20. BÖLÜM

***

Yaklaşık yirmi dakika sonra küçük bir butik otele giriş yaptılar. Odalarına çıktıklarında ikisi de uzunca bir süre uyudu. İyice dinlendikten sonra akşamüstü Can'ın doğum günü için hazırlanıp aşağı indiler. Ali merdivenden inerken otelin verandasında oturan Damla’ya baktı. Çayını içerken sahil yolunda gezinen insanları izliyordu. Kendisine kahve söyleyip Damla’nın yanına oturdu.

“Afiyet olsun.”

“Beraber olsun.”

“Nasılsın? Dinlenebildin mi?”

“İyiyim. Kafamı yastığa koyduğum gibi uyumuşum. Sen dinlenebildin mi?”

“Güzel dinlenmişim. Cam açıktı ama hafta sonu gürültüsünü bile duymamışım.”

“Normaldir. Yola çıkmadan bile uykusuz görünüyordun.” Damla gözlerini kısarak devam etti, “Bırakmıyorsun ki biraz da ben kullanayım. Sen uyu.”

Ali güldü. O sırada kahvesi geldi. Garsona dönüp, “Teşekkür ederim,” dedikten sonra Damla’ya döndü.

“Valla yaptığın işin benim gördüğüm bir, bir buçuk saati bile çok yorucuydu. Sen bütün gün oradaydın. Senin dinlenmen gerekiyordu.”

Damla farkında olmadan tek kaşını kaldırırken, Ali düzeltti:

“Dinlensen iyi olur diye düşündüm.”

Kısa bir gülüşmenin ardından Damla çayını, Ali kahvesini içtikten sonra Can’ın restoranına gittiler.

Güneş yavaş yavaş denizin üzerine inerken Ali arabayı park etti. Damla emniyet kemerini çözdü. Kapıyı açmak üzereydi ki durdu. Ali de henüz emniyet kemerini bile çözmemişti. O da öylece duruyordu. İkisinin bakışları restoranın hemen yanındaki bungalovlara kaydı.

Ahşap verandalar.
Denize uzanan küçük yollar.
Akşam ışığında sarıya dönen çam ağaçları.

Damla'nın gözleri tek bir bungalovun kapısında durdu. Ali de aynı yere bakıyordu. Bir süre ikisi de konuşmadı. Damla, Ali'nin yüzüne bakmadan onun da nereye baktığını biliyordu.

“Geldik,” dediler aynı anda.

Damla başını çevirdi. Ali de ona baktı. İkisi de hafifçe gülümsedi. Sessizliği Damla bozdu.

“Geç kalmayalım,” dedi sonunda.

“Kalmayalım.”

Ali emniyet kemerini çözdü. Damla da kapıyı açtı.

Restoran her zamanki akşamlarından birini yaşıyordu. Masaların çoğu doluydu. Garsonlar mutfakla salon arasında gidip geliyor, açık kapılardan denizin sesiyle birlikte konuşmalar ve kahkahalar taşıyordu. Damla ile Ali içeri girdiklerinde onları ilk gören Bilge oldu.

“Geldiniz.”

Yerinden kalkıp doğrudan Damla’ya sarıldı. Bilge onu bırakmadan önce kulağına kısık sesle sordu:

“İyi misin?”

“İyiyim.”

Bilge geri çekilip yüzüne baktı. Damla’nın verdiği cevaptan fazlasını arıyormuş gibiydi. Sonra başını salladı.

“Tamam.”

Damla ona tekrar sarıldı. Öykü ile Ceren de yanlarına geldi. Kısa sürede selamlaşmalar ve sarılmalar birbirine karıştı. Masal sandalyesinden inip Damla'nın yanına koştu.

“Damla teyzem!”

Damla eğilip ona sarıldı.

“Tatlış yanak da buradaymış.”

“Ben herkesten önce geldim.”

“Vay be. Demek doğum günü organizasyonu sorumlularından biri sensin.”

Masal gururla başını salladı.

Ali masadakilerle selamlaşırken Arda da Damla'nın yanına geldi. Hamilelik haberini aldıklarından beri arkadaşlarıyla ilk kez yüz yüze geliyordu. Yalnızca Fulya ve Can'la görüşmüştü.

