11. BÖLÜM

***

MERHABA :) 11. BÖLÜME GEÇERKEN SİZE BEĞENİLERİNİZ VE YORUMLARINIZ İÇİN TEŞEKKÜR ETMEK İSTEDİM. GÖRÜNTÜLEYEN AMA BEĞENİP, YORUM YAPMAYANLAR ÇOĞUNLUKTA. FİKİRLERİNİZİ GERÇEKTEN MERAK EDİYORUM. DAMLA VE ALİ'NİN HİKAYESİ ŞU ANA KADAR NASIL GİDİYOR? YORUMLARINIZI BEKLİYORUM. :)
***
Damla ile Ali geri döndüklerinde masadaki sohbet kaldığı yerden devam ediyordu. Kimse nereye gittiklerini ya da ne olduğunu sormadı. Normalde bu masada merak eksik olmazdı ama Damla’nın yürüyüşe çıkarken Ali’yi çağırması, bunun şimdilik sorulmaması gereken bir konu olduğunu anlatmaya yetmişti.

Arda yine bir şey anlatıyordu.

“...ben diyorum ki adam kesin sarhoştu. O yüzden de beni de dahil etti.”

Ceren başını iki yana salladı.

“Arda, bu hikayenin seninle hiçbir ilgisi yok.”

“Sen de oradaydın nasıl böyle söylersin.”

“Benim gördüğüm kendin zorla dahil oldun. Kimse sana fikrini sormamıştı.”

Damla ve Ali otururken Arda konuşmaya devam ediyordu. Fulya Damla’ya doğru eğildi.

“İyi misin?”

“İyiyim.”

Fulya birkaç saniye yüzüne baktı. Sonra başını kısacık bir an Damla’nın omzuna koydu. Daha fazla sormadı. Can ise Arda’yı dinliyormuş gibi görünüyordu. Yine de Damla ile Ali masaya döndükleri andan beri ikisinin de yüzlerinden ne olduğunu anlamaya çalışıyordu. Yürüyüşten önceki halleriyle dönmemişlerdi. Ali önündeki bardağa uzanırken Damla başını kaldırdı. Bakışları karşılaştı. Sonra Fulya, Damla’nın koluna takılan saç telini düzeltti. Ali bardağından bir yudum aldı. Az önce aralarında geçen konuşma masadaki gürültünün içine karışmıştı.

Bir süre sonra masadaki sohbet yeniden eski rahatlığına döndü. Öykü bir ara telefonunda yıllar önce çekilmiş bir lise fotoğrafı buldu. Bilge daha ekranı görür görmez itiraz etti.

“Hayır.”

Arda sandalyesinden kalkmaya davrandı.

“Ben gidiyorum.”

Bir yandan da telefonu kapmaya çalışıyordu. Öykü telefonunu ondan uzaklaştırdı.

“Otur hadi.”

Telefon çoktan elden ele dolaşmaya başlamıştı. Ceren ekrana baktı. Sonra kocasına döndü.

“Bu saç ne?”

“Modaydı o zamanlar.”

“Bu moda değil. Böyle moda olamaz.”

“2007’ydi.”

Ceren fotoğrafı yeniden inceledi.

“2007 senden özür dilemeli kocacığım.”

Öykü’nün telefonu elden ele dolaşırken herkes birbirinin saçına, kıyafetine laf atıp duruyordu. İlkokuldan liseye bir sürü fotoğraf vardı. Farklı liselerde okumuşlardı ama o yıllarda neredeyse her hafta sonu bir araya gelirlerdi. Bazen hafta içi bile. Yıllar geçtikçe aralarına başka insanlar katılmış, hayatları değişmişti. Ama aynı masaya oturduklarında on yedi yaşlarına dönmeleri hala birkaç dakika sürüyordu.

Eski fotoğrafların ardından eski hikayeler geldi. Kimin hangi dersten kaldığı. Arda’nın mezuniyet gecesinde neden okulun bahçesindeki ağaca çıktığı. Bilge’nin on yedi yaşındayken bile herkesten daha ciddi olduğu.

“Ciddi değildim” dedi Bilge.

Öykü telefonundan başka bir fotoğraf gösterdi.

“Bu fotoğrafta hepimiz gülerken sen sanki kameraya hesap soruyorsun.”

“Güneş gözüme gelmiştir kesin.”

Arda hemen öne eğildi.

“Her fotoğrafta seni buluyormuş bu güneş.”

Damla kahkahasını tutamadı. Saatlerdir ilk kez zihnindeki hiçbir şeyi düşünmeden gülüyordu. Ali sesini duyunca başını çevirdi. Damla’nın gerçekten rahatladığını görünce onun yüzündeki gerginlik de biraz dağıldı. Sonra Öykü yeni bir fotoğraf buldu ve masa yeniden karıştı. Üniversite yıllarına ait birkaç fotoğrafa geçince konu Damla’nın dizisine geldi. Batu da üniversite fotoğraflarının neredeyse hepsindeydi. Şimdi Damla’nın dizisini yönettiği için konu kendiliğinden sete kaydı.

