18. BÖLÜM

***

Damla birkaç dakika olduğu yerde kaldı. Başını kaldırdığında Batu'yu monitörün yanında, set çalışanlarından biriyle konuşurken gördü. Senaryosunu kapatıp onlara doğru yürüdü. Batu, Damla'nın geldiğini görünce konuşmasını yarıda kesti.

“Ne oldu?”

“Ali'nin Engin'i aradığını biliyor muydun?”

Batu'nun yüzündeki ifade çok az değişti. Ama Damla'ya yetti.

“Biliyordun.”

“Evet.”

“Bana neden söylemedin?”

Batu yanlarındaki set çalışanına döndü.

“Birazdan konuşuruz.”

Adam uzaklaşınca Damla'ya baktı.

“Çünkü programın senin isteğinle değişmediğini biliyordum. Sen isteseydin önce beni arardın.”

“E o zaman Batu? Neden haberim yok?”

Batu çekim planını kolunun altına sıkıştırdı.

“Engin programı değiştirebileceğimizi söyledi. Ben de o günkü halini bildiğim için kabul ettim. Ama sana söylemem gerekirdi.”

Damla inanamayarak ona baktı.

“Harika. Gerçekten harika.”

“Bak, seni anlıyorum. Ama bir gece dinlenmenin sana iyi geleceğini de biliyordum.”

“Buna kim karar verdi?”

“Damla...”

“Hayır, ciddi soruyorum. Ali arıyor, siz konuşuyorsunuz, program değişiyor. Ben de akşam gruptan öğreniyorum. Bunun normal olduğunu mu düşünüyorsun?”

Batu cevap vermeden önce çevresine baktı. Yakınlarından geçen iki set çalışanının uzaklaşmasını bekledi.

“Normal olduğunu söylemiyorum. Sana haber vermeliydim, haklısın. Ama o gün seni gördüğümde ben de endişelendim.”

“Batu, sen benim arkadaşımsın.”

“Biliyorum.”

“Beni tanıyorsun. Böyle bir şeyden hoşlanmayacağımı da biliyorsun.”

“Evet. O yüzden söylemekte zorlandım zaten.”

Damla başını iki yana salladı.

“İnanılmaz.”

“Damla, bak—”

“Şimdi konuşmak istemiyorum.”

Arkasını dönüp yürümeye başladı. Batu birkaç adım arkasından geldi.

“Bana da mı kızıyorsun?”

Damla durdu. Başını çevirmeden cevap verdi.

“Şu an herkese kızıyorum.”

Batu arkasından seslenmedi. Damla'nın biraz yalnız kalmaya ihtiyacı olduğunu biliyordu. Damla karavana girip kapıyı kapattı. Senaryosunu masaya bıraktı. Çantasını sandalyeye koyduktan sonra yeniden aldı, fermuarını açtı, hiçbir şey çıkarmadan kapattı.

Ali, Engin'i aramıştı.
Onun yapımcısını.
Onun çekim programını değiştirmek için.

Üstelik sabah karşısında oturup söylediklerini dinlemiş, sonunda da “Tamam,” demişti. Damla sandalyeye oturdu. Birkaç saniye sonra yeniden kalktı.

İşin en sinir bozucu tarafı, dinlenmenin gerçekten iyi gelmiş olmasıydı. Önceki günün büyük bölümünü uyuyarak geçirmiş, bu sabah kendisini haftalardır hissetmediği kadar iyi hissetmişti. Ama bunun iyi gelmiş olması Ali'yi haklı kılmıyordu. Ona sormamıştı. Bir telefon açmış, birkaç kişiyle konuşulmuş ve Damla'nın o akşam ne yapacağına karar verilmişti.

Damla ellerini beline koydu. Dün sabah Ali'yi mutfağında gördüğünde ne kadar rahat hissettiğini hatırladı. Adam sanki yıllardır oraya girip çıkıyormuş gibi çay hazırlamış, simitleri tabaklara koymuştu. Damla da kapıda durmuş, onu izlemişti.