Arda, Damla'ya sarıldı. Her zamankinden biraz daha uzun tuttu onu.

“Hoş geldin.”

“Hoş bulduk.”

Arda geri çekildi.

“Vay be Damla.”

Damla yalnızca omuz silkerek gülümsedi. Özgür masadaki boş sandalyeleri gösterdi.

“Sizi beklerken Can’ın hediyelerini açmamaya çalışıyoruz.”

Damla çantasını sandalyesinin arkasına bırakırken kutulara baktı.

“Başarmış gibisiniz.”

“Şimdilik.”

Öykü, Masal’ı gösterdi.

“Asıl onu zor tutuyoruz.”

Masal hemen itiraz etti.

“Ben sadece bakıyorum.”

Damla oturmadan çantasının içinden başka bir kutu çıkardı ve Masal’a verdi.

“Bence bu senin olduğu için beklemene gerek yok. Aç gitsin!”

Masal kocaman gülümsemesiyle Damla'nın kucağına atıldı.

“Yavaş kız.”

Damla gülerken bir an sendeledi. Ali'nin eli de hemen sırtına gitti. Damla sandalyesine oturunca Ali elini çekip yanındaki sandalyeye geçti. Masal, Damla'ya teşekkür edip onu öptükten sonra hediyesini açmak için kucağından indi.

Masanın diğer ucunda Fulya'nın günlerdir sürprizi Can'dan nasıl sakladığı konuşuluyordu. Damla bir süre sonra sandalyesine daha rahat yaslandı. Son haftalarda üzerinde taşıdığı gerginlik, arkadaşlarının arasında yavaşça hafifliyordu. Ali de artık masaya daha da alışmıştı. Düğün gecesindeki ölçülü hali yerini daha rahat bir adama bırakmıştı. Özgür’ün anlattığı bir şeye gülüyor, Sinan’ın uzattığı tabağı alırken sohbete hiç zorlanmadan katılıyordu. Damla göz ucuyla sık sık ona bakarken buldu kendisini. Ali de çoğu zaman bunu fark etti.

Yarım saat içinde Bilge’nin telefonu titredi. Ekrana baktı.

“Geliyorlar.”

Herkesin gözü kapıdaydı. Restoranın olağan kalabalığı devam ediyor, masadaki konuşmalar kesilmeden birbirine karışıyordu. Birkaç dakika sonra Fulya ile Can’ın sesleri girişten duyuldu. Can, Fulya’nın yanında yürürken çevresine bakmadan söyleniyordu.

“Doğum günü için farklı bir yere gidelim dedik, döndük dolaştık yine kürkçü dükkanına geldik.”

“Buraya gelmek isteyen sendin.”

Can ona baktı.

“Sen de hiç itiraz etmedin.”

“Etsem dinleyecek miydin?”

Can cevap verecekken başını kaldırdı. Bakışları deniz kenarındaki masaya takıldı. Adımları yavaşladı. Fulya hiçbir şey olmamış gibi yanından geçti.

“Ne oldu?”

Can masaya bakmaya devam etti.

“Bunların burada ne işi var?”

Damla yerinden kalktı.

“İnsan bir hoş geldin der.”

Can’ın yüzündeki şaşkınlık yavaşça gülümsemeye dönüştü.

“Siz ne zaman geldiniz?”

“Sabah.”

“Sabah mı?”

Can bu kez Fulya’ya döndü.

“Sen biliyor muydun?”

Fulya sandalyesine doğru yürürken omuz silkti.

“Bir şeyler duydum.”

Herkes aynı anda ayağa kalktı.

“İyi ki doğdun!”

Restorandaki birkaç masa da sesin geldiği tarafa baktı. Can olduğu yerde kaldı. Başını iki yana sallarken gülümsemesini saklayamıyordu.

“Ben sizden gerçekten nefret ediyorum.”

Damla yanına geldi.

“Biz de seni seviyoruz.”

Can ona sarıldı.

“Sabahtan beri benden saklandınız yani.”

“Sürprizin mantığı bu.”

“Siz de işin içindeydiniz demek?”

Ali de Damla da yine aynı anda konuştu.

“Ben sadece söyleneni yaptım.”