Batu’yu masadaki herkes tanıyordu. Üniversite yıllarında birkaç kez Erdek’e gelmiş, onlar İstanbul’a gittiklerinde de çoktan Damla’nın çevresine karışmıştı. Grubun dışından gelip hiçbir zaman yabancı sayılmayan birkaç kişiden biriydi. Fulya masaya doğru eğildi, elini çenesine koydu.

“Ben bu dizinin Batu için de başka bir şey olacağını düşünüyorum.”

Damla başını salladı.

“Öyle zaten.”

Can araya girdi.

“Batu’nun anlattığına bakılırsa Eda da sana bayağı benziyor.”

Damla kaşlarını kaldırdı.

“Bayağı mı?”

“Valla ben onun yalancısıyım.”

“Devam et.”

“Rolü anlatırken sürekli senden örnek veriyordu.”

“Bunu biraz korkutucu buldum.”

Can omuz silkti.

“Ben de ‘Damla’yı oynat o zaman’ dedim. Adam beni dinlemiş.”

Fulya güldü.

“Bütün başarıyı kendine bağlaman ne kadar sürecek?”

“Yeni başladım.”

Ali o ana kadar konuşmayı dinliyordu.

“Daha önce oyunculuk yaptın mı?”

Damla ona baktı.

“Üniversitedeyken.”

Öykü ile Bilge aynı anda telefonlarına uzandı. Damla başını iki yana salladı.

“Sakın.”

Öykü çoktan telefonunu eline almıştı.

“Batu’nun kısa filmleri hala duruyor olabilir.”

“Öykü. Yapma arkadaşım. Yapma canım.”

“Bu akşam hangimiz kaçtı ki geçmişten sen kaçabilesin?”

Bilge de telefonuna uzandı. Damla ona döndü.

“En kötüsünü açmayın bari.”

Arda heyecanla öne eğildi.

“Ben buldum.”

Damla gözlerini kapattı.

“Harika.”

Arda telefonu önce Ali’ye uzattı. Ekranda yıllar önce çekilmiş kısa filmlerden birinin görüntüsü vardı. Damla’nın saçları daha kısaydı. Kameraya sırtı dönük halde bir pencerenin önünde duruyordu.

“Bu gerçekten sen misin?” diye sordu Ali.

“Evet.”

Can başını salladı.

“Genç yetenek.”

“Can, sen o zaman beni tanımıyordun.”

“Geçmişe dönük destek veriyorum.”

Ali videoyu biraz izledikten sonra telefonu Arda’ya uzattı.

“İlk fırsatta izle,” dedi Arda. “Özellikle üçüncüyü.”

Damla hemen itiraz etti.

“Özellikle üçüncüyü izleme.”

“Üçüncüden başlarım.”

Damla başını iki yana salladı.

“Bunu kendim yaptım.”

Öykü videonun bağlantısını Ali’ye göndermeye çalışırken Damla önündeki bardağa uzandı.

“Yalnızca Batu’yla çalıştım,” dedi. “Hepsi onun kısa filmleriydi.”

Ali dikkatini yeniden ona verdi.

“Başta oyunculuk yapmak için bile girmedim aslında. Batu’ya destek olacaktım. Birkaç sahnede birine ihtiyacı vardı.”

“Sonra seni başrole kadar getirdi,” dedi Can.

Damla güldü.

“O kadar hızlı olmadı.”

Bir an düşündü.

“Ama sevdim. Beklediğimden çok daha fazla.”

Fulya hemen araya girdi.

“Hepimizi neredeyse her çekime sürükledi.”

“İzlemeye geliyordunuz işte fena mı?”

“Sabahın altısında.”

“Sanat fedakarlık ister.”

Arda başını salladı.

“Batu’yla fazla zaman geçirmişsin.”

Damla önündeki bardağı çevirdi.

“Daha öğrenciyken bile mükemmeliyetçiydi. Bazen tek bir an için aynı sahneyi tekrar tekrar çektirirdi. Yaptığımız işler amatördü ama Batu hiçbirine öyle davranmazdı.”

“Sen de her seferinde söylenirdin,” dedi Bilge.

“Çünkü zordu.”

Damla kısa bir an durdu.

“Ama galiba benim istediğim de buydu. Bir şey yapacaksam gerçekten iyi yapmak istiyordum.”

Ali sordu:

“Sonra neden devam etmedin?”

Damla’nın eli bardağın üzerinde durdu.

“O zaman istemedim.”

Cevabı doğrudan vermişti ama ardından birkaç saniye sustu.

“Oyunculuk, o zamanlar için uğraşmak istemediğim kadar büyük bir heyecan gibi gelmişti. Hiç yaşamadığım kadar büyüktü.”

