25. BÖLÜM

***

Damla, makyaj odasından çıktığında telefonunun ekranında arkadaş grubundan gelen birkaç mesaj vardı.

Ceren: Arda'yı kaybettik.

Can: Daha içeride bile değiliz ya! Şimdiden başladın. Neredesin oğlum sen?

Arda: Yahu ne kaybolcam.

Arda yazıyor…

Sinan: Bulduk. Güvenlikteyiz.

Damla son mesajı okuduğunda gülüyordu. Telefonunu cebine koyup koridorun sonundaki kapıya yöneldi. Bugün set turu günüydü. İşe başladığından beri başının etini yemişlerdi. İlk bölümü atlatınca diye söz vermişti Damla.

Güvenlik girişine vardığında onları kapının önünde beklerken buldu. Fulya ile Bilge birbirlerine yaklaşmışlar konuşuyorlardı. Özgür elindeki telefonla ilgileniyordu. Can, kahvesini içmekle meşgulken biraz ilerideki Sinan ve Arda’ya bakıyordu. Ceren de hemen onun yanındaydı. Misafirliğe gittiğinde şımaran çocuğuna kızmak üzere olan anneler gibi bekliyordu.

“Neredesin Arda ya?”

Damla gelir gelmez sordu:

“Arda hayırdır yine herkes senden şikayetçi?”

Sinan, Arda’yla birlikte gelmişti.

“Hiç. Arkadaşın çevreyi keşfetmeye çıkmış.”

“Şuradaki araçlara baktım sadece,” dedi Arda.

Damla onun gösterdiği yöne baktı. Park alanının diğer ucunda büyük çekim karavanları vardı.

“İçeri girmeden mi başladın tura?”

“Merak ettim. Bunun için buradayız ya sonuçta.”

“Haklı.”

“Ya şuna hak verme ya,” dedi Sinan.

Damla gülerek önce Arda'ya sarıldı. Ardından diğerlerine. Bir önceki akşam uzun uzun birlikte olmalarına rağmen yeniden bir araya geldiklerinde hepsinin anlatacak bir şey bulması ona hiç şaşırtıcı gelmiyordu. Giriş işlemleri tamamlanınca arkadaşlarını içeri götürdü.

Koridorun iki yanında farklı odalar sıralanıyordu. Bir kapı açıldığında içerideki makyaj masaları, aynalar göründü. Başka bir odadan kostüm askılarının birbirine çarpan sesleri geliyordu. Ellerinde telsizlerle dolaşan görevliler, büyük kutular taşıyan çalışanlar, bir yerden başka bir yere yetişmeye çalışan insanlar vardı. Arda, yanlarından telaşla geçen çalışanları gösterdi.

“Ooo. Şunlara bak sanki dünyayı kurtaracaklar.”

Öykü yürürken başını iki yana çeviriyor, gördüğü her şeye dikkatle bakıyordu. Damla bir süre onları izledikten sonra gülümsedi. İlk geldiği günlerde kendisi de bu koridorlarda aynı merakla dolaşmıştı.

“Burası düşündüğümden büyükmüş,” dedi Öykü

“Ben de ilk geldiğimde öyle düşünmüştüm.”

Sinan, yanlarından büyük bir ışık ayağı taşıyarak geçen iki görevliye yol verdi.

“Jenerik sonunda onca isim boşuna akmıyormuş. Ne çok kalabalık burası. Bir sahne çekmek için kaç kişi gerekiyor böyle?”

“Birazdan görürsünüz,” dedi Damla.

***

Girişten buraya kadar gördükleri kostüm odaları dışında daha geniş bir kostüm bölümüne girdiklerinde Ceren'in adımları yavaşladı. Duvar boyunca uzanan askılarda farklı renklerde elbiseler, ceketler ve gömlekler sıralanmıştı. Bir köşede ayakkabılar, geniş bir masanın üzerinde ise takılar ve çeşitli aksesuarlar vardı. Ceren hemen bir ceketi işaret etti.

“Bu Eda'nın ilk bölümde giydiği ceket değil mi?”

“Evet. Doğru diyorsun valla o,” dedi Damla.

“Çok güzelmiş.”

