştu. Anında, kimsenin bir an bile ayakta kalmadığı doğrudan oturdukları bir düzen sağlanmıştı. Bu evde hep birlikte her akşam yemek yenmiyordu ama yıllardır süren bir sofra düzeni olduğu çok açıktı.

Sohbet eşliğinde yenilen yemek sonrasında herkes yine koltuklara geçmişti. Damla sofrada genelde sessiz kalmıştı. Banu ve Sophia’nın fırsat buldukça doğrudan Damla’ya sordukları sorular dışında pek konuşmamıştı. Herkesin onu çok merak ettiği belli oluyordu ama doğal bir şekilde konu ona gelmedikçe Damla’yı konuşturmaya çalışmıyorlardı.

Salona döndüklerinde Murat çoktan Ali'nin her zamanki koltuğuna yerleşmiş, rahatına bakmaya başlamıştı. Ali, kardeşini görünce durdu.

“Yine benim koltuğuma oturmuşsun.”

Murat başını kaldırıp ona baktı. Yüzündeki rahat ifadeyi hiç bozmadan koltuğun arkasına biraz daha yaslandı.

“Rahatmış.”

“Biliyorum. O yüzden benim koltuğum.”

“Bence artık kendine başka bir koltuk bul. Yeni yaş, yeni koltuk. Değişiklik iyidir.”

Damla'nın gülüşünü duyan Ali, başını ona çevirdi.

“Sen bari gülme şuna. Her geldiğinde aynı şeyi yapıyor.”

Damla gülümsemesini gizlemeye çalışırken Murat hiç istifini bozmadı.

“Her geldiğimde koltuğum yerinde duruyor. Niye başka yere oturayım?”

“Senin koltuğun değil o.”

“Bak, yine başladın.”

“Tamam artık. Yeter senin olsun. Zaten gözün kalıyor her geldiğinde.”

“Ha şunu bileydin ya. Al yenisini, koy yan yana, kardeş kardeş otururuz.”

Ali, kardeşiyle daha fazla uğraşmayıp Damla'nın yanındaki koltuğa yerleşirken başını iki yana salladı. Murat ise hiçbir şey olmamış gibi önündeki sehpadan bir şeyler atıştırmaya devam ediyordu.

Salondaki konuşmaların konusu değişip duruyordu. Yemekten sonra herkesin üzerine çöken o hafif ağırlık da arada yükselen kahkahalarla dağılmıştı. Damla için Ali'nin ailesiyle birlikte olmak, düşündüğünden daha kolaydı. Kimseyi tanımadığı bir ortamda hissettiği o alışılmış tedirginliği yaşamıyordu. Mutfaktan Duru'nun sesi duyuldu.

“Baba, gözlerini kapat!”

Ali konuşmasını yarıda kesip mutfağa doğru döndü.

“Niye?”

“Pasta geliyor!”

“Gözlerimi kapatmam şart mı?”

“Baba!”

Kızının ısrarına gülerek karşılık veren Ali, gözlerini kapattığını göstermek istercesine başını geriye yasladı.

“Tamam, kapattım.”

“Bakmak yok!”

Murat hemen söze karıştı.

“Bırak baksın. Elli bir yaşında adam, mumları görünce kaçacak değil.”

Duru, elindeki pastayla salona girerken amcasına dönüp gözlerini devirdi.

“Amca, sen de biraz susabilir misin?”

Herkesin gülmeye başlamasıyla Ali de gözlerini açtı. Duru'nun taşıdığı pastanın üzerindeki mumlar titrek ışıklarını yüzüne vurmuştu. Kızı pastayı sehpanın üzerine yerleştirirken Ali ayağa kalktı.

“Dilek tut,” dedi Duru.

Ali, gözlerini yeniden kapatıp birkaç saniye sessiz kaldı. Ali gözlerini açtığında bakışları ona bakan Damla’ya kaydı. Göz göze geldiler. Sonra Ali yeniden pastaya dönüp mumları üfledi. Duru hemen babasının boynuna sarıldı.

“İyi ki doğdun, babacığım.”

Ali, kızını kendisine çekip yanağından öptü.