Bakışlarını bardağına indirdi.

“Tam o yıllarda annem hastalandı. Sonra hayat biraz... dağıldı.”

Masadaki hava belli belirsiz değişti. Damla omzunu hafifçe kaldırdı.

“Akademi daha sakin, daha bildiğim bir yoldu. Ben de ona gittim.”

Ali birkaç saniye yüzüne baktı. Sorabileceği başka şeyler olduğu belliydi. Sormadı.

“Şimdi?” dedi yalnızca.

Damla bu kez hiç düşünmedi.

“Şimdi o heyecanı istiyorum.”

Ali başını hafifçe salladı.

***

Bilge bir süre sonra konuya geri döndü.

“Eda gerçekten sana benziyorsa oynamak daha kolay olmuyor mu?”

Damla düşündü.

“Bazen tam tersi daha zor geliyor.”

“Nasıl?”

“Eda’yı oynarken onun yaşadıklarını gerçekten ben yaşıyormuşum gibi hissediyorum.”

Damla söylemek istediği şeyi tartarak devam etti.

“Özellikle duygusal olarak ağır sahnelerde. Eda’nın öfkesi mesela... Ya da üzüntüsü.”

Parmağıyla bardağın kenarını takip etti.

“Sahne bitiyor ama duygu hemen bitmiyor. Damla’ya dönmem biraz zaman alıyor.”

Bilge başını salladı.

“Bu açıdan düşünmemiştim hiç. Eda’yı da yanında taşıyorsun resmen.”

“Galiba.”

Damla omuz silkti.

“Buna alışmam zaman alacak herhalde.”

Ali konuşmaya katıldı.

“Bir arkadaşım ağır bir rolden sonra karakterden çıkabilmek için bir uzmanla çalışmıştı.”

Öykü hemen sordu:

“Kim?”

“Aylin Zamansız.”

Can’ın yüzü değişti.

“Bir dakika.”

“Ne oldu?”

“Sen az önce Aylin Zamansız için ‘bir arkadaşım’ mı dedin?”

“Evet.”

“Öyle denmez.”

“Nasıl denir?”

“Aylin Zamansız denir.”

“Adı o zaten.”

“Ben de onu söylüyorum.”

Ali birkaç saniye gülümseyerek Can’a baktı.

“Can derdin ne yine Can?”

Can ellerini açtı.

“Adam, Aylin Zamansız’dan sıradan bir arkadaşıymış gibi bahsediyor.”

“Arkadaşım çünkü.”

Can başını iki yana salladı.

“İnsan bazen senin hayatını unutuyor abi.”

Öykü hala ilk bilgide kalmıştı.

“Aylin Zamansız’ın oynadığı her şey ağır dram zaten. Kadını izlerken ben yoruluyorum.”

Sinan ona baktı.

“Sen de izlerken durmadan ağlıyorsun zaten.”

“Dizinin suçu. Kadın da çok gerçek gibi oynuyor. Yaşıyor kadın.”

Damla başını salladı.

“Batu da birçok oyuncunun bunu yaşadığını söyledi. Gerekirse destek almamın da garip bir tarafı olmadığını düşünüyor.”

“Kendini eve kadar Eda olarak getirirsen haber ver,” dedi Bilge. “Hanginizle konuştuğumu bileyim.”

Damla yüzünü buruşturdu. Masadakiler gülmeye başladı. Konu oradan dizideki partnerine geçti.

Taner Coşkun

“Ben hala Taner Coşkun’la oynadığına inanamıyorum,” dedi Öykü.

“Ben inanıyorum artık. Her gün görüyorum adamı.”

“Sus Damla. Heyecanlanıyorum.”

“Sen açtın konuyu.”

Damla sodasına uzandı, sonra vazgeçti.

“Eleştirilerin çoğu da oradan geliyor zaten.”

Fulya’nın yüzü ciddileşti.

“Ne eleştirisi?”

“Şimdiden ‘Taner Coşkun’un karşısına başka birini bulamadınız mı?’ yorumları var.”

Yüzünü hafifçe buruşturdu.

“Normal. İnsanlar adımı ilk kez duyuyor. Damla Erten kim?”

Can hemen atladı.

“Yakında görecekler Damla Erten kim!”

Damla, Can’a gülümsedi.

“İlk tanıtım yayınlanınca azalacağını düşünüyorum. Afişleri de gördüm. Sette herkes ikimizin uyumundan memnun. Ben de gördüğüm şeyi beğendim açıkçası. O konuda içim rahat.”

Ali sandalyesinde hafifçe yer değiştirdi. Önündeki mezeye uzandı. Damla çoktan Batu’nun ilk tanıtım için seçtiği sahneyi anlatmaya başlamıştı. İşinden söz ederken cümleleri hızlanıyor, elleri anlatımına karışıyordu. Ali onu dinlerken, Damla’nın kurduğu bu yeni hayatı neden bu kadar korumak istediğini ilk kez bu kadar açık görüyordu.