Yaklaşıp kumaşını inceledi.

“Bunları siz mi seçiyorsunuz?”

Damla, yanlarında duran kostüm sorumlusuna döndü.

“Ceren'in sorularını sana yönlendirebilir miyim?”

Kadın gülümsedi.

“Tabii.”

Ceren kısa sürede onunla sohbete dalmıştı. Kıyafetlerin nasıl seçildiğini, karakterin tarzının önceden belirlenip belirlenmediğini, bazı parçaların özel olarak hazırlanıp hazırlanmadığını soruyordu. Damla, Ceren'in en çok bu bölümde eğleneceğini biliyordu zaten, şaşırmamıştı. Bir kıyafetin kumaşını, kesimini, küçük ayrıntılarını her zaman fark ederdi. Öykü de masadaki takıları inceliyordu

“Şu küpeleri hatırlıyorum.”

“Onları ben de hatırlıyorum, sevmiştim. İlk bölümdeki yemekte takmıştım,” dedi Damla.

“Evet! Çok yakışmıştı.”

Damla başını sallayarak Ceren'e döndü.

“Biz biraz ilerliyoruz. Sen geliyor musun?”

Ceren kostüm sorumlusuna teşekkür edip yanlarına katıldı.

“Ben burada bütün gün kalabilirim.”

“Bir dahaki gelişinde seni doğrudan buraya bırakırım,” dedi Damla.

***

Platonun bulunduğu bölüme geçtiklerinde herkes bir süre konuşmadan etrafa baktı. Karşılarında bir evin salonu uzanıyordu. Her şey gerçekten yaşanıyormuş gibi düzenlenmişti. Koltuklar, kitaplık, duvarlardaki tablolar, sehpa ve sehpada kumanda bile vardı. Ancak birkaç adım ötede dekorun bittiği yerde çıplak paneller, kablolar ve ışık ayakları görünüyordu. Öykü salonun ortasında durdu.

“Televizyonda burası çok daha büyük görünüyor.”

“Biraz da kameranın açısından,” dedi Damla.

Sinan etrafına bakındı.

“Dışarıdan hiç belli olmuyor.”

Arda mutfağa doğru yürüdü. Dolapları, tezgahı, pencereyi inceledi. Sonra salonla mutfağı birbirine bağlayan koridordaki kapılardan birinin önünde durdu.

“Damla.”

“Efendim?”

“Bu kapının arkası neresi?”

“Başka bir dekor var.”

Arda kapıya yaklaştı. Kolunu uzatıp hafifçe araladı. Arkasında karanlık, dar bir boşluk vardı. Duvara yaslanmış paneller, katlanmış sandalyeler ve birkaç malzeme kutusu görünüyordu. Arda kapıyı biraz daha açtı.

“Dekor değil gibi kiler olmuş burası.”

“Aradığını bulabildin mi?”

Arda, arkasından gelen sesi duyunca kapının kolunu bırakıp döndü. Batu birkaç adım ötede durmuş, elindeki çekim planını katlıyordu.

“Ne korkutuyorsun insanı be!”

Batu kahkaha attı.

“Ne kafanı sokuyorsun sen de bilmediğin yerlere?”

Arda tekrar kapıya uzanıp kapattı. Kapatırken kapı kolu elinde kalmıştı. Elinde kapı koluyla ağzı açık öylece kaldı.

“Haydaa.”

Batu yanına gelip kapı kolunu Arda'nın elinden aldı.

“Yalnız daha ilk on dakikadan dekoru sökmeye başlaman biraz endişelendirdi.”

Arda da mahcup bir ifadeyle güldü.

“Valla niyetim o değildi ya. Böyle şansın.”

Batu ve Damla kahkaha atarken, Batu gruba döndü.

“Hoş geldiniz arkadaşlar.”

Herkesle selamlaştı. Önceki akşam yemeğe gelememişti, setten çıkamamıştı.

“İşim çok geç bitince hiç gelmeyeyim dedim. Zaten kalkmak üzereymişsiniz. Damla öyle söyledi. E siz ne yaptınız seti gezebildiniz mi?”

“Bir kısmını,” dedi Damla. “Ceren'i kostüm bölümünden zor çıkardım.”