Hoşuna gitmişti.

İşte buna da sinirleniyordu. Birkaç haftadır Ali'nin hayatına girmesine izin veriyordu. Önce doktor kontrolleri, sonra telefon konuşmaları, birlikte geçirilen saatler... Sonra evine gelmişti. O gece gitmesini istememişti.

Gidiyor musun?

Ali kalmıştı. Damla bundan pişman değildi. Sabah birlikte kahvaltı ettiklerinden de değildi. Ama ne kadar çabuk alışmıştı ona. Dün akşam mutfakta şarkı dinlerken düşündükleri geldi aklına. Ali'yi özlediğini kabul etmek bile bu kadar zor gelmişken şimdi onun hayatındaki yerini nasıl bu kadar büyüttüğünü düşünüyordu.

Damla masanın kenarına yaslandı. Belki de fazla rahat davranmıştı. Ali'yi kendisine bu kadar yaklaştırmamalıydı. Telefonu masanın üzerinde titredi. Damla bakmadı. İkinci kez titreyince ekrana döndü.

Ali.

Normalde açardı. Son zamanlarda ne yapıyor olursa olsun açıyordu. Bu kez telefonu eline aldı, birkaç saniye ekrana baktı ve aramayı reddetti. Bir dakika geçmeden mesaj geldi.

*İyi misin?*

Damla mesajı okudu. Cevap vermedi. Telefonu ters çevirip masaya bıraktı. Kapının ardından asistanın sesi duyuldu.

“Damla Hanım, beş dakikaya hazırız.”

“Geliyorum.”

Damla aynanın karşısına geçti. Saçlarını düzeltti, senaryosunu aldı. Şimdi bütün bunları düşünmenin sırası değildi. Karavanın kapısını açıp sete çıktı.

***

Çekim gece yarısına doğru bitti. Damla son sahnenin ardından karavanına geçip üzerini değiştirdi. Makyajını sildirdi. Eşyalarını topladı. Telefonuna bütün akşam bakmamıştı. Karavandan çıkarken sonunda ekranı açtı. Ali’den başka bir arama gelmemişti. Yalnızca bir mesaj vardı.

*Çıkınca haber ver lütfen.*

Damla cevap vermeden telefonu çantasına koydu. Set kapısına doğru yürüdü. Dışarı çıktığında Ali’yi gördü. Arabasının yanında duruyordu. Kollarını göğsünde birleştirmiş, kapıya bakıyordu. Damla'yı görünce ona doğru birkaç adım attı. Damla'nın yürüyüşü yavaşladı. Sonra başını çevirip kendi arabasına yöneldi.

“Damla.”

Duymamış gibi yürümeye devam etti. Ali yanına yetişti.

“Damla, ne oluyor? Bütün gün ulaşamadım sana. İyi misin?”

Damla durup ona döndü.

“Çok iyiyim. Sayende.”

Ali yüzünde anlamaya çalışır bir ifade vardı.

“Ne oldu?”

“Engin’i neden aradın Ali?”

“Çekim için aradım. Erteletmek için.”

“Ne için aradığını biliyorum. Neden aradığını soruyorum.”

“Çünkü iyi değildin Damla. Sabah da konuştuk bunu.”

“Evet, konuştuk. Sonra sen gidip benim adıma Engin'i aradın.”

Ali ellerini cebine koydu.

“Gece boyunca çalışacak durumda olmadığını düşündüm. Engin'e programı değiştirmenin mümkün olup olmadığını sordum.”

“Benimle konuşmadan.”

“Seninle konuştum.”

“Hayır Ali. Bana fikrini söyledin. Ben de sana akşama kadar dinleneceğimi söyledim. Sonra sen çıkıp gittin ve istediğini yaptın.”

Ali bir an sustu.

“Çünkü yine de sete gidecektin.”

“Evet. Gidecektim.”