***

Gece yarısını çoktan geçmişti. Hava serinleyince birer birer masadan kalkmaya başladılar. İlk Bilge ile Özgür, ardından Öykü ile Sinan odalarına gitti. Arda yarım saat boyunca kalkacağını söyleyip yerinden kıpırdamadı. En sonunda Ceren kolundan tuttu.

“Kalk.”

“Çayım duruyor hala.”

“Bitti ya.”

“Yeni söyledim.”

“İptal ettim.”

Arda masadakilere yardım ister gibi baktı. Kimse oralı olmadı.

“Kaçırılsam umurunuzda olmaz.”

Can başını salladı.

“Kimse o hatayı yapmaz.”

Arda ayağa kalktı.

“Vay be. Ben gidiyorum.”

Ceren arkasından yürüdü.

“Sonunda kalkabildin.”

Onlar da odalarına çekilince masada Fulya, Can, Damla ve Ali kaldı. Can, yürüyüşte ne konuşulduğunu fazlasıyla merak ediyordu. Ama Damla, yürüyüşten öncekinden başka türlü yorgun görünüyordu. Ali zaten fazla konuşmuyordu ama bu kez sessizliği başka türlüydü. Damla bir süre sonra ayağa kalktı. Ayağa kalkarken çok kısa bir an sendeledi. Ali de sandalyesinde doğruldu. Fakat Damla elini sandalyenin arkalığına koyup dengesini buldu. Sonra hiçbir şey olmamış gibi Fulya’ya eğildi.

“Ben çıkıyorum.”

Fulya yanağından öptü.

“Bir şeye ihtiyacın olursa hemen ara.”

“İhtiyacım yok.”

“Şu an olmayabilir. Başın döner, kötü hissedersin... Saatin önemi yok.”

Damla, itiraz etmeye hazırlandığını belli eden bir nefes verdi. Fulya bakışını değiştirmedi.

“Tamam,” dedi Damla. “Ararım.”

“İyi geceler.”

“İyi geceler.”

Damla Can’a, ardından Ali’ye baktı.

“Size de iyi geceler.”

Can başını kaldırdı.

“İyi geceler.”

Ali’nin cevabı diğerlerinden bir an sonra geldi.

“İyi geceler.”

Damla odasına doğru yürüdü. Masada birkaç saniyelik bir sessizlik kaldı. Can önce Damla’nın boşalan sandalyesine, sonra Ali’ye baktı. Sormak istediği belliydi. Sormadı. Önündeki otelin planını kendisine doğru çekti.

“Şu arka taraftaki iki odanın yerini değiştirmek gerekiyor.”

Ali bakışlarını masaya indirdi.

“Neden?”

Can planı çevirip Ali’nin önüne koydu. Sohbet yeniden otele döndü.

***

Ertesi sabah Damla uyandığında birkaç saniye nerede olduğunu anlayamadı. Sonra açık pencereden gelen denizin ve kuşların sesini duydu.

Ayvalık.

Gözlerini tekrar kapattı. Dün gece gerçekten yaşanmıştı.

Ali.

Bebek.

Midesindeki tanıdık sıkışma geri geldi. Ama bu kez biraz daha hafifti. En azından artık yalnızca kendisinin bildiği bir şey değildi. Bu düşünceyi sevip sevmediğine emin olamadı. Kahvaltıda herkes şaşırtıcı biçimde erkenden masadaydı. Sadece Arda yoktu. Buna da kimse şaşırmadı.

“Uyandırdınız mı?” diye sordu Damla.

Ceren çayından bir yudum aldı.

“Üç kere. Uyanmış gibi yapıp geri uyudu.”

“Ölmüş falan olabilir.”

“Olabilir.”

Damla da Ceren de o kadar sakin bir tonla konuşuyordu ki masadakiler gülmeye başladı. Yarım saat içinde de hayatın anlamından karpuz seçmeye geçmişlerdi. Bu grubun en büyük özelliği buydu. Damla konuşulanların yarısını dinlemiyordu. Kahve içmemeye çalışıyordu. Bu başlı başına bir mücadeleydi. Masadaki kahve demliğine üçüncü kez uzandı. Üçüncü kez elini geri çekti. Kimse fark etmedi. Her zamanki gibi kahvesini herkesten önce içtiğini düşünüyorlardı. Ali fark etti. Önündeki çaydanlığı aldı. Hiçbir şey söylemeden Damla’ya doğru uzattı. Damla önce çaydanlığa baktı. Sonra Ali’ye. Ali çoktan tabağına dönmüştü. Damla birkaç saniye durduktan sonra çaydanlığı aldı.

“Teşekkür ederim.”

“Bir şey değil.”