Ceren gülümsedi.

“Gerçekten çok güzel hazırlanmış.”

“Çok detaycılar. Kendi setim diye demiyorum herkes işini harika yapıyor.”

Herkes gülerken Batu saatine baktı.

“Birazdan çekime başlıyoruz. İsterseniz monitörün oradan izleyebilirsiniz.”

Öykü'nün yüzü aydınlandı.

“Gerçekten mi?”

“Tabii. Yalnız çekim sırasında konuşmak yok.”

Can hemen başını salladı.

“Ah tabi ki. Benden yana sorun yok.”

Fulya, elindeki kahveyi dudaklarına götürmeden durdu ve Can’a baktı. Bilge, Sinan ve Öykü’nün de bakışları hızlıca Can'a kaymıştı. Özgür, gülmesini gizlemeye çalışarak başını çevirdi. Damla kollarını göğsünde kavuşturmuş, hiçbir şey söylemeden bütün ciddiyetiyle onaylar gibi başını sallıyordu.

He Can he.

Can önce Fulya'ya, sonra diğerlerine baktı. Sonunda dudaklarını birbirine bastırıp iki parmağıyla ağzına görünmez bir fermuar çekti. Batu kahkaha attı.

“Anlaştık o zaman.”

***

Monitörlerin bulunduğu alana geçtiklerinde çekim hazırlıkları sürüyordu. Damla, arkadaşlarına nerede durmaları gerektiğini gösterdikten sonra hazırlanmak için ayrıldı. Taner birkaç metre ötede yardımcı yönetmenle konuşuyordu. Öykü onu fark ettiğinde resmen dondu. Ceren bakışlarını takip etti.

“Ne oldu?”

Öykü hafifçe ona yaklaştı.

“Taner.”

Ceren de baktı.

“Evet.”

“Gerçekten burada.”

Ceren gülmemek için dudağını ısırdı.

“Setteyiz ya Öykü.”

“Biliyorum da.”

Taner konuşmasını bitirip Damla'nın yanına geldi. İkisi bir şeyler konuşurken Damla güldü, Taner de gülümseyerek başını salladı. Öykü bunu izlerken fısıldadı:

“Resmen Damla onunla her gün çalışıyor.”

“Evet.”

“Ne kadar garip.”

Ceren sonunda güldü.

“Birazdan kendine gelirsin herhalde.”

“Ben gayet iyiyim.”

Sinan arkalarından konuştu.

“Bence de. Silkelen benim güzel eşim. Kendine gel. Beş dakikadır aynı yere bakıyorsun.”

Öykü ona dönüp kaşlarını çattı.

“Öf. Şimdi kıskançlığın sırası mı aşkım ya. Taner Coşkun o. Burada. Bir metre ötemizde. İnanamıyor insan.”

Sinan gülerek Öykü’yü kolunun altına aldı.

“Tamam tamam bir şey demedim.”

Çekim hazırlıkları tamamlanırken Taner başını çevirip monitörlerin bulunduğu tarafa baktı. Damla ona bir şey söyledi, ardından eliyle arkadaşlarını işaret etti. Taner gülümseyerek onlara selam verdi.

Öykü hemen karşılık verdi. Ceren başını öne eğdi.

“Allah'ım.”

***

Sahne başladığında konuşmalar kesildi. Damla'nın canlandırdığı Eda, salona öfkeyle girdi. Taner'in karşısında durup bir şey söyledi. Taner cevap vermeye çalışırken Eda onun sözünü kesti.

Aralarındaki tartışma giderek sertleşti. Damla birkaç adım geri çekildi, ardından yeniden Taner'e döndü. Bir an konuşacak gibi oldu ama vazgeçti. Batu monitöre dikkatle bakıyordu. Sahne bittiğinde birkaç saniye sessiz kaldı.

“Güzel. Bir daha alalım.”

Can hafifçe öne eğildi.

“Nesi olmadı?”

Batu onu duymuştu.

“Oldu zaten.”

“Niye tekrar çekiyoruz o zaman?”

“Biraz daha iyisini alabiliriz.”

Can düşündü.

“Bence gayet iyiydi.”

Batu ona döndü.