“Damla, bir gece önce arabadan inerken ayakta zor duruyordun. Sabah da hala iyi görünmüyordun. Bunu görmezden mi gelmem gerekiyordu?”

“Görmezden gelmeni istemedim.”

“Peki ne yapmamı istiyordun?”

“Benimle konuşmanı! Gerçekten konuşmanı. İtiraz et, kız, tartış benimle. Ama gidip arkamdan işimi ayarlama.”

Ali çenesini sıktı.

“Sen yine gidecektin.”

“Evet.”

“Ve yine kendini o hale getirecektin.”

Damla bir an ona sadece baktı.

“İşte. Tam da bundan bahsediyorum.”

“Neyden?”

“Benim kendi adıma doğru karar veremeyeceğimi düşünmenden.”

“Böyle bir şey düşünmüyorum.”

“Öyle mi? Çünkü yaptığın şey tam olarak bunu gösteriyor.”

Ali başını iki yana salladı.

“Damla, senin için endişelendim. Bir gece dinlenmenin sana iyi geleceğini düşündüm. Nitekim iyi de gelmiş.”

Damla kısa bir gülüş çıkardı.

“Demek sonuç iyi olduğu için yaptığın şey de doğru.”

“Bunu söylemiyorum.”

“Başından beri bunu söylüyorsun.”

“Hayır. Damla, sana zarar verecek bir şey yapmadım. Öyleymiş gibi davranma. Çalışma programını bir gün değiştirdiler, hepsi bu.”

Damla’nın öfkesi bir anlığına yerini hayal kırıklığına bıraktı.

“Hepsi bu mu?”

Ali cevap vermedi.

“Benim için hepsi bu değil.”

“Damla...”

“Ben o rolü almak için gerçekten çok çalıştım Ali. Batu'yla, yapım ekibiyle kendi ilişkimi kurdum. Bir şey isteyeceksem kendim isterim. Yapamayacağım bir şey varsa kendim söylerim.”

“Senin işine karışmak gibi bir niyetim yoktu.”

“Ama karıştın.” Damla, derin bir nefes aldı. “Benimle konuşacaktın.”

“Endişelendim Damla.”

“Biliyorum!”

Damla'nın sesi yükselmişti. Birkaç metre ileride arabasına yürüyen bir set çalışanı dönüp baktı. Damla onu fark edince sesini alçalttı.

“Biliyorum Ali. Endişelendiğini biliyorum. Mesele o değil.”

“Peki ne?”

Damla cevap vermeden önce bekledi.

“Bana güvenmiyorsun.”

Ali'nin yüzü gerildi.

“Bu nereden çıktı şimdi?”

“Çünkü ben bir şey söylediğimde yeterli gelmiyor. Sen daha iyisini bildiğini düşünüyorsun.”

“Öyle düşünmüyorum.”

“Düşünüyorsun. Ben akıl edemiyorum çünkü, değil mi? Kendimi ne kadar zorladığımı bilmiyorum. Ne zaman durmam gerektiğini de bilmiyorum.”

“Damla, böyle konuşma.”

“Artık söz konusu sadece ben değilim tabii.”

Ali'nin yüzündeki gergin ifade dağıldı. Tabii ki söylediği anda pişman olduğu o cümle bir gün karşısına çıkacaktı.

“Ne demek istiyorsun?”

“Bebek var. O yüzden senin karar vermen daha doğru.”

“Hayır. Ben böyle bir şey söylemedim.”

“Bu sefer söylemedin.”

“Damla, senin bebeğimizi düşünmediğini aklımdan bile geçirmedim. Nasıl böyle bir şey düşünebilirsin?”

Ali ona doğru bir adım attı.

“Senin için endişelendim. Senin için ve bebeğimiz için. İkiniz de benim için önemlisiniz.”

Yapma…

Damla onun yüzüne baktı. Ali'nin bunu söylerken ne kadar ciddi olduğunu görüyordu. İnanıyordu ona. İşte sorun da buydu. Sabah mutfakta karşısında oturan, “Bakıyorum,” demekten çekinmeyen Ali geldi aklına. Ona sarılmak istedi. Bunun yerine çantasının askısını omzunda düzeltti.