Damla çayını doldururken bir kez daha Ali’ye baktı. Öğlene doğru sahile indiler. Plaj kalabalık değildi. Rüzgar hafifti. Can ile Fulya önden yürüyordu. Bilge ve Özgür arkalarında bir şey tartışıyordu. Arda ise yol kenarında gördüğü bir köpekle arkadaş olmaya çalışıyordu. Ceren uzaktan seslendi.

“Köpeği eve götürmüyoruz.”

Arda arkasını döndü.

“Bir şey yapmıyorum.”

“Köpekten uzaklaş.”

Damla güldü. Bir süre sonra grup kendini suya attı. Arda çoktan açıklara doğru yüzmeye başlamıştı. Sinan arkasından yetişmeye çalışıyor, Öykü de kıyıdan ikisine birden bağırıyordu. Damla şezlongun yanında durup üzerindeki keten kimonayı çıkardı. Üniversite yıllarından beri spor hayatının bir parçasıydı. Her gün yürürdü. Sabah ya da akşam mutlaka boşluk yaratırdı. Sporunu da haftada 3-4 kez yapardı. Bazen daha sık fırsat bulurdu. Birlikte kaldıkları buluşmalarda sabahın saçma bir saatinde kalkıp yaptığı egzersizlerle grubun diline düşmüştü. Belirgin karın kasları da her yaz yeniden başlayan aynı şakanın konusuydu. Öykü sudan çıkıp havlusuna uzanırken Damla’ya baktı. Ağzını açtı. Sonra durdu.

“Damla?”

“Efendim?”

Öykü biraz yaklaştı. Doğrudan Damla’nın karnına bakıyordu. Damla kaşlarını çattı.

“Ne? Ne yapıyorsun?”

“Kızım...”

“Ne var Öykü?”

“Senin o meşhur kaslara ne oldu?”

Damla dondu. Yalnızca bir saniyeliğine.

“Ne olmuş?”

Öykü karnını işaret etti.

“Kaybolmaya başlamışlar.”

Damla’nın bakışları istemsizce aşağı indi. Ortada gebeliği düşündürecek hiçbir değişiklik yoktu. Olması da mümkün değildi. Ama son haftalarda sporu tamamen bırakmıştı. Düzensiz besleniyor, uykusuz kalıyor, vücudunu belki de ilk kez bu kadar az dinliyordu. Son günlerdeki şişkinlik de eklenince kasları eskisi kadar keskin görünmüyordu.

“Set” dedi.

Öykü kaşlarını kaldırdı.

“Set mi yedi kaslarını?”

Damla güldü.

“Düzensiz besleniyorum. Spor da yapmıyorum.”

Öykü hala onu inceliyordu.

“Üniversiteden beri ilk kez seni böyle görüyorum.”

“Teşekkür ederim, moral için.”

Öykü omuz silkti.

“Rica ederim. Bence daha insana benzemişsin.”

“Öykü ya.”

“Hadi gel, su harika.”

Koşarak yeniden denize girdi. Damla arkasından bakarken yavaşça nefes verdi. Sesinin titreyip titremediğini düşündü. Kimse bir şey anlamamıştı. Öykü yalnızca yıllardır görmeye alıştığı küçük bir ayrıntının değiştiğini fark etmişti. Damla ise birkaç saniyeliğine alnında ‘Hamileyim’ yazıyor sanmıştı. Doktorun ona dinlenmesini söylediğini hatırlayıp diğerlerinin peşinden açıklara yüzmedi. Yalnızca kıyıya kadar yürüdü. Su dizlerine ulaştığında durdu. Biraz ileride Fulya elini salladı.

“Gelmiyor musun?”

“Buradayım.”

“Bu gelmek sayılmaz.”

“Bugünlük sayılır.”

Fulya itiraz edecek gibi oldu. Sonra Damla’nın alnındaki bandı görüp vazgeçti. Yakınlarındaki masalardan birinde Ali oturuyordu. Denize girmeden önce birkaç telefon görüşmesi yapması gerekiyordu. Öykü’yle aralarında geçen konuşmayı duymuştu. Telefonun diğer ucundaki adam bir şey anlatırken gözleri kısa bir an Damla’ya gitti. Öykü’nün sözünü ettiği çizgiler eskisi kadar belirgin olmasa da hala oradaydı. Ali onları daha önce de görmüştü. Çok daha yakından. O karın kasları avcunun hemen altındaydı. Düğün gecesi, hiç istemediği kadar açık biçimde zihnine döndü. Damla'nın boynuna düşen saçları. Kendisine yaklaşırken gözlerini kaçırmayışı.

Ali çenesini sıktı.

Bir dalga bacaklarına çarpınca Damla kollarını açıp dengesini buldu. Öykü’nün söylediği bir şeye güldü. O gece de böyle gülmüştü. Yanındayken ne söyleyeceğini bu kadar düşünmüyor, ona baktığında hemen gözlerini çevirmiyordu. Ali de kendini tutmak zorunda hissetmemişti.