“Teşekkür ederim.”

“Rica ederim.”

“Yalnız yönetmen koltuğunu henüz bırakmayı düşünmüyorum.”

Sinan başını eğip güldü. Can iki elini kaldırdı.

“Bir şey mi dedim, demedim.”

İkinci çekimde Damla bir cümleyi ilkinden farklı söyledi. Taner de bu kez cevap vermeden önce daha uzun bekledi. Sahne sona erdiğinde Batu monitöre baktı.

“İşte bu.”

Bilge, Can’a doğru eğildi.

“Farkı gördün mü?”

Can başını salladı.

“Gördüm.”

“Ne farkı varmış?”

“İkincisi daha iyiydi.”

Bilge gülerek başını iki yana salladı.

***

Mola verildiğinde Damla arkadaşlarının yanına geldi.

“Nasıl buldunuz?”

Fulya hemen koluna girdi.

“Bayıldım.”

“Canımsın.”

“İnsan seni böyle görünce bir tuhaf oluyor.”

Damla gülümsedi.

“Nasıl bir tuhaf?”

“Bilmiyorum. Seni tanıyorum ama oradaki sen değilsin.”

Bilge de başını salladı.

“Gerçekten bu nasıl mümkün olabilir?”

Damla gülerek, “İyice gaza geldim. Siz hep gelin, iyiymiş böyle,” dedi.

Yanlarına Taner geldiğinde Damla hala gülüyordu.

“Ne kaçırdım?”

“Can yönetmenlik teklifi aldı ama reddetti,” dedi Fulya.

Can da gülümsedi.

“Çalışma saatlerini beğenmedim.”

Taner buna hemen katıldı.

“Çok haklı bir sebep.”

Damla önce Taner'i Can, Fulya, Bilge ve Özgür'le yeniden selamlaştırdı. Ardından diğerlerine döndü.

“Taner, bunlar da Öykü, Ceren, Arda ve Sinan. Dün akşam bahsettiğim arkadaşlarım.”

“Sonunda tanıştık,” dedi Taner.

Öykü, Taner elini uzatmaya fırsat bulamadan bir adım öne çıktı. Sinan gözlerini devirirken gülmeye başladı.

“Memnun oldum. Geçen akşam diziyi izledikten sonra Damla'yı arayıp uzun uzun konuştum. Şimdi sizi de bulmuşken...”

Ceren hemen araya girdi.

“Öykü.”

Öykü ona baktı.

“Ne?”

Ceren yalnızca kaşlarını kaldırdı. Öykü bir an sustu, sonra Taner'e döndü.

“Yani çok beğendik.”

Taner gülümsedi.

“Teşekkür ederim. Sevindim.”

Damla, Ceren'le göz göze geldi. Onun gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdığını görünce bakışlarını kaçırdı. Taner, Öykü'ye döndü.

“Damla sizden çok bahsediyor.”

Öykü'nün çocuk gibi gözleri büyüdü.

“Gerçekten mi?”

“Evet. Özellikle birlikte büyüdüğünüzü anlatmıştı.”

“Biz ilkokuldan beri arkadaşız.”

“Biliyorum.”

Öykü şaşırdı. Damla, Öykü'nün yeni bir soruya hazırlandığını görünce hafifçe koluna dokundu.

“Biraz da Taner nefes mi alsın acaba?”

Öykü başını çevirdi.

“Tamam be.”

Taner gülümseyerek başını iki yana salladı.

“Estağfurullah.”

Can konuyu değiştirdi.

“Taner, bir şey soracağım. Damla gerçekten bütün gün böyle mi çalışıyor?”

“Nasıl?”

“Bir o tarafa, bir bu tarafa. Daha oturduğunu görmedik.”

“Bugün nispeten sakin.”

Can gözlerini büyüttü.

“Bu sakin hali mi?”

Taner başını salladı.

“Daha yoğun günlerimiz oluyor.”

Can, Damla'ya döndü.

“Sen bize işin yarısını anlatıyormuşsun desene.”

“Anlatıyorum, dinlemiyorsunuz.”

“Bundan sonra dinleyeceğim.”

Fulya kocasına baktı.