“Bebek konusunda senin de söz hakkın var. Bunu hiçbir zaman tartışmadım. Ama benim işimle ilgili kararları benim yerime veremezsin.”

Ali sakinleşmişti. Damla’nın ne yapmaya çalıştığını çok iyi anlamıştı. Kaçıyordu. Ali kendi elleriyle Damla’ya o fırsatı vermişti.

“İkisini her zaman birbirinden ayıramazsın,” dedi Ali.

Bir an durdu.

“Bunu sen de biliyorsun,” diye devam etti.

“Biliyorum. Ayıramadığın zaman benimle konuşursun.”

Ali cevap vermedi.

“Ben sana yardımcı olurum ayırmanda. Hatırlatırım o sınırı.”

Cümle ağzından çıktığında kendisi de ne kadar sert olduğunu fark etti. Kısa bir sessizlik oldu. Ali’nin bakışları Damla’nın yüzünde kaldı. Söyleyecek cevabı yoktu. Damla bakışlarını kaçırdı. Arkasını dönüp arabasına doğru yürüdü. Ali birkaç saniye olduğu yerde kaldı. Sonra arkasından geldi.

“Damla.”

Damla durmadı.

“Seni eve bırakayım.”

“Hayır, gerek yok.”

“Bu kadar sinirliyken araba kullanmanı istemiyorum.”

Damla yavaşça ona döndü.

“Bak, yine yapıyorsun.”

“Sadece seni bırakmayı teklif ediyorum.”

“Hayır Ali. Bana ne yapmam gerektiğini söylüyorsun.”

“Gece yarısı oldu. Bütün gün çalıştın, bir de sinirlisin. Endişelenmem bu kadar mı yanlış?”

“Endişelenmen yanlış değil. Ama şu an seninle aynı arabada olmak istemiyorum.”

Ali bu kez karşılık vermedi. Damla arabanın kapısını açtı.

“Biraz yalnız kalmak istiyorum.”

Ali başını salladı.

“Tamam.”

Damla arabaya bindi. Çantasını yan koltuğa koydu, emniyet kemerini taktı. Motoru çalıştırmadan önce dikiz aynasından baktı. Ali birkaç adım geride duruyordu. Arabayı çalıştırıp otoparktan çıktı. Ali, arabanın arka lambaları köşede kaybolana kadar yerinden ayrılmadı. Damla'nın söylediklerini düşünüyordu. Damla'nın neden kızdığını anlamıştı. Kendisine danışmadan Engin'i araması onu incitmişti. Ama o gece dinlenmesi gerektiğine dair düşüncesi değişmemişti.

Asıl canını sıkan başka bir şeydi. Daha dün sabah Damla'nın mutfağında kahvaltı etmişlerdi. Bir gece önce Damla gitmesini istememişti. Sabah karşısına oturmuş, onunla şakalaşmıştı. Ali uzun zamandır ilk kez Damla'nın yanında kendisini bu kadar rahat hissetmişti. Şimdi ise yeniden arabasının yanında, onun uzaklaşmasını izliyordu.

Başını eğdi.

Hatırlatırım o sınırı.

***

Damla eve girdiğinde ışıkları yakmadı. Çantasını girişteki konsolun üzerine bıraktı. Anahtarları ahşap yüzeye bıraktığında çıkan ses evin sessizliğinde yankılandı.

Ayakkabılarını çıkarıp salona geçti. Siniri hala geçmemişti. Ali'nin söyledikleri değil yalnızca. Yüzündeki o ifade. Damla'nın neden bu kadar büyüttüğünü anlamaya çalışırken sabrının tükenmesi. Sanki açıklama yapması gereken kendisiymiş gibi davranması.

Salondaki lambayı yaktı. Gözü koltuğa takıldı. Önceki gece orada uyumuştu. Ali de bütün gece hemen yanındaki koltukta oturmuştu. Sabah mutfağa girdiğinde onu karşısında bulmuştu.