“Sağ ol, güzel kızım.”

Ardından kardeşleri ve diğer aile üyeleri sırayla Ali'ye sarıldılar. Murat'ın kulağına eğilip söylediği bir şey Ali'yi kahkahaya boğmuştu. Kardeşinin sırtına hafifçe vururken başını iki yana salladı.

“Hiç değişmeyeceksin.”

“Bu saatten sonra zor.”

Pasta tabakları dağıtıldıktan sonra sıra hediyelere geldi. Paketler açıldıkça sohbet koyulaştı. Kimi hediyeler eski bir anıyı hatırlattığı için yeniden konuşuldu, kimileri de Murat'ın diline düşüyordu. Damla, yanına bıraktığı paketi alıp Ali'ye uzattı.

“Bu da benden.”

“Damla, gerek yoktu. Daha dün öğrendin hediye için uğraşmasaydın.”

“Açar mısın lütfen?”

Ali, paketi dizlerinin üzerine yerleştirip açmaya başladı. Kağıdın arasından plağın kapağı göründüğünde hareketleri yavaşladı. Keane'in yirminci yıl özel baskısıydı bu. Başını kaldırıp Damla'ya çevirdi.

Yüzündeki şaşkınlık yalnızca hediyeyi beğenmesinden kaynaklanmıyordu. Şaşkınlığına karışan muzip ifadenin ne anlama geldiğini Damla hemen anladı. Ali, bu albümün Türkiye'de satılmadığını tabii ki biliyordu. Onun için önceden düşünüp alınmış olduğunu da tahmin etmişti. Bu paketin bir gecede kıtalar arası yolculuk yapıp gelmiş olması mümkün değildi. Ali'nin gözleri Damla'nın yüzünde gezinirken dudaklarında belli belirsiz bir tebessüm oluştu.

“Teşekkür ederim.”

“Rica ederim.”

Sonra yeniden elindeki plağa döndü. Kapağını dikkatle inceleyip içindeki kitapçığı çıkardı. Murat, hala bırakmadığı koltuğundan seslendi.

“Şimdi bütün gece yine Keane mı dinleyeceğiz?”

“Evet. Bayılırsın sen hemen hallediyorum.”

Murat'ın yüzündeki ifadeyi gören Damla gülmemeye çalıştı. Ali de plağı elinde tutarak ona döndü.

“Dinleyelim mi?”

“Tabii.”

Biraz sonra salonda Keane'in şarkılarından biri çalmaya başladı. Müzik, diğerleri arasında devam eden sohbetlere karışmışken Ali kitapçığı alıp Damla'nın yanına oturdu. Damla ona doğru biraz yaklaştı. Ali'nin açtığı sayfada grubun eski fotoğraflarından biri vardı. “Şuna bak,” dedi Ali, fotoğrafın bir köşesini işaret ederek. Damla da fotoğrafa eğildi.

“Çok iyi değil mi? Genelde Tim’in notları var.”

Ali sayfayı çevirdiğinde Damla'nın dikkatini başka bir fotoğraf çekti. Bir süre fotoğraflara ve albümün içindeki notlara bakarak konuştular. Ali'nin bazı ayrıntıları ne kadar dikkatle incelediğini görmek Damla'nın hoşuna gitmişti. Hediyeyi beğendiğini söylemişti ama onu asıl mutlu eden şey, Ali'nin kitapçığın her sayfasına gösterdiği ilgi olmuştu.

“Yalnız bir şey söyleyeceğim,” dedi birden.

“Söyle.”

“Bundan sonra her hafta balık yedirmek yerine arada konser de düşünebilirsin bence.”

“Balıktan vazgeçmiyoruz.”

Ali'nin aldığı keyif yüzünden belli oluyordu.

“Ama konsere de gideriz.”

Damla, bu cevaba şaşırmış gibi yaparak kaşlarını kaldırdı.

“Demek öyle. Söz mü?”

Ali elini ona doğru uzattı.

“Söz.”

Damla da onun bu ciddi anlaşma teklifine gülerek karşılık verdi. Elini Ali'nin avucuna bırakıp sıktığında ikisinin de yüzünde aynı gülümseme belirmişti.