“Ben sadece söyleneni yaptım.”

Can sarılmayı bırakıp Damla’nın yüzüne baktı. Damla da Ali’ye. Ali de Damla’ya bakıyordu. Can kahkaha attı. Ali’yle Damla da gülmeye başladı. Sonra Can’ın imalı bakışlarına dayanamayan Damla pek başarılı olamasa da ciddileşti:

“Doğum gününle ilgilen.”

Can gülerek Ali’ye de sarıldı.

“İyi ki geldin abi.”

“İyi ki doğdun.”

Fulya boş sandalyelerden birine otururken masaya baktı.

“Tamam. Artık başlayabiliriz.”

Can da sandalyesini çekti ve oturdu. Masanın etrafındaki sesler yeniden birbirine karıştı. Can hala ara sıra karşısındaki kalabalığa bakıyor, herkesi aynı masada gördüğüne inanamıyormuş gibi gülümsüyordu.

Bir süre sonra denizden hafif bir rüzgar yükseldi. Damla, konuşulanları dinlerken kollarını birbirine yaklaştırdı. Ali başını ona çevirdi. Damla bir şey söylememişti ama omuzlarını toplamasından üşüdüğünü anlamıştı. Arkasındaki boş sandalyede duran ince polar şalı alıp ona uzattı. Damla şala, ardından Ali’ye baktı. Birkaç saniye tereddüt etti. Sonra şalı alıp omuzlarına geçirdi.

“Teşekkür ederim.”

Ali yalnızca başını salladı. Konuşma hiç kesilmedi. Can, Sinan’ın söylediği bir şeye itiraz ediyor, Özgür de ikisinin arasına girip meseleyi daha fazla karıştırıyordu. Damla yeniden onlara döndü. Tam o sırada Bilge’yle göz göze geldi. Bilge’nin bakışı Ali’yle Damla arasında gidip gelirken Damla kaşlarını hafifçe kaldırdı.

Sakın.

Bilge bardağını alıp başını başka tarafa çevirdi. Masanın diğer ucunda Can hediyelerini açmaya başlamıştı. Masal ise açılan her kutuya ondan önce bakmaya çalışıyordu.

“Bir dakika,” dedi Can. “Doğum günü benim.”

Masal hiç oralı olmadı.

“Ben yardım ediyorum.”

Kutunun kapağını çekip alınca masanın etrafında yeniden kahkahalar yükseldi.

***

Gece ilerledikçe masadaki kalabalık biraz sakinleşmişti. Müziğin sesi kısılmış, sohbetler küçük gruplara ayrılmıştı. Masal ise gün boyu süren koşturmacaya daha fazla dayanamamış, Damla’nın kucağına kıvrılmıştı. Damla bir kolunu küçük kızın etrafına dolamış, diğer eliyle saçlarını okşuyordu. Masal'ın gözleri her ağırlaştığında yeniden açılıyor, uyumamak için inat ediyordu.

“Uyumuyorum,” diye mırıldandı.

“Öyle mi?”

“Gözlerimi dinlendiriyorum.”

Damla gülümsedi.

“Tabii.”

Masal başını biraz daha göğsüne yasladı. Damla onu hafifçe sallarken neredeyse farkında olmadan kulağına doğru bir şarkı mırıldanmaya başladı.

“Bir bakarsın oyuncağın kırılmış...”

Ali başını çevirdi. Damla’nın şarkı söylediğini daha önce hiç duymamıştı.

“Arkadaşın sana küsmüş kırılmış…”

Sesi yüksek değildi. Masanın geri kalanına değil, yalnızca kucağında uyumamak için direnen Masal’a söylüyordu. Bilge şarkıyı duyunca konuşmasına kısa bir an ara verdi. Damla’ya bakıp gülümsedi. Sonra yeniden Öykü’ye döndü. Belli ki bu, onun ilk kez gördüğü bir şey değildi. Ali içinse yeniydi.

“...Zaman değirmenini durdurmak kolay değil”

Damla, Masal’ın alnına düşen saçları parmaklarının ucuyla yana itti. Ali elindeki kadehi masaya bıraktı.

“Sende ki sen sana soru sorunca…”

Bir süredir Damla’yla ilgili öğrendiği her yeni şey onda aynı isteği uyandırıyordu.