Dün geceyse bir soru sormadan önce bile durup düşünmesi gerekmişti.

“Ali Bey?”

Ali bakışlarını Damla’dan çekti.

“Dinliyorum.”

“Son gönderdiğimiz dosyayı görebildiniz mi?”

“Gördüm.”

“Peki, sözleşmedeki değişiklik—”

“En iyisi pazartesi konuşalım.”

Görüşmeyi birkaç cümleyle toparlayıp telefonu kapattı. Öykü, Damla’ya su sıçratmıştı. Damla karşılık vermek için eğildi. Ali telefonu masaya bıraktı. Damla’yla yeniden yalnız kalmak istiyordu. Ama dün geceki gibi karşılıklı oturup ne yapacaklarını konuşmak için değil. Bunu düşününce başını iki yana salladı.

“İşimiz zor.”

***

Bir süre sonra Ali de denize girmek için ayağa kalktı. Tişörtünü çıkardı. Damla kıyıya yakın suda, Öykü’nün yanındaydı. Gözleri kısa bir an Ali’ye kaydı. Bir belki iki saniye. Tam o sırada yüzüne su çarptı.

“Arda!”

Arda kahkahayı bastı.

“Ne var?”

“Gerizekalı!”

Damla iki eliyle suyu üzerine savurdu. Arda geri çekilmeye çalışırken ayağı kuma takıldı. Dengesini son anda buldu. Öykü güldü.

“Çok karizmatiksin.”

“Gördün mü hareketi?”

“Düşüyordu.”

“Düşmedim ama boşuna sevinmeyin.”

“Ne yazık ki.”

Arda bu kez suyu Öykü’ye sıçrattı. Öykü’nün sesi bütün sahilde duyuldu.

“Sinan!”

Biraz ileride yüzen Sinan başını kaldırdı.

“Ben ne yaptım?”

“Bir şey yap!”

“Neden?”

“Sen benim kocam değil misin?”

“Bu konuda tarafsızım.”

Öykü birkaç saniye ona baktı.

“Eve dönünce konuşacağız.”

Sinan hiç düşünmeden Arda’nın üzerine su savurdu.

“Fikrimi değiştirdim.”

Damla gülerken kıyıya doğru yürümeye başladı. Doktorun dinlenmesini söylediği aklına gelince kıyıya çıktı. Saçlarını havlusunun içine topladı. Şezlonga uzanıp gözlerini kapattı. Tuzlu sudan sonra güneşin tenine değmesini seviyordu. Ama bugünlük şezlongu şemsiyenin altına, gölgeye çekmişti. Etraf kahkahalarla doluydu. Can ile Arda bu kez kimin daha hızlı yüzeceği konusunda tartışıyordu.

“Sen çıkışta erken başladın,” dedi Arda.

“Ya bırak hep bir bahane.”

“Ben hazır değildim.”

“Hayat seni beklemez Arda’cım.”

Damla gülerek izliyordu. Bir süre sonra sudaki kalabalık kıyıya doğru hareketlendi. Önce Arda çıktı. Arkasından Can. Ali en gerideydi. Damla’nın gözleri ona kaydı. Ali ağır ağır sudan çıkarken bir eliyle saçlarını geriye itti. Boynundan göğsüne süzülen suya baktı. Sonra omuzlarına. Ali havlusunu almak için eğildiğinde bile gözlerini çekmedi. O geceyi hatırlaması için gerçekten fazla bir şeye ihtiyacı yoktu.

Ali’nin üzerindeki gömleği çıkardığı anı hatırladı.

Parmaklarının teninde bıraktığı sıcaklığı.

Damla gözlerini kapattı.

“Of...”

Bunu sesli söylediğini fark edince gözlerini açtı. Neyse ki kimse duymamıştı. Ali havlusunu omzuna atmış, onların olduğu tarafa yürüyordu.

“Elli yaşındasın be adam!”

Kendi duyacağı kadar alçak sesle söylemişti. Ali’ye bir kez daha kısık gözlerle baktı. Başını iki yana salladı. Kafasını daha fazla karıştıracak hiçbir şeye yer olmadığı için uzak durmaya çalıştığı adam artık hayatının tam ortasındaydı.
Harika!

***

Öğleden sonra herkes odasına çekilmişti. Can ile Ali, restoranın denize bakan tarafındaki küçük masalardan birine oturmuştu. Can önündeki deftere bir şeyler çiziyordu.

“Burayı biraz daha içeri alırsam bahçe büyür,” dedi.

Ali çizime baktı.

“Restoran küçülür.”

“Yazın herkes dışarıda oturur.”

“Kışın?”

Can kalemin ucunu kağıda vurdu.

“Kışın da herkes dışarıda otursun. Battaniye veririz.”

Ali arkasına yaslandı.

“Güzel plan.”

Can güldü, çizime yeniden eğildi. Ali bir süre denize baktı. Dün akşam Damla’nın masada söyledikleri aklına geldi. Oyunculuğa başlamasıyla ilgili konuşurken annesi hakkında söylediklerini düşündü.

“Can.”

“Hı?”

“Damla dün annesinin hastalığından bahsetti.”

Can’ın kalemi durdu. Başını kaldırıp Ali’ye baktı.

“Üniversitedeyken hastalanmış annesi.”

Kısa bir sessizlik oldu.

“Sonra kaybetmiş,” dedi. “Babasını da bir yıl geçmeden… Maalesef.”

“Arka arkaya.”

“Evet.”

Ali cevap veremedi.

Sonra hayat biraz... dağıldı.

Can onu kısa bir süre izledi.

“Ben o zamanlar yoktum,” dedi. “Fulya’yla daha tanışmamıştık. Bunları ondan biliyorum.”

Ali başını salladı. Daha fazlasını sormadı. Can birkaç saniye sonra kendiliğinden devam etti.

“Geçenlerde annemlerle konuşurken de açıldı konu.”

Kalemi parmaklarının arasında çevirdi.

“Babam hala o dönemde Damla’nın yanında yeterince olamadığını düşünüyor.”

Ali denizden gözlerini ayırmadı.

“Damla izin vermemiştir.”

Can ona baktı.

“Çabuk çözdün.”

“Biraz.”

“Fulya da aynısını söylüyor. O dönem hepsini uzağında tutmuş. Babam hala daha çok zorlamalıydım diye kendine kızıyor.”

“İşe yarar mıydı?”

“Hayır.”

Can’ın cevabı gecikmedi.

“Damla’yı zorladıkça uzaklaşır. Biz de ancak izin verdiği kadar yanında olabiliyoruz.”

Ali dün gece söylediklerini düşündü.

Senden hiçbir şey beklemiyorum.
Galiba dahil olmanı da istemiyorum.

“Fark ettim,” dedi.

Can başını kaldırdı.

Ali’nin yüzündeki ifadeyi çözmeye çalıştı. Ama soru sormadı. Kalemiyle kağıttaki çizgilerden birini sildi.

“Çatıyı ne yapıyoruz?”

Ali yeniden plana baktı.

“Önce şu mutfağı büyüt.”

“Şimdi de mutfağa taktı.”

“Sen bunun için çağırmadın mı hepimizi buraya?”

Can birkaç saniye ona baktı. Sonra defteri Ali’ye doğru çevirdi.

“Tamam. Anlat bakalım.”

***

Akşam herkes masanın etrafında yeniden toplanmıştı. Can bu kez mezeleri bizzat mutfaktan seçmişti. İçeridekilerle muhabbeti bayağı ilerletmiş, kendi restoranı gibi takılmaya başlamıştı. Elinde rakı şişesiyle masaya döndü.

“Hadi bakalım. Dün akşamı saymıyorum Damla. Bu akşam kadehler Fulya’nın şerefine kalkıyor.”

Fulya önündeki su bardağını kaldırdı.

“Ben hazır bekliyorum.”

Can şişeyi Damla’nın kadehine doğru uzattı. Damla elini kadehin üzerine kapattı.

“Can, yok.”

“Yine mi?”

“Yine.”

“Bir yudum da mı yok?”

“Midem gerçekten kötü.”

Arda hemen atıldı.

“Yine mi kızım?”

Damla ona döndü.

“Evet Arda.”

“Amma nazlandın.”

“Sen kendi kadehinle ilgilen.”

Can şişeyi hafifçe kaldırdı.

“Biraz içsen belki—”

“Israr etme Can.”

Ali’nin sesi masanın diğer ucundan geldi. Can’ın eli havada kaldı. Masada çok kısa bir sessizlik oldu. Ali bakışlarını tabağından ayırmamıştı. Sesi düşündüğünden daha sert çıkmıştı. Bunu herkesle aynı anda kendisi de fark etti. Damla gözlerini ona çevirdi. Ali birkaç saniye sonra bardağını kaldırıp Can’a uzattı.

“Gel, benimki boşaldı zaten.”

Can önce ona, sonra uzattığı bardağa baktı. Yüzündeki şaşkınlık yerini gülümsemeye bıraktı.

“Öyle mi abi? Tamam. Sen benimle iki kişilik içiyorsun o zaman.”

Ali bardağını biraz daha uzattı.

“Doldur be Can.”

“Sonra yok efendim çok fazla doldurdun deme.”

“Doldur sen, doldur.”

Can bardağı doldurdu. Arda hemen kendi kadehini uzattı.

“Benimki de psikolojik olarak boş.”

Bilge kadehe baktı.

“Fiziksel olarak dolu.”

“Ruhen eksik hissediyorum.”

Ceren önündeki suyu ona doğru itti.

“Bunu iç.”

Konu birkaç saniye içinde dağıldı. Masadaki sesler yeniden birbirine karıştı. Damla ise hala Ali’ye bakıyordu. Ali onunla göz göze gelmedi. Can’ın söylediği bir şeyi dinliyormuş gibi başını ona çevirmişti. Damla Ali’ye resmen kilitlenmişti. Sinirden başının yandığını hissetti. Kendi yerine konuşulmasından hoşlanmamıştı. Önündeki peçetenin kenarını düzeltti. Sonra bakışlarını Ali’den çekti. Sakinleşmeyi başaramadığı için midesinin kötülüğünü bahane edip erkenden odasına gitti.

***

Pazar günü öğlene doğru Damla aşağı indiğinde diğerleri çoktan bahçedeydi. Masanın üzerinde yarım bırakılmış çaylar, araba anahtarları ve telefonlar vardı. Valizlerin bir kısmı girişin önünde toplanmıştı. Özgür, Erdek yolundaki trafiğe bakıyordu. Bilge yanındaki sandalyede oturmuş güneş gözlüğünü arıyor, Öykü ise hafta sonu boyunca çekilen fotoğrafları ortak gruba gönderiyordu. Ceren, odada hiçbir şey unutmadıklarından emin olmak için son kez yukarı çıkmıştı. Arda bir sandalyede sessizce oturuyordu. Uykusunu henüz tam alamadığı belliydi. Damla bu görüntüyü çok sevdi.

Ali biraz ileride, arabasının yanında Can’la konuşuyordu. Bagajı açıktı. Çantası henüz yerde duruyordu. Damla birkaç saniye ona baktı. Sonra gözlerini masaya çevirdi. Hala ne yapacağını bilmiyordu. Haberi beklediğinden sakin karşılamıştı. Ama kendisini bu işin dışında tutmasına razı olmayacağı belliydi. Dün akşamki siniri odasına çıktıktan sonra hafiflemişti. Sonuçta Ali için de sindirmesi kolay bir haber değildi. Damla bu konuda anlayışlı olabilirdi.

Bir saat geçmeden bahçedeki eşyalar azalmaya başladı. Valizler arabalara taşındı. Yola çıkmak için hazırlansalar da kimsenin gerçekten acelesi yoktu. Sarılmalar uzarken arabaların yanında yarım kalan sohbetler devam ediyordu. Erdek’e birlikte dönecek olanlar bile vedayı uzatmıştı. Damla en sonunda söylendi:

“Dağılın artık hadi. Sanki en fazla iki gün içinde görüşmeyecekler şunlara bak.”

Bilge, Damla’nın yanına gelip önce sarıldı sonra onu omuzlarından tutup yüzüne baktı.

“Dinlen.”

“Dinleniyorum.”

“Bunu söylerken bile yalan söylüyorsun.”

Damla cevap vermedi. Bilge’nin de gözünden bir şey kaçmıyordu. Fulya’nın sarılması daha uzun sürdü.

“Kaybolma.”

“Sen de.”

Fulya geri çekildi.

“Bu grupta, bu uyarıyı senden başka kimse hak etmiyor.”

Damla yüzüne baktı.

“Hep haklı olmak zorunda mısın?”

Fulya güldü. Can yanlarına geldi.

“Bunu çok söyleme. Alışıyor.”

Damla ona döndü.

“Geç kaldın.”

Can onu kucakladı.

“Dikkatli git.”

“Siz de. Fulya ve yeğenim sana emanet.”

Damla herkese son kez el salladıktan sonra servisten aldığı arabaya doğru yürüdü. Anahtarını çantasının içinde aradı. Buldu ve tam kapıyı açacakken yanında birinin durduğunu fark etti. Ali. Herkesle vedalaşmasını bitirmişti. Damla ona döndü.

“Dün akşam için özür dilerim. Tadını o şekilde kaçırmak istemezdim.”

“Evet, kaçırdın.”

Birkaç saniye bakışmalarının ardından Damla ekledi;

“Ama son iki gün senin için de kolay değildi.”

“Teşekkür ederim Damla.”

Damla sadece başını salladı. Ali önce arabaya baktı. Sonra alnındaki banda. En son gözleri Damla’nın yüzünde durdu.

“Dikkatli sür.”

Sesi düzdü. Ama ikisi de altındaki kaygıyı duydu. Damla birkaç saniye ona baktı.

“Sen de.”

Ali başını salladı. Damla arabaya bindi. Ali geri çekildi. Motoru çalıştırdıktan sonra dikiz aynasına baktı. Ali hala birkaç adım gerideydi. Sonra dönüp kendi arabasına doğru yürüdü. Damla gözlerini yola çevirdi. Bahçeden çıkıp ana yola bağlandı. İstanbul’a döndüklerinde konuşmaları gereken yüz tane şey vardı artık. Ali haklıydı. Ve Damla bundan hiç hoşlanmamıştı.

***