“Bunu kayda alsaydık. Nasıl kaçırdık tüh?”

Taner gülerken Batu yanlarına geldi.

“Damla, Taner birazdan hazır olalım.”

Can hemen ona döndü.

“Biraz daha otursun. Sabahtan beri çalışıyor.”

Batu hiç bozulmadan cevap verdi.

“Ben de sabahtan beri çalışıyorum Can.”

“Sen de otur.”

“İyi fikir. Çekimi kim yapacak?”

Can bir an düşündü.

“Ben.”

Batu güldü.

“Harika fikir!”

***

Öğleden sonraki molada dışarıdaki oturma alanına geçtiler. Damla çayını alıp masaya oturduğunda Öykü hala Taner'le konuşuyordu. Taner de bir kahve almak için dışarı çıkmış, masalarının yanından geçerken selam vermişti. Öykü ona bir şey sorunca sohbet uzamıştı. Ceren sandalyesinde hafifçe Damla'ya yaklaştı.

“Adam tanıştığına pişman oldu.”

Damla kahkaha attı. Taner sesi duyup başını çevirdi. Damla'yla göz göze geldiğinde gülümsemesi bir anlığına çaresiz bir hal aldı. Kaşlarını hafifçe kaldırdı, sanki Damla'dan yardım istiyordu. Damla gülüşünü bastırıp ayağa kalktı.

“Öykü, bir gelsene.”

Öykü başını çevirdi.

“Ne oldu?”

“Gel gel. Bir şey göstereceğim.”

Öykü Taner'e dönüp gülümsedi.

“Sonra görüşürüz.”

“Tabii,” dedi Taner.

Damla arkadaşının koluna girip onu masaya doğru çekti.

“Ne göstereceksin?” diye sordu Öykü.

Damla ona baktı.

“Hiçbir şey Öykü.”

“Ne?”

“Taner'in de kahvesini içmesine izin verelim artık ha ne dersin?”

Öykü bir an Damla'ya baktı. Sonra arkasına dönüp Taner’e. Adam fincanını eline almış, gülümseyerek başını sallıyordu. Öykü'nün yanakları hafifçe kızardı.

“Ben çok mu konuştum?”

Ceren başını sağa sola sallayarak Öykü’nün yanağından bir makas aldı.

“Ah canım benim. Birazcık öyle oldu.”

“Niye söylemediniz?”

Damla gülerek sandalyesine oturdu.

“Söyledik ya Öykü.”

Öykü de yanlarına oturdu. Birkaç saniye sessiz kaldı. Sonra Damla'ya eğildi.

“Ama çok kibar biriymiş.”

Damla yeniden gülmeye başladı.

“Evet, öyle.”

Öykü de gülümsedi. Masanın üzerinden Taner'e son bir kez baktı, ardından Damla'nın çayına uzandı.

“Bir yudum alabilir miyim?”

“Al.”

Damla fincanı ona doğru itti. Öykü çaydan bir yudum aldıktan sonra yüzünü buruşturdu.

“Şekersiz mi bu?”

“Evet.”

“Nasıl içiyorsun bunu?”

“Öyle daha güzel.”

Öykü fincanı geri verdi. Damla fincanını alırken Fulya'nın kendisine dikkatle baktığını fark etti.

“Ne oldu?”

“Gözün yine kızarmış.”

Damla elini gözüne götürdü.

“Biraz.”

“Lens mi yaptı?”

“Sanırım. Çıkardım zaten.”

“Damlana baktın mı?”

“Baktım anne.”

Fulya kaşlarını kaldırdı.

“Benimle böyle konuşma.”

Can hemen araya girdi.

“Hazırlık yapıyor.”

Fulya ona döndü.

“Ne?”

“Anneliğe hazırlık.”

Damla gülmeye başladı. Tam o sırada telefonu çaldı. Ekranda Ali'nin adını görünce fincanını masaya bıraktı. Can, karşısında oturduğu için arayanı görmemişti ama Damla'nın yüzündeki gülümsemeyi kaçırmadı.

“Hoparlöre al.”

“Hayal kur.”

“Al al hadi.”

“Senin bu kadar meraklı olduğunu bilmiyordum.”