“Anlaştık.”

Ali elini hemen bırakmadı. Damla’nın da pek acelesi yoktu. Parmakları birbirine dolanmış falan değildi yalnızca biraz uzun sürmüş bir tokalaşmaydı bu. Yine de Damla, Ali'nin elinin sıcaklığını hissederken aralarındaki yakınlığın artık eskisi kadar yabancı gelmediğini düşündü.

O sırada Duru, oturduğu yerden kalkıp salondakilere seslendi.

“Çay içen var mı?”

Hemen hemen herkes çay içmek istediğini söyleyince Duru mutfağa yönelirken Damla da ayağa kalktı.

“Ben de geliyorum.”

Duru, Damla'nın kendisine yetişmesini bekledi.

“Olur.”

İkisi yan yana mutfağa doğru yürürken Ali bir süre arkalarından baktı. Sonra gözleri sehpanın üzerindeki plağa kaydı. Murat’ın kesinlikle kaçırmayacağını ve diline düşeceğini bilmesine rağmen kendi kendine gülümseyip duruyordu.

***

Pazar sabahı Damla, setteki ilk çekimini beklediğinden erken tamamlamıştı. Taner ve Batu geldiğinde çekilecek olan bir sonraki sahnesinin ayrıntılarını yardımcı yönetmenle konuşurken telefonu çaldı. Arayan Taner'di.

“Efendim Taner?”

“Damla, müsait misin?”

“Evet. Ne oldu?”

“Bir zahmet kapıya gelebilir misin?”

“Niye?”

“Burada seni görmek isteyenler var.”

“Taner, ne oluyor?”

“Bir şey olmuyor, merak etme. Hayranların geldi.”

Damla dayanamayıp kısa bir kahkaha attı.

“Benim hayranlarım mı?”

“Benimkilerdi ama galiba artık sana kaptırdım.”

Taner sanki ağzını kapatıp konuşmuş gibi biraz daha kısık bir sesle ekledi.

“Sıkıştırıyorlar beni, gel hadi.”

Damla hala gülüyordu.

“Tamam geliyorum.”

“Kapıdayız.”

Damla setin girişine yaklaştığında önce Taner'i gördü. Etrafında toplanmış on beş yirmi kadar genç kız vardı. Kimisi telefonunu elinde tutuyor, kimisi Taner'le konuşuyordu. Damla'yı ilk fark edenlerden biri arkadaşının koluna vurdu.

“Aa, Damla geliyor!”

Kalabalık birden dönüp ona baktı.

“Damla!”

“Ay, gerçekten geldi!”

Damla, bu kadar heyecanlı karşılanacağını beklemediğinden şaşırarak güldü.

“Merhaba!”

Kızlardan biri hemen öne çıktı.

“Biz Taner'in fan sayfasıyız. Onun her setine geliyorduk ama artık seni de çok seviyoruz.”

“Çok teşekkür ederim.”

“Yani artık ikinizin sayfasıyız.”

Taner, Damla'ya dönüp kısık sesle konuştu.

“Hayırlı olsun.”

Damla gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı. Kızlardan biri ikisinin arasında gidip gelen bakışları yakalamıştı.

“Ay, bakın! Çok tatlılar!”

Diğerlerinden hemen sesler yükseldi.

“Oooo!”

Damla kahkaha attı. Taner de başını iki yana salladı.

“Arkadaşlar, yapmayın. Daha fotoğraf çektireceğiz.”

“Tamam, tamam! Ama yan yana durun.”

“Zaten yan yanayız,” dedi Taner.

“Biraz daha yakın!”

Damla, Taner'e bakıp güldü.

“Bizi baya yönetiyorlar.”

“Alış buna. Benimkiler böyle. Pardon artık bizimkiler.”

Yine sesli gülmüşlerdi. Kızlar onların güldüğünü gördükçe “Ay. İşte bu,” diye diye fotoğraf, video çekiyordu. İlk bölümden, en sevdikleri sahnelerden ve ertesi gün yayınlanacak ikinci bölümden söz ettiler. İçlerinden biri heyecanla Damla'ya döndü.

“Yarınki ikinci bölümde daha çok sahneniz var mı birlikte?”

“Bunu söylersek sürprizi bozarız.”

“Ama güzel şeyler olacak, değil mi?”

Taner araya girdi.

“İzleyin, görün kızlar.”

“Ayyy!”

Tam o sırada kapıdan içeri giren Batu, kalabalığı görünce yavaşladı. Birkaç saniye onları izledikten sonra seslendi.

“Benim oyuncular burada ne yapıyor?”

Damla başını çevirdi.

“Günaydın, Batu.”

“Günaydın. Ben içeride sizi arıyorum.”

Taner hemen itiraz etti.

“Ben daha yeni geldim.”

Damla, Taner’e gözlerini devirerek konuştu.

“Pes yani hemen satış. İçeride bizi aradığı falan yok. O da yeni geldi merak etme.”

Taner kahkaha atarken kızlar yine küçük çığlıklar attı. Damla da onları gördükçe eğleniyordu. Batu yanlarına gelmişti.

“Arkadaşlar, kusura bakmayın ama oyuncularımı götürmem lazım.”

Kızlardan biri karşılık verdi.

“Bir fotoğraf daha, lütfen!”

Batu saatine baktı.

“Bir tane. Ama sonra gerçekten alıyorum.”

“Tamam!”

Batu, fotoğrafı çekmek için uzatılan telefonu aldı.

“Gel bakalım, hepinizi sığdırabilecek miyim?”

Herkes bir araya toplanırken Taner, Damla'ya eğildi.

“Bak, adam daha kapıdan girmeden işe başladı.”

Fotoğraf çekildikten sonra Batu telefonu sahibine uzattı.

“Oldu mu?”

“Çok güzel olmuş! Teşekkür ederiz.”

“Rica ederim. Şimdi onları kaçırıyorum.”

Damla ve Taner vedalaşırken kızlardan biri arkalarından seslendi.

“İkinci bölümde görüşürüz!”

Damla dönüp el salladı.

“Görüşürüz!”

Kapıdan uzaklaştıklarında Taner ona baktı.

“Nasıl, alışabilecek misin?”

“Bilmiyorum. Ama kesinlikle çok tatlılardı.”

“Öylelerdir. Bir de ikimizi yan yana gördüklerinde biraz heyecanlanıyorlar.”

“Biraz mı?”

Batu ikisinin konuşmasını duyunca araya girdi.

“Ne güzel işte. Daha ikinci bölüm yayınlanmadan hayran kulübünüz kurulmuş.”

“Olana kondum galiba,” dedi Damla.

“Benim hayran kitlem senin hayran kitlen, bunu az önceki satış için özür kabul et” dedi Taner.

Damla sesli gülmesine engel olamadı.

“Tamam, tamam. Birazdan bir çayını içerim, çözeriz bu işi.”

Batu araya girerek, “Ben de içerim bir çayınızı,” dedi. Dinlenme alanına gelmişlerdi. Taner gülerek başını salladı.

“Haydi, çaylanalım.”

***

Pazartesi sabahı saat dokuza gelirken kapı çaldığında Damla çoktan hazırlanmıştı. Çantasını almak için salona yönelmişken kapının sesini duyunca geri döndü. Ali'nin geleceğini biliyordu ama kapıyı açtığında karşısına çıkan şey yüzünden olduğu yerde kaldı. Küçük, yuvarlak bir peluş ona bakıyordu.

Kocaman siyah gözleri, pembe yanakları ve başındaki Dünya desenli şapkasıyla Ali'nin yüzünü neredeyse tamamen kapatıyordu. Damla önce ne olduğunu anlamaya çalıştı. Sonra gözleri büyüdü.

“...RİSE?”

Ali peluşu biraz aşağı indirince arkasından gülümseyen yüzü göründü.

“Demek tanıyorsun.”

“Tanıyor muyum?”

Damla peluşu neredeyse Ali'nin elinden kapıp iki avucunun arasına aldı. Bir o yana bir bu yana çevirip incelerken heyecanını gizlemeye çalışmıyordu.

“Ali! Artemis görevinin canlı yayınını kaç saat izlediğimi biliyor musun sen?”

“Artık bazı tahminlerim var.”

“Bu satışa çıktığında kesinlikle alacağım demiştim. Hatta birkaç kez bakmıştım.”

Bir an durup peluşun yüzüne baktı.

“Sonra tamamen unutmuşum!”

Ali, Damla'nın karşısında durup onu izliyordu. Roma'da gördüğünde bu küçük peluşun onu sevindireceğini düşünmüştü ama Damla'nın neredeyse kendisini unutup peluşla ilgileneceği aklına gelmemişti.

“Roma'da görünce almak istedim,” dedi.

“Roma'dan mı aldın?”

“Evet. Yalnız şimdi düşünüyorum da sana da bir tane almalıymışım.”

“Kesinlikle almalıydın.”

“Bir dahaki sefere.”

Damla yeniden oyuncağa döndü. Başındaki şapkayı inceleyip parmağıyla küçük, pembe yanaklarından birine dokundu. Sonra Ali'nin söylediklerini hatırlamış gibi durdu.

Bana da mı almalıydı?

“Bunu bana getirmediysen?”

“Bizimkine getirdim.”

Damla'nın yüzündeki heyecan yerini daha sakin bir mutluluğa bıraktı. Peluşu kendisine doğru çevirip bir süre baktı.

“İlk oyuncağı,” dedi.

“Evet.”

Damla astronot peluşu göğsüne yaklaştırdı. Birkaç saniye öylece durduktan sonra Ali'ye baktı.

“Çok sevdim. Teşekkür ederim.”

“Belli oluyor.”

“Dalga geçme.”

“Geçmiyorum. İyi ki almışım.”

Damla gülerek kenara çekildi.

“Hadi, içeri gelsene. Seni kapıda tuttum.”

Ali içeri girip kapıyı kapattı. Damla ise hala elindeki astronotla ilgileniyordu. Salona geçtiklerinde onu koltuğun üzerine yerleştirdi, sonra birkaç adım uzaklaşıp dönerek tekrar baktı.

“Çok tatlı değil mi ama?”

Ali bir peluşa bir Damla’ya gülerek baktı.

“Gayet tatlı.”

Damla da gülerken mutfağa yöneldi.

“Bir şey vereceğim sana,” dedi Damla.

Tezgahın üzerinde duran küçük anahtarı aldı. Ali'nin karşısına geçip avucunu açtı.

“Bu senin.”

Ali önce anahtara, sonra Damla'ya baktı.

“Evimin anahtarı.”

Ali'nin bakışları yeniden avucundaki anahtara döndü. Damla, onun bir şey söylemesini beklemeden devam etti.

“Ne olur ne olmaz diye düşündüm. Artık 14. haftayı da geçtik. Acil bir şey olabilir. Ya da bir gün benden önce gelmen gerekebilir. Sürekli kapıda beklemenin bir anlamı yok.”

Biraz duraksadı.

“Evimin anahtarının sende olması doğru geldi.”

Ali anahtarı eline aldı. Damla'nın bunu ne kadar doğal bir şekilde söylediğini düşünüyordu. Birkaç ay önce birbirlerinin hayatında bile olmayan iki insan için küçücük bir anahtarın ne kadar büyük bir anlam taşıyabileceğini ikisi de biliyordu. Damla bunu uzun uzun konuşmak istemiyordu belli ki. Ali de onu açıklama yapmak zorunda bırakmadı.

“Tamam,” dedi.

Anahtarı avucunda bir kez çevirip Damla'ya baktı.

“Teşekkür ederim.”

“Ne için?”

“Güvendiğin için.”

Damla başını hafifçe yana eğip ona baktı.

“Yeni olan bir şey değil Ali.”

Ali'nin söyleyebileceği çok şey vardı buna karşılık. Ama Damla'nın güvenini böylesine doğal bir şekilde dile getirmesi, o an hepsinden daha anlamlı gelmişti. Anahtarı cebine koydu.

“Benim de sana vereceğim bir şey var.”

“Dahası da mı?”

Ali ceketinin iç cebine uzanırken güldü.

“Bu başka.”

Küçük, lacivert bir kese çıkardı. Damla'nın meraklı bakışları arasında kesenin ağzını açıp içinden ince bir zincir çıkardı. Damla önce ne olduğunu anlamak için biraz yaklaştı. Ali kolyeyi avucunun üzerinde açtığında ise konuşmayı unuttu.

İlk bakışta gösterişli bir kolye değildi. İncecik zincirinin ucunda, etrafı özenle işlenmiş küçük bir taş vardı. Metalin rengi yeni yapılmış bir takının parlaklığından uzaktı ama eskimiş ya da yıpranmış da görünmüyordu. Taş, mutfak penceresinden gelen ışığı yakaladıkça içinde başka renkler beliriyormuş gibi oluyordu. Çevresindeki küçük işlemeleri fark etmek için dikkatle bakmak gerekiyordu. Damla biraz daha yaklaştı.

“Ali…”

Kolyeden gözlerini ayıramıyordu.

“Çok güzel bu.”

Ali, onun kolyeyi incelemesine fırsat verdi. Damla'nın ilk tepkisi hoşuna gitmişti. Taşın üzerindeki ışığı görmek için başını hafifçe yana eğişini, işlemeleri fark ettiğinde biraz daha yaklaşmasını izledi. Damla bir süre sonra başını kaldırdı.

“Ama…”

“Bu ‘ama’nın geleceğini biliyordum.”

Damla gülümsedi ama hemen ardından kolyeye döndü.

“Çok değerli görünüyor.”

“Olabilir.”

“Ali, ciddi söylüyorum. Bunu alamam.”

“Neden?”

Damla cevap vermeden önce kolyeye bir kez daha baktı.

“Çok özel bir şey olduğu belli.”

Ali onun ne demek istediğini anlıyordu. Damla'nın pahalı ya da gösterişli hediyeler karşısında rahat hissetmeyeceğini anlamıştı. Fakat bu kolyenin Ali için değerini belirleyen şey bunların hiçbiri değildi.

“Bir şey anlatayım sana,” dedi.

Damla yeniden ona döndü. Ali kolyeyi biraz kaldırıp taşın çevresindeki işlemeyi gösterdi.

“Bu kolye Roma dönemine tarihleniyor.”

Damla'nın kaşları kalktı.

“Gerçekten mi?”

“Evet. Kayıtlara göre Kapıdağ Yarımadası çevresinde bulunmuş.”

Damla şaşkınlıktan dudaklarını aralamıştı. Sonra kolyeye yeniden baktı. Yüzüne şaşkınlıkla karışık bir gülümseme yerleşmişti.

“Kapıdağ?”

Ali başını salladı.

“Evet.”

“Yani…”

Damla başını kaldırdığında gözleri gülüyordu.

“Bu kolye de Erdekli.”

“Aynen öyle.”

“İnanamıyorum.”

Damla kolyenin ucundaki taşı iki parmağının arasına aldı. Az önce yalnızca güzelliğine baktığı takı artık bambaşka bir anlam kazanmıştı. Belki de bin bilmem kaç yıl önce doğduğu topraklarda bulunmuş, kim bilir kaç insanın elinden geçmişti. Şimdi kalkmış, Ali'nin avucundan ona uzanıyordu.

“Ne kadar eski olduğunu düşünmek bile tuhaf,” dedi. “Nasıl bulunmuş?”

“Onunla ilgili çok ayrıntı yok.”

Damla kolyeye yeniden baktı.

“Çok güzelmiş gerçekten.”

Bir süre sessiz kaldıktan sonra aklına gelen soruyu sordu.

“Peki neden bana veriyorsun?”

Ali derin bir nefes aldı. Gözleri Damla'nın yüzündeydi.

Benim için anlamını anlatamam. Şimdi değil.

“Sende olması gerektiğini düşündüm.”

Damla için bu cevap beklediğinden kısaydı ama Ali'nin sesindeki kararlılık, başka bir açıklamaya ihtiyacı olmadığını hissettirmişti. Yeniden kolyeye döndüğünde başparmağıyla taşın yüzeyine hafifçe dokundu. Bir süre düşündükten sonra başını kaldırdı.

“Peki.”

“Peki?”

Damla gülerek ona baktı.

“Ne oldu? İtiraz etmemi mi bekliyordun?”

“Biraz daha uğraştırırsın sanmıştım.”

“Fikrimi değiştirmeden…”

Damla saçlarını omzunun arkasına attı.

“Takmama yardım eder misin?”

Ali'nin yüzündeki gülümseme saklayabileceği türden değildi. Damla'nın kolyeyi kabul etmesine sevinmişti ve onu kendi elleriyle takacak olmak ayrıca mutlu etmişti.

“Tabii.”

Damla arkasını döndü. İki eliyle saçlarını toplayıp ensesini açarken Ali kolyeyi zincirinden tuttu. İnce zinciri boynunun önünden geçirip iki ucunu ensesinde birleştirdi.

Damla başını hafifçe öne eğmişti. Ali hemen arkasında bu kadar yakın dururken olabildiğince sakin kalmaya çalışıyordu. Kilidi kapatmaya çalışırken parmaklarının ucu ensesine değdiğinde nefesini tutmuştu bile.

Ali de o küçük teması fazlasıyla hissetmişti tabii ki. Bir an için parmaklarını çekmek istemedi. Damla'nın saçlarını topladığı ellerinin hemen altında, boynunun sıcaklığını duyabiliyordu. Sonra zincirin kilidini kapattı.

“Oldu,” dedi alçak sesle.

Damla saçlarını bıraktı. Kolyenin taşı göğsünün üzerinde yerini bulurken eli hemen oraya gitti.

“Nasıl duruyor?”

Ali, Damla'nın karşısına geçti. Önce kolyeye baktı, ardından gözlerini onun yüzüne kaldırdı.

“Çok yakıştı.”

Damla memnuniyetle gülümsedi. Sonra kolyeyi aynada görmek için koridora yöneldi. Ali de arkasından geldi.

Aynanın karşısına geçtiğinde önce saçlarını omuzlarının arkasına aldı. Ardından kolyenin taşını düzeltti. İnce zincir boynuna tam oturmuştu. Taşın rengi üzerindeki kıyafetle de uyum sağlıyordu. Damla başını hafifçe yana çevirip farklı açılardan baktı.

“Gerçekten çok güzel.”

Ali kapının yanında durmuş, onu izliyordu. Damla'nın aynada kendisine bakarken duyduğu mutluluk, kolyeyi kabul etmeden önceki bütün tereddütlerini geride bırakmış gibiydi. Taşa yeniden dokundu, sonra aynadan Ali'ye baktı.

“Çok teşekkür ederim.”

“Kabul ettiğin için ben teşekkür ederim.”

Yeri tam da burasıymış.

Damla aynanın önünden ayrılmaya pek niyetli görünmüyordu. Ali saatine baktı.

“Yalnız biraz daha oyalanırsak doktora geç kalacağız.”

Damla başını kaldırdı.

“Saat kaç?”

“Dokuz buçuğa geliyor.”

“Aa!”

Hızla salona yöneldi.

“Çantamı alayım.”

Damla salona girdiği gibi koltuğun üzerindeki astronotu gördü. Çantasını almak için uzanmıştı ama RİSE'ı bir kez daha eline almadan geçemedi.

“Sen de burada bekle bakalım.”

Peluşu koltuğun köşesine yerleştirip düzeltti. Ali kapının yanından onu izliyordu.

“İstersen onu da götürelim.”

“Hayır, evde kalacak. Kaybolursa tekrar Roma’ya gitmek zorunda kalırsın.”

“Anlaşıldı.”

Damla çantasını omzuna takıp kapıya doğru yürüdü. Kapıyı açarken son kez salona göz attı. Küçük astronot koltuğun köşesinde oturuyordu. Boynundaki kolyenin ağırlığını hissedebiliyordu. Ali kapıdan çıkması için kenara çekildi. Damla yanından geçerken ona dönüp gülümsedi.

“Gidelim bakalım bizimki ne yapıyormuş?”
***