Ve o sabah evin içinde ne kadar doğal görünüyordu.

Damla gözlerini başka tarafa çevirdi. Çantasından telefonunu çıkardı. Ali'nin araması hala ekrandaydı. Bir süre baktıktan sonra telefonu sessize alıp sehpanın üzerine ters çevirdi. Koltukta oturmak istemedi. Yatak odasına geçti.

Ali setten ayrıldıktan sonra eve doğru yola çıktı. Sahil yoluna geldiğinde fikrini değiştirdi. Denizi gören boş bir yere arabayı çekip motoru durdurdu. Karşı kıyının ışıkları suya vuruyordu. Bir tekne ağır ağır ilerleyerek gözden kayboldu. Ali başını koltuğa yasladı. Damla'nın öfkesi gözünün önündeydi. Daha çok da öfkesinin ardından gelen o kırgınlık.

Hatırlatırım o sınırı.

Ali o cümleyi duyduğunda Damla'nın yalnızca işinden söz etmediğini hissetmişti. Son haftalarda aralarındaki mesafe giderek azalmıştı. Şimdi ise yeniden ne kadar yaklaşabileceğini kestiremediği bir yerdeydi.

Engin'i aramasının Damla'yı neden kızdırdığını anlamıştı. Ama o gece çalışmasının doğru olmayacağını düşünüyordu hala. Damla'nın iyiliğini istemekle onun işine karışmak arasındaki çizginin nerede başladığı konusunda aynı fikirde değillerdi. Ali telefonunu çıkardı. Damla'nın adını açtı. Aramadı. O gece bir kez daha konuşmaya çalışmanın hiçbir şeyi düzeltmeyeceğini biliyordu. Telefonu yan koltuğa bıraktı. Bir süre daha denizi izledikten sonra arabayı çalıştırdı.

***

Ertesi sabah Damla uyandığında telefonunu komodinin üzerinden aldı. Ali'den gece gelen bir mesaj vardı.

*Şu an konuşmak istemediğini biliyorum. Seni zorlamayacağım. Hazır olduğunda buradayım.*

Mesajı iki kez okudu. Cevap yazmadı. Ali sözünü tuttu. Sonraki iki gün ne aradı ne de mesaj gönderdi. Sete uğramadı, evine gelmedi.

Damla başlangıçta bundan memnundu. Zaten istediği buydu. Biraz yalnız kalmak, düşünmek, Ali'nin sürekli yakınında olmadığı eski düzenine dönmek.

Üçüncü gün öğle arasında telefonuna baktığında Ali'den yine bir şey gelmemişti. Telefonu masaya bıraktı. Önündeki yemeğinden birkaç lokma aldı. Batu'yla çekilecek sahne hakkında konuştular. Batu kalkıp gittiğinde Damla yeniden telefonuna uzandı. Bu kez ekrana bakıp kendine kızdı.

Ne görmeyi bekliyorsun?

Ali açıkça onu zorlamayacağını söylemişti. Kendisi de bunu istemiyor muydu? Telefonu çantasına koydu. Dördüncü gün Ali aradı. Damla ekranda adını görünce hemen açmadı. Telefon birkaç kez çaldıktan sonra cevap verdi.

“Alo.”

“Merhaba. Müsait misin?”

“Çekime ara verdik. Biraz vaktim var.”

“Nasılsın? Her şey yolunda mı?”

“İyiyim. Bir sıkıntı yok.”

“Sevindim.”

Damla elindeki kalemi masaya bıraktı.

“Sen nasılsın?”

“İyiyim. İşler biraz yoğun.”

“Bizde de öyle. Bugün birkaç sahneyi yetiştirmeye çalışıyoruz.”

“Geç saate kalacak mısınız?”

“Sanmıyorum. Programda altı gibi bitiyor görünüyor.”

“İyi. Umarım uzamaz.”

“Umarım.”

Konuşma orada