“Ben de senin bu kadar ketum olduğunu.”

Damla gözlerini devirerek ayağa kalktı. Can arkasından seslenirken arkadaşlarının arasından sıyrılıp bahçenin daha sakin tarafına yürümeye başladı.

“Selam söyle!”

Damla dönüp ona bakmakla yetindi. Can'ın yüzündeki keyifli ifadeyi görünce cevap vermeden yürümeye devam etti.

Telefonu açtığında Ali'nin sesi duyuldu.

“Merhaba.”

“Merhaba. Müsait misin?”

“Evet, moladayız.”

“Nasıl geçiyor?”

Damla arkasına baktı. Can hala onu izliyordu. Göz göze geldiklerinde parmağını kaldırıp onu uyardı. Can bundan yalnızca daha fazla eğlendi.

“Gayet gürültülü geçiyor.”

“Gelmişler demek. Can da orada mı?”

“En önde.”

Ali güldü.

“Kolay gelsin.”

“Teşekkür ederim. İhtiyacım var.”

Damla boş sandalyelerden birine oturdu. Masanın bulunduğu taraftan arkadaşlarının sesleri geliyordu.

“Sen ne yapıyorsun?” diye sordu. “Ofiste misin?”

“Evet. Aslında sana bir şey söyleyecektim.”

“Ne oldu?”

“Yarın sabah Roma'ya gidiyorum.”

Damla, az önce baktığı arkadaşlarından gözlerini ayırdı.

“Roma'ya mı?”

“Evet. Murat'la birlikte. Bu sabah netleşti.”

“Ne kadar kalacaksınız?”

“İki gece. Sonraki gün döneceğiz.”

“Epey son dakika olmuş.”

“Öyle.”

“Senin en sevdiğin şey.”

“Bayılırım.”

“Önemli bir toplantı herhalde.”

“Öne alınması gereken birkaç görüşme var. Gitmemiz daha doğru olacak.”

“Anladım.”

“Roma'dan bir şey ister misin?”

“Hmmm. Acaba ne istesem? Bu kadar kısa sürede alışverişe de vakit ayırabilecek misin?”

“Sen bir şey istersen ayırırım.”

Damla başını öne eğip güldü. Ali'nin böyle cümleleri hiç zorlanmadan kurmasına artık alışması gerekiyordu. Her seferinde hazırlıksız yakalanıyordu.

“Bir şey istemiyorum. Sen işlerini hallet.”

“Emin misin?”

“Eminim.”

“Peki. Yarın çekimin var mı?”

“Var. Akşama kadar setteyim.”

“Geç mi biter?”

“Muhtemelen.”

“Çıkınca haber verirsin.”

“Sen Roma'da olmayacak mısın?”

“Roma'da telefon çekiyor.”

Damla gülmeye başladı.

“Aa tamam o zaman Ali. Haber veririm.”

“İyi. Anlaştık o zaman.”

Damla başını iki yana salladı. Ali'nin uzaktayken kendisini daha çok merak edeceğinden adı gibi emindi. Üstelik gizlemeye de çalışmıyordu artık.

Bahçenin kapısında Batu göründü. Damla'yı ararken gözleri oturma alanına kaydı, ardından onu fark edip saatini işaret etti. Damla başıyla anladığını gösterdi.

“Benim gitmem gerekiyor,” dedi Ali'ye.

“Tamam. Kolay gelsin.”

“Teşekkür ederim. Sana da.”

“Kendine dikkat et Damla.”

“Sen de.”

Telefonu kapattığında Batu kapıdan içeri dönmüştü. Damla arkadaşlarının bulunduğu masaya yürüdü. Can onu görür görmez sandalyesinde doğruldu.

“Selamımı söyledin mi?”

Damla çayını eline alırken ona baktı.

“Unuttum.”

Can'ın yüzündeki hayal kırıklığı öylesine abartılıydı ki Damla gülmemek için fincanını dudaklarına götürdü.

“İnanmıyorum sana.”

“Bir dahaki sefere.”

Fulya, Can'ın koluna hafifçe vurdu.

“Damla'yı rahat bırak da çayını içsin.”

Can ona döndü.

“Yarasın. İç, iç.”

Damla çayından son bir yudum aldı. Ardından fincanını masaya bırakıp ayağa kalktı.

“Benim çekime dönmem gerekiyor.”

Fulya da onunla birlikte doğruldu.

“Biz de çıkalım artık.”

“Bu kadar çabuk mu?”

“E anca,” dedi Bilge.

Damla başını salladı. Hepsiyle vedalaşırken Can'ın kendisine sarılmadan önce kulağına eğilmesine şaşırmadı.

“Ali'ye selamımı söylemeyi unutma.”

Damla gülerek onu hafifçe itti.

“Git artık Can.”

Can kahkaha atarak geri çekildi. Damla, arkadaşları koridora yönelirken bir süre arkalarından baktı. Sonra Batu'nun kendisini beklediğini hatırlayıp sete döndü.

***

Ertesi akşam Damla eve döndüğünde yorgunluktan ayaklarını zor sürüyordu. Eve gelene kadar tek düşündüğü, sıcak bir duş alıp uzanmaktı. Erdek grubunda hala dünün etkisi sürüyordu. Gün boyunca gruba mesajlar gelmiş, setten çektikleri fotoğraflar paylaşılmıştı. Öykü, Taner'le çekildiği fotoğrafı birkaç kez göndermişti. Ceren de sonunda ona, Tamam, gördük, yazmıştı.

Damla fotoğraflar arasında gezinirken gözüne dikkat etti. Orada bile fark ediliyordu. Banyoda aynaya baktığında da pek değişmediğini gördü. Lenslerini o gün hiç takmamış, gözlüğüyle idare etmişti. Yine de günün sonunda gözü hala kötü görünüyordu. Hızlıca bir duş alıp, saçlarını hızlıca kurutup kendini yatağa attı. Yatağın başucundaki lambayı yakıp uzanmıştı ki telefonunun ekranı aydınlandı.

Ali görüntülü arıyordu.

Damla bir süre öyle baktı. Saçını şöyle bir toparladı.

Lanet olsun. Tam kurumamış bile.

Yastığını arkasına yerleştirip telefonu açtı.

“Merhaba.”

Ali'nin yüzü ekranda belirdi. Otel odasında, pencerenin yakınındaki koltukta oturuyordu. Üzerinde koyu renk bir tişört vardı. Yorgunluğu yüzünden okunuyordu.

“Merhaba,” dedi Ali. Damla'yı görünce gülümsedi. “Eve gelmişsin.”

“Biraz önce. Senin toplantılar bitti mi?”

“Bugünlük bitti. Murat da odasına çıktı.”

“Roma nasılmış bakalım?”

Ali telefonu hafifçe çevirip arkasındaki pencereyi gösterdi. Camın ötesinde ışıkları yanmış binalar görünüyordu.

“Şimdilik gördüğüm kısmı bu.”

“Roma'ya gidip otel odasında oturuyorsun.”

“Sabahın köründen beri toplantıdayız.”

Ali telefonu yeniden kendisine çevirdi. Damla gülümseyerek yastığına yaslandı. Ali bir şey söyleyecekken ekrana biraz daha yaklaştı.

“Damla, gözün hala kızarık.”

Damla gülmemeye çalıştı. Başını yana eğdi.

“Hala mı?”

“Can’ın attığı fotoğrafta gördüm. Dün de kırmızıymış demek ki. Yakından daha kötü duruyor.”

“Önemli bir şey değil. Oluyor bazen.”

“Biraz yaklaşsana.”

Damla telefonu yüzüne yaklaştırdı.

“Buyur.”

Ali dikkatle baktı.

“Lenslerini çıkardın mı?”

“Dün çıkardım. Bugün de takmadım.”

“Peki neden hala böyle?”

“Bilmiyorum Ali. Tahriş olmuş olabilir. Yarın geçmezse gösteririm. Genelde geçiyor.”

Ali, cevabından pek tatmin olmamış gibi kaşlarını çattı ama üstelemedi.

“Tamam. Geçmezse ihmal etme.”

“Etmem.”

Damla telefonu yeniden uzaklaştırıp ona baktı.

“İlk görüntülü konuşmamızın konusu gözüm oldu.”

Ali güldü.

“Ben başka şeyler de konuşmaya hazırım.”

Mesela Ali.

Damla gözlerini telefondan kaçırırken sırtındaki yastığı düzeltiyor gibi kıpırdandı.

“Mesela bugün ne yaptın?”

“Toplantı.”

“Başka?”

“Bir toplantı daha.”

Damla kahkaha attı.

“Çok heyecanlı bir Roma seyahati.”

“Ne demezsin?”

“Yarın biraz gez. Bir fotoğraf gönder bari, Roma'ya gittiğine inanalım.”

“Gönderirim.”

“Roma'yı ama toplantı odasını değil.”

“Anlaştık.”

Damla gülümseyerek saçının yüzüne düşen bir tutamını kulağının arkasına aldı.

“Peki, Murat nasıl?”

“İyi. Yarın beni erkenden kaldıracak. Toplantıdan önce planları var.”

“Olmalı.”

Ali, Damla'nın yüzündeki gülümsemeyi bir süre izledi. Ardından koltuğunda biraz daha rahat oturdu.

“Senin günün nasıl geçti?”

“Uzun. Batu sonunda istediğini almayı başarıyor ama hepimizi mahvediyor.”

“Dün nasıl geçti? Konuşamadık pek.”

“Tahmin ettiğin gibi hareketli.”

Ali güldü. Damla, Arda'nın elinde kalan kapı kolunu, Batu'ya yakalanmasını anlattı.

“Gerçekten çok güldürdüler beni. Özellikle Öykü'yü görmen gerekiyordu,” diye ekledi.

Damla, Öykü'nün Taner'le konuşmaya doyamamasını anlatırken ellerini de kullanmaya başlamıştı. Taner'in yardım ister gibi kendisine bakışını taklit edince Ali'nin gülüşü büyüdü.

“En sonunda gidip Öykü'yü aldım. Adam kahvesini içebilsin diye.”

Ali konuşmasını bölmeden dinliyordu. Damla bir ara ekrana baktığında onun kendisini izlediğini fark etti.

Bakma şöyle güzel güzel…

“Güzel bir gün olmuş.”

“Oldu gerçekten. Biraz yorucuydu ama çok eğlendik.”

Bir süre daha konuştular. Damla esnerken ağzını eliyle kapattı. Ali bunu görünce saatine baktı.

“Uykun gelmiş.”

“Biraz. Bugün erken kalktım.”

“Kapatalım, uyu sen.”

Damla telefonunu biraz daha rahat tutabileceği şekilde yerleştirdi.

“Yok, iyiyim.”

Ali, Damla'nın konuşmayı bitirmeye pek niyeti olmadığını anlayınca güldü.

“Ne?” diye sordu Damla.

“Özledim.”

Damla'nın bakışları bir an dondu. Ali, öylesine sanki gayet sıradan bir şey söylemiş gibi bakıyordu.

“Ben de seni özledim.”

Ali'nin yüzündeki gülümsemeyi görünce Damla, söylediği şeyin onda yarattığı etkiyi fark etti.

“Bunu duymak güzel,” dedi sonunda Ali.

Damla, telefonu tutan elini yastığın üzerine dayadı. Ali hala ona bakıyordu.

“Yarın gerçekten fotoğraf istiyorum.”

“Göndereceğim.”

“Güzel.”

Ali yeniden saate baktı.

“Artık uyu. Sabah yine erken kalkacaksın.”

“Sen de dinlen. Murat seni gezmeye götürecek. İyi geceler Ali.”

“İyi geceler. Gözün sabah da böyleyse göster, tamam mı?”

Damla gözlerini devirdi.

“Tamam Ali.”

“İyi.”

“İyi geceler.”

“İyi geceler Damla.”

Görüşme sona erdiğinde Damla telefonu yatağın üzerine bıraktı. Lambayı kapatmak için uzanmıştı ki Ali’nin biraz önce söylediği şey aklına geldi.

Özledim.

Ardından kendi cevabı.

Ben de seni özledim.

Damla yastığına yerleşti. Ali'nin yüzündeki o ifadeyi yeniden görmek istiyordu.

Işığı kapattı.

***