Biraz daha bakmak.
Biraz daha bilmek.

Onu çalışırken de görmüştü. Bir sahnenin ortasında etrafındaki herkesi unutuşunu, istediği şeyi bulana kadar vazgeçmeyişini... Sinirlendiğinde nasıl sustuğunu, yorulduğunda sesinin nasıl değiştiğini biliyordu artık. Midesi bulandığında bunu belli etmemek için gereğinden fazla konuştuğunu da öğrenmişti.

Şimdi de şarkı söylerken gözlerini hafifçe kıstığını görüyordu.

Damla, kendisini izleyen birinin varlığından habersizdi. Kucağındaki çocuğu uyutuyor, bildiği bir şarkıyı usulca söylüyordu. Sesi biraz daha alçaldı.

“Böyle büyür insanlar, ağlamak çare değil…”

Ali gözlerini ondan ayırmadı.

İçindeki duygu uzun zamandır oradaydı.
Ayvalık’taki gece de oradaydı.
Damla’nın evindeki karanlık salonda da.

Onun sesini duymak için gereğinden fazla sebep bulduğu günlerde, sete giden yolları kendine açıklamaya çalışırken, birkaç saat görmeyince merak etmeye başladığında da...

Ali bütün bunların farkındaydı aslında. Yalnızca hissettiği şeyin adını koymamıştı. Elli yaşındaydı. Bir duyguyu başka kelimelerin arkasına saklamanın onu değiştirmediğini bilecek kadar çok yaşamıştı.

Bakışlarını Damla’dan ayırmadan hafifçe nefes verdi.

Tamam.

Başka bir açıklama aramadı.
Damla’ya aşıktı.
Bu kadar basitti.

Damla’nın bunu duyduğu anda ne yapacağını bilmiyordu. Kızabilir, korkabilir, bir süredir indirmeye başladığı bütün duvarları yeniden örebilirdi. Ali'nin kendi duygusunu kabul etmesi, Damla'nın da aynı şeyi yapmaya hazır olduğu anlamına gelmiyordu.

Onu bir cevap vermeye zorlamayacaktı.
Bekleyebilirdi.
Ama kendi hissettiği şeyden de artık kaçmayacaktı.

Masal uykusunda hafifçe kıpırdandı. Damla şarkının sonuna gelirken küçük kızın yanağına bir öpücük kondurdu. Ali’nin dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

Henüz bundan haberi yoktu ama Damla Erten’in işi gerçekten zordu.

Şarkı bittiğinde Damla bir süre daha Masal’ın saçlarını okşamaya devam etti. Masanın etrafındaki konuşmalar hiç kesilmemişti. Yalnızca Sinan, kızının uyuduğunu fark edip sandalyesinden kalktı. Sessiz adımlarla yanlarına geldi.

“Ver istersen.”

Damla başını kaldırdı.

“Uyandıralım mı?”

“Uyanmaz artık.”

Sinan eğilip Masal’ı dikkatlice kucağından aldı. Küçük kız uykusunda bir şeyler mırıldandıktan sonra başını babasının omzuna bıraktı. Damla ellerini dizlerinin üzerine koydu. Bakışları masaya dönerken Ali’yle karşılaştı. Ali hala ona bakıyordu. Damla bir an durdu.

“Neden öyle bakıyorsun?”

Ali’nin yüzündeki gülümseme değişmedi.

“Şarkı söylediğini bilmiyordum.”

Damla omuz silkti.

“Nereden bileceksin?”

Ali başını hafifçe salladı. Damla güldü. Ali de ona gülümsedi ama bakışlarını kaçırmadı. Damla bir süre daha ona baktı. Sonra önündeki bardağa uzandı. Ali arkasına yaslandı. Dudaklarının kenarındaki gülümseme hala duruyordu.

Acelesi yoktu.

***

Damla bir süredir sırtındaki inatçı kaşıntıyla uğraşıyordu. Önce önemsememişti ama kumaş her hareket ettiğinde aynı nokta yeniden rahatsız ediyordu. Sonunda masadan kalktı.

“Ben hemen geliyorum.”

Koridora çıktığında kadınlar tuvaletinin yanındaki geniş aynanın önünde durdu. Saçlarını tek omzuna aldı. Arkasını aynaya dönüp başını çevirdi. Hiçbir şey göremiyordu. Biraz daha döndü. Olmadı. Elini sırtına uzattı. Parmakları yetişmedi.

“Allah aşkına...”

Tam o sırada erkekler tuvaletinin kapısı açıldı. Ali çıktı. Damla onu aynadan gördü. Ali birkaç saniye olduğu yerde durup ne yaptığını anlamaya çalıştı.

“Ne yapıyorsun?”

Damla uğraşmaya devam etti.

“Bir şey batıyor.”

“Ne?”

“Bilsem şu an burada kendi etrafımda dönüyor olmazdım.”

Ali güldü. Damla sonunda vazgeçip ellerini iki yana bıraktı.

“Etiket olabilir, bilmiyorum.”

Ali yanına yaklaştı.

“Bakayım.”

Damla aynadan ona baktı. Bir anlık, çok küçük bir tereddüttü.

Yaklaşmasan daha iyi aslında sanki…

Sonra arkasını döndü. Ali hemen arkasında durdu. Damla saçlarını yeniden tek omzuna alırken birkaç tel ensesinde kaldı. Ali elini kaldırdı. Parmaklarıyla saçları nazikçe kenara çekti. Damla nefesini tuttu. Temas bir saniyeden bile kısa sürmüştü. Ama artık ikisi de bu hissin ne olduğunu anlayacak kadar çok kez yaşamıştı. Ali'nin parmakları ensesinin hemen altından geçerken Damla gözlerini aynadaki kendi yansımasına çevirdi. Yüzündeki en küçük değişikliği bile saklamaya çalışıyordu. Başarısızdı.

Tabii. Hemen kızarmaya başla zaten!

Ali bunu gördü. Ve ilk kez görmemiş gibi davranmadı. Bakışları aynada Damla'nın yüzünde kaldı. Sakin bir ses tonuyla gülümseyerek konuştu:

“Etiket değil.”

“Ne?”

Ali kumaşın enseye yakın kısmına takılmış ince ipliği parmaklarının arasına aldı.

“İplik.”

“Ha.”

“Ha.”

Ali ipliği dikkatlice çekti. Parmaklarının dışı Damla'nın ensesine hafifçe değdi. Damla aynadan ona baktı. Omuzlarının gerildiğini Ali gördü. İpliği çıkardı.

“Tamam.”

Geri çekilmedi. Damla da dönmedi. Aynada göz göze geldiler. Aralarında birkaç santimetre vardı. Damla, Ali'nin gömleğinin açık yakasını, yüzündeki o sakin ifadeyi, kendisine bakarken gözlerinin nasıl değiştiğini aynı anda fark etti. Ali de onun bakışlarını yakaladı.

Sen de hissediyorsun.
Belki aynı şekilde değil.
Kesinlikle aynı rahatlıkta da değil.
Ama hissediyorsun.

Bunu bilmek Ali'yi beklediğinden fazla sevindirdi. Gülümsemesini saklamadı. Damla ise aynadaki bakışlarından kurtulabilmek ister gibi boğazını temizledi.

“Geçti yani?”

“Geçti.”

Damla başını salladı.

“Güzel.”

“Evet.”

Ali bir adım geri çekildi. Damla hemen saçlarını sırtına bıraktı. Gereğinden hızlı bir hareketti. Ali bunu da gördü. Masaya doğru yürümeye başladı. İki adım sonra Damla'nın sesi geldi.

“Ali.”

Ali dönüp baktı. Damla aynanın önünde aynı yerde duruyordu.

“Teşekkür ederim.”

“Rica ederim.”

Yüzündeki gülümsemeyi saklamadan yeniden yürümeye başladı. Damla kısa bir an arkasından baktı. Sonra aynaya döndü.

“Harika.”

Damla kendi yansımasına bakarak söylendi. Ali koridorun sonuna yaklaşmıştı. Duymadı. Duysa muhtemelen daha çok gülerdi. Masaya dönerken hala gülümsüyordu.

Sabırlı olabilirdi.
Hatta biraz eğlenebilirdi de.

***