10. BÖLÜM

***

Can’ın telefonu kapatmasının üzerinden on dakika bile geçmemişti. Oturdukları yerden otelin girişi görünüyordu. Siyah bir araç kapının önünde durdu. Can doğruldu.

“İşte geldi.”

Damla başını çevirdi. Ali arabadan indi. Onları görür görmez bahçedeki büyük masaya doğru yürümeye başladı. Bakışları doğrudan Damla’ya gitti ve kısa bir an yüzünde kaldı.

Acaba gelmemden rahatsız olacak mı?

Rüzgarın esmesiyle Damla’nın kahkülleri hafifçe kalktı ve Ali alnındaki bandı gördü. Adımları yavaşladı. Can ayağa kalkıp onu karşıladı.

“Sonunda.”

“Erken çıkamadım.”

Ali masaya yaklaşırken gözleri yeniden Damla’ya döndü.

“İyi misin?”

Damla birkaç saniye neyi sorduğunu anlamadı.

O kadar mı belli ediyorum bir derdim olduğunu?

Sonra alnındaki bandı hatırladı.

“Bu mu?”

“Ne oldu?”

“Ufak bir kaza. Önemli değil.”

“Ne zaman oldu?”

“Dün.”

Ali’nin bakışları Damla’nın yüzünden omuzlarına, oradan kollarına indi. Hızla gözleriyle her yerini incelemişti. Başka bir şey olmadığından emin olmak ister gibi bir hali vardı.

“Bir şey yok. Küçük bir kesik sadece.”

Ali banda bir kez daha baktı.

“Başın ağrıyor mu? Mide bulantısı?”

“Hayır Ali. İyiyim.”

Ali, Damla’nın ağzından kendi adını ilk kez bu tonla duymuştu. Daha çok kez de duyacaktı.

“Gerçekten iyiyim,” dedi Damla. Ali’nin kaygısından dolayı gerilmişti. Bilge’nin bakışları Ali’den Damla’ya kaydı. İkisi arasında olanları anlamaya çalışıyordu. Can boş sandalyeyi çekti.

“Hadi, otur.”

Ali masadaki sessizliği ancak o zaman fark etmiş gibi çevresine baktı. Ardından Can’ın çektiği sandalyeye yöneldi. Ali tam oturacağı sırada Can ekledi:

“Bu arada hafta sonu kalıyorsun.”

Ali ona döndü.

“Ben öyle bir şey söyledim mi?”

“Bakarım dedin.”

“Bakarım, evet demek değil.”

“Ben öyle anladım.”

“İşine geldiği gibi anlamışsın.”

Fulya araya girdi.

“Kal tabii. Güzel olur. Hep birlikteyiz zaten.”

Can, Ali’ye baktı.

“Bak, yalnız ben söylemiyorum.”

Ali cevap vermeden önce Damla’ya döndü. Damla, hayatında ona yer olmadığını açıkça söylemişti. Buna rağmen yeniden karşısına çıkması yetmiyormuş gibi, gelir gelmez kaygısını herkesin ortasında belli etmesi de üstüne tuz biber olmuştu. Damla bakışını kaçırmadı. Gerginliği kısa bir an dağıldı. Ali’ye küçük bir gülümsemeyle karşılık verdi. Rahatsız olmayacaktı. Ali, Can ve Fulya’ya döndü.

“Tamam bakacağım duruma.”

Can keyifle arkasına yaslandı. Damla ise önündeki bardağa baktı. Belki de iyi olmuştu. Bu konuşma nerede yapılırsa yapılsın zor olacaktı. Damla artık daha fazla ertelemek istemiyordu.

Ali masadaki konuşmaya katılsada dikkati bir kez daha Damla’ya kaydı. Alnındaki küçük banttan çok yüzündeki yorgunluk aklında kalmıştı.

Kaza, onu söylediğinden daha fazla sarsmış olabilir miydi?

***

Ali geldikten sonra sohbet yeniden hareketlendi. Can otelle ilgili planlarını baştan anlatmaya başladı. Aynı konular yeniden açıldıkça herkesten başka bir fikir çıkıyordu. Hafta sonunun gerçekten beyin fırtınasıyla geçeceği belliydi. Bahçedeki masayı kendilerine ayırmış gibiydiler. Gün boyunca biri odasına çıkıyor, bir başkası havuza gidiyor, sonra herkes yeniden aynı yere dönüyordu. Çaylar, kahveler ve şaraplar gelip gitti. Akşam yemeği zamanı geldiğinde kimsenin kalkmaya niyeti yoktu. En son Damla döndü. Yaklaşık bir buçuk saattir ortalarda yoktu. Otururken Ali’yle göz göze geldi. Yeni uyandığı belliydi, gözleri biraz şişmişti ve hâlâ esniyordu. O sırada Can bir şey anlatıyor, Arda hikayenin her iki cümlesinden birini düzeltiyordu. Ceren ise doğrusunu kendisinin bildiğini söyleyip ikisini de susturmaya çalışıyordu. Masanın bir ucundan deniz görünüyordu. Hava ağır ağır kararırken Ayvalık’ın sakinliği bahçenin üzerine yerleşiyordu.

Herkes balık yemeye karar vermişti. Rakı balık gecesi fikri masanın çoğunluğunca sevilmişti. Can rakı şişesini eline aldı. Damla bardağının üzerini kapattı.

“Ben almayayım.”

Can’ın eli havada kaldı.

“Sen rakıya hayır mı dedin?”

“Bu ara midem biraz tuhaf.”

“Hem de Ayvalık’ta rakıya hayır diyorsun öyle mi?”

“Sanki ayyaşmışım gibi şaşırmayı bırakır mısın artık?”

“Yahu estağfurullah, ne ayyaşı? Ama bizi yıllardır rakı gecesi diye toplayan sensin. İstanbul’dan sırf bunun için kaç kere geldin.”

“İçmediğim de olmuştur.”

“Olmadı valla ben görmedim. Yokluğun hissedilecek.”

“Siz içmeye devam edin. Benimle ne ilgisi var?”

“Onu zaten yapacağız.”

Can kendi bardağını doldurdu.

“Set sepet, bir de stres. Bünyen ne yapacağını şaşırmış.”

Damla cevap vermedi ve kovadan soda aldı. Can herkesin kadehi doldururken Fulya’yı da es geçmişti. Fark eden olmamıştı. Rakıya hayır demesi dikkat çekecek tek kişi Damla’ydı. Zaten çok kısa bir süre sonra Fulya elindeki su bardağıyla ayağa kalktı. Can kaşını kaldırdı.

“Konuşma mı yapacaksın?”

“Yapacağım.”

“Tehlikeli.”

“Bir sus da söyleyeyim.”

Masada kısa bir gülüşme oldu. Can sandalyesine yaslanıp sustu. Fulya da gülüyordu ama heyecanlı olduğu belliydi. Damla bunu hemen fark etti. Fulya heyecanlandığında sol elinin başparmağını avucunun içine saklardı. Şimdi de aynısını yapıyordu. Damla doğruldu ve dikkatle ona baktı.

“Bir şey söyleyeceğim.”

Fulya önce Can’a baktı. Sonra arkadaşlarına döndü.

“Hamileyim.”

Sessizlik oldu. Anlık bir sessizlik. Öykü elini ağzına götürdü.

“Gerçekten mi?”

Fulya başını salladı. Öykü’nün gözleri hemen doldu. Sinan önündeki peçeteliği ona uzattı. Bilge birkaç saniye Fulya’ya baktı. Sanki duyduğu şeyi zihninde yerine oturtmaya çalışıyordu. Sonra sandalyesinden kalkıp hiçbir şey söylemeden ona sarıldı. Arda ise aynı anda birkaç soru sormaya başladı.

“Ne zaman öğrendiniz? Kaç haftalık? Can niye bu kadar sakin?”

Ceren kolundan tuttu.

“Bir nefes al.”

“Merak ediyorum.”

“Hepimiz ediyoruz. Sıraya gir.”

Can o ana kadar oturduğu yerden onları izliyordu. Ayağa kalkıp Fulya’nın yanına geldi. Kolunu beline doladı ve onu kendisine çekti. Haberi bir hafta önce birlikte öğrenmişlerdi. Fulya’nın bunu daha fazla saklayamayacağı da yüzünden belliydi. Bir anda masa karıştı. Sorular birbirine girdi. Öykü ağlamaya devam etti. Arda her fırsatta yeni bir soru sordu. Ceren onu susturmaya çalışmaktan vazgeçti. Bilge ise Fulya’yı bırakıp bu kez Can’a sarıldı.

Tam bir kaostu.
Mutlu bir kaos.

Damla, Fulya’nın bir elini farkında olmadan karnının üzerine koyuşunu gördü. Fulya o kargaşada ara ara Damla’ya bakıyordu. Damla da sonunda sandalyesinden kalkıp Fulya’ya sarıldı. Ağlamakta iyi değildi. Yine de burnu feci şekilde sızlıyordu. Fulya kollarını ona doladı. Bilge de hâlâ Fulya’nın yanındaydı ve hemen yanlarına sokuldu. Ardından Öykü. Arda hepsini birden sarmaya çalışınca Ceren bir adım geri çekilip onlara baktı:

“Yine dört çiçek, bir böcek.”

Arda başını kaldırdı ve Ceren’e gülümsedi. Damla gözlerini kapalı tuttu. Masadaki herkes artık aralarında bir bebek olduğunu biliyordu. Damla iki olduğunu bilen tek kişiydi. Yavaşça geri çekildi.

“Ben biraz yürüyüp geleceğim.”

Bilge hemen ona baktı.

“Kaçıyor.”

“Fazla sürmez.”

“En fazla kırk dakika.”

Damla kaşlarını kaldırdı. Bilge sakince açıkladı:

“Kaybolma diye süre veriyorum.”

Damla çantasını sandalyede bıraktı ve masadan uzaklaştı. Birkaç adım attıktan sonra durdu. Bir şey fazla geldiğinde yürürdü. Kendi sesini yeniden duyana kadar yalnız kalırdı. Bu kez arkasını döndü. Ali’yle göz göze geldi.

“Sen de gelir misin?”

Bilge’nin bakışları kısa bir an ikisinin arasında gidip geldi. Ali, Damla’nın yüzünde bütün akşam saklamaya çalıştığı ağırlığı gördü. Neden kendisini çağırdığını bilmiyordu. Sandalyesinden kalktı.

“Olur.”

Damla başını salladı. Birlikte bahçeden çıktılar.

***

Restoranın ışıkları uzaktan görünmeye başlamıştı. Deniz kıyısındaki yürüyüş yolu neredeyse boşalmıştı. Arada sırada yanlarından geçen birkaç kişi dışında sahil sessizdi. Dalgaların kıyıya vuran sesi, uzaktan gelen hafif müziğe karışıyordu. Ali ile Damla yan yana yürüyordu. Yürümeye başladıklarından beri ikisi de konuşmamıştı. Damla birkaç kez ağzını açtıysa da her seferinde vazgeçti. Konuşmak için hiçbir hazırlık yapmamıştı. Ali’ye söylemeye daha dün gece karar vermişti zaten. Birden durdu. Derin bir nefes aldı. Ali de birkaç adım sonra durdu. Bir şey söylemedi. Sadece bekledi. Damla yeniden yürümeye başladı. Ali gerisinden onu izledi. Sonra sessizce yetişip yanında yürümeye devam etti.

“İyi misin?”

Damla yine durdu, bakışları denize kaydı. Açıkta bağlı duran küçük bir teknenin ışığı suyun üzerinde kırılıyordu. O sırada önlerinden tasmalı bir köpek koşarak geçti. Damla arkasından baktı. Köpeğin sahibi birkaç metre geriden, ağır adımlarla yürüyordu. Damla birkaç saniye boyunca sadece onları izledi. Sanki biraz daha oyalanırsa konuşmak zorunda kalmayacaktı. Ali dayanamadı. Usulca seslendi.

“Damla.”

Damla gözlerini kapattı. Derin nefes aldı. Sonra ona döndü. Ellerini önce birbirine kenetledi. Ardından bıraktı.

“Bir şey söylemem gerekiyor.”

Ali’nin yüzü ciddileşti. Başını hafifçe salladı.

“Dinliyorum.”

Damla yutkundu. Başka türlü söyleyemeyeceğini biliyordu. Dolandıracak gücü kalmamıştı.

“Ben hamileyim.”

Denizin sesi vardı. Rüzgar vardı. Uzaktan gelen müzik vardı. Ali’den ise hiçbir ses gelmedi. Olduğu yerde hareketsiz kaldı. Öylece bakıyordu. Damla bekledi.

Sessizlik uzadıkça kalbi daha hızlı atmaya başladı.

“Yaklaşık altı haftalık” dedi.

Ali'nin dudakları aralandı ama ses çıkmadı. Sonra bakışları Damla'nın alnındaki banda indi.

“Dünkü kaza...”

Damla başını salladı. Ali’nin çenesi kasıldı.

“Bebek iyi mi?”

Damla ilk kez doğrudan gözlerine baktı.

“İyi.”

Ali başını eğip birkaç saniye sustu. Ali’nin sessizliği uzayınca Damla savunmaya geçti.

“Senden hiçbir şey istemiyorum.”

Göz göze geldiler.

“Bunu en başta söylemem gerekiyor.”

Ali’nin şaşkınlığına gergin bir ifade eklenmişti Damla bunu söyler söylemez. Onun değişen ifadesinden sonra Damla bakışlarını denize kaçırdı.

“Söylememeyi düşündüm.”

Ali’nin kaşları hafifçe çatıldı ama araya girmedi.

“Kimsenin haberi olmazdı. Hayatıma devam ederdim. Bir yolunu bulurdum…
Ama sonra meselenin benim birine ihtiyaç duyup duymamam olmadığını fark ettim… Senin bunu bilmeye hakkın var.”

Damla’nın sesi alçaldı.

“Onun da seni tanımaya.”

Rüzgar saçlarını yüzüne savurdu. Eliyle geriye itti.

"Sana ihtiyacım olduğu için değil."

Başını iki yana salladı.

"Bu ikisi aynı şey değil."

Sesi iyice alçaldı.

"Ama onun olabilir."

Ali yalnızca başını salladı. Damla yürümeye başladı. Sonra yeniden durdu.

“Aslında ne yapacağımı bilmiyorum.”

Ali cevap vermedi. Damla da cevap bekliyor gibi söylememişti.

“Ben hayatım boyunca anne olmayı isteyen biri olmadım... Hiç.”

Bakışlarını yere indirdi.

“Çocuklarla aram kötü değil. Onları sevmiyorum da değil.”

Bir an düşündü.

“Masal doğduğunda onu çok sevdim mesela. Hâlâ da çok seviyorum. Ama herkes onu kucağına almak isterken ben istemedim.”

Ali’nin yüzünde en ufak bir yargı yoktu.

“Bebekten korkmak gibi değildi.”

Sonra gözlerini yeniden yere indirdi.

“Kendimden korktum. Ya ağladığında ne yapacağımı bilemezsem diye düşündüm. Ya beni ister de yanında kalmak istemezsem...”

Sesi biraz daha alçaldı.

“Bir çocuk senin yüzünden kendini eksik hissederse bunu sonradan düzeltemezsin.”

Bir süre sustu. Ali sadece Damla’nın gözlerine bakıyordu. Damla sanki devam edip etmemeye karar vermeye çalışıyordu. Sonra konuştu.

“Annem beni severdi.”

Ali'nin yüzüne bakmadan devam etti.

“Bundan hiç şüphem yok. Ama anne olmayı istediğini hiç sanmıyorum.”

Sesi burada ilk kez zorlandı.

“Anne olmanın hayatından aldıklarını hissederdim. Çocukken bunun adını koyamıyorsun… Sadece bazen onun hayatında olmaman gereken bir yerdeymişsin gibi hissediyorsun.”

Boğazını temizledi.

“Ben de bir çocuğa bunu hissettirmekten korktum.”

Ali gözlerini Damla'dan ayırmadan dinliyordu.

“Hamile olduğumu öğrendiğimde mutlu olmadım.”

Başını iki yana salladı.

“Hiç.”

Dudaklarını birbirine bastırdı.

“Korktum. Kızdım. Panik oldum.”

Bir süre sustu.

“Sonra da düşünmemek için elimden geleni yaptım. Günlerce kendime zaman tanıdığımı söyledim ama aslında yaptığım tek şey kaçmaktı. Sana hemen söylemememin sebebi de buydu.”

Ali hafifçe başını salladı.

“Kendim ne düşündüğümü bilmiyordum. Sana ne söyleyeceğimi hiç bilmiyordum.”

Damla’nın eli alnındaki banda gitti. Bir an nefesini tuttu.

“Dün kaza olduğunda...”

Sesi yeniden titredi. Cümlesini tamamlamadan önce gözlerini kapattı. Ali tam o anda ona doğru küçük bir adım attı. Sonra durdu.

“İlk düşündüğüm şey oydu.”

Boğazındaki düğümü bastırmak ister gibi yutkundu.

“Ben ne istediğimi bile düşünmemişim.”

Derin bir nefes aldı.

“Sadece düşünmekten kaçmışım.”

Ali hâlâ hiçbir şey söylemiyordu. Damla’nın sesi artık çok yorgundu.

“Onu korumak zorundayım, korumak istiyorum… Ama nasıl yapacağımı bilmiyorum.”

Damla bütün gücünü konuşurken tüketmiş gibi görünüyordu. Ali tam konuşacak oldu ama Damla izin vermedi.

“Senden bir şey beklemiyorum, Ali.”

Ali’nin kaşları yine hafifçe kalkarken sadece dinledi.

“Hayatını değiştirmeni istemiyorum.”

Damla kısa bir an durdu.

“Hatta bana sorarsan...”

Cümleyi tamamlamakta zorlandı.

“Galiba dahil olmanı da istemiyorum.”

Damla, bu cümlenin onda ne yarattığını anlayamadı. Ali bakışlarını Damla'dan ayırıp birkaç adım yürüdü. Sonra durup ellerini ceplerine koydu.

“Ben...”

Ali başını hafifçe iki yana salladı. Sonra yeniden Damla’ya döndü.

“Az önce söylediklerinin hepsini duydum. Şu an çok iyi anladığımı söyleyemem ama duydum.”

Damla ancak sustuğunda ne kadar çok konuştuğunu fark etti. Ali araya girmedikçe, içinde tuttuğu ne varsa peş peşe dökülmüştü. Ali’nin kendisini gerçekten anlamış gibi baktığını görüyordu ama yüzünde kızgınlığa benzeyen bir şey de vardı. Damla’nın boğazındaki düğüm biraz daha sıkılaştı. Ali bir süre düşündükten sonra sordu:

“Bebekle ilgili ne istiyorsun?”

Damla cevap vermeden önce denize baktı.

“Onu kaybetmek istemiyorum.”

Sesi bu kez daha sakindi.

“Gerisini bilmiyorum.”

“Tamam.”

Damla kaşlarını kaldırdı.

“Tamam?”

“Ben de gerisini bilmiyorum.”

Birbirlerine baktılar. Ali ellerini ceplerinden çıkardı.

“Bir şeyi biliyorum ama.”

Damla biraz şaşkın biraz meraklı gözlerle ona bakıyordu.

“Dahil olmak istiyorum.”

Ali devam etmeden önce kısa bir nefes aldı.

“Beni bunun dışında bırakma.”

Ali’nin yüzündeki kızgınlık hâla geçmemişti. Damla sonunda nedenini anladı. Demek “Dahil olmanı istemiyorum” demesine kızmıştı.

“Nasıl yapacağımı bilmiyorum.”

Bir an sustu.

“Duru doğduğunda yirmi altı yaşındaydım. O zaman da ne yaptığımı bildiğim söylenemez.”

Bakışları yeniden Damla’ya döndü.

“Üzerinden yirmi dört yıl geçti.”

Damla’nın dudakları aralandı.

“Ali...”

“Şu an sana nasıl olacağını anlatamam.”

Sesi sakindi.

“Ben de bilmiyorum. Ama dahil olmak istiyorum.”

Bu cümle ikisinin arasında kaldı. Rüzgar denizden biraz daha sert esti. Damla’nın saçları yeniden yüzüne geldi. Damla saçlarını kulağının arkasına sıkıştırdı.

“Ben seni buna mecbur bırakmak istemiyorum.”

“Biliyorum.”

“Ben yalnız olmaya alışkınım. Bunu seviyorum. Hele böyle hayati bir konuda bir başkasını hayatıma dahil etmek...”

“Fark ettim. Onu da anladım Damla.”

Ali derin bir nefes aldı.

“Ama üzgünüm. Bir yolunu bulacağız.”

Damla, Ali’nin neden böyle düşündüğünü anlıyordu. Yine de bir yanının onun dahil olmak istememesini umduğunu fark etti.

“Bir sonraki kontrol ne zaman?” diye sorarak sessizliği bozdu Ali.

Damla, gözlerini kısarak Ali’ye baktı. Ali de gözlerini ayırmadı. Kararlı görünüyordu.

“Ağustosun dördünde .”

“Geleceğim.”

Damla hemen başını iki yana salladı.

“Gerek yok.”

“Damla...”

“Ali, dokuz ay yani artık sekiz ay da olabilir. Neyse. Her kontrole her şeye gelmene gerek yok. Tamam ben kontrolden sonra bilgilendireceğim seni ama birlikte gitmemiz gereksiz.”

“Damla.”

“Ali—“

“Gelmemi istemiyorsun anlıyorum ama bir yolunu bulmak zorundayız ve böyle başlayacağız.”

Damla sustu, uzun süre Ali’nin yüzüne baktı. Ali bunu inat olsun diye söylemiyordu. Gerçekten orada olmak istediği belliydi. Damla’nın itirazı da kararını değiştirmemişti.

“Bunu konuşacağız” dedi Ali.

Damla gözlerini ondan ayırmadı.

“Bir kere değil. Muhtemelen yüz kere.”

Damla yorgun bir nefes verdi. Ali’nin bakışları alnındaki banda kaydı. Sonra yeniden gözlerine döndü.

“Ama bugün değil.”

Damla’nın şu yaşadıkları zaten fazlaydı. Üstüne gidecek zaman değildi diye düşündü Ali. Restoran tarafından masadakilerin kahkahaları duyuluyordu. Sanki biraz önce bıraktıkları hayat hiç değişmeden devam ediyordu. Ali başıyla o tarafı gösterdi.

“Dönelim mi?”

Damla bir süre restoranın ışıklarına baktı.

“Dönelim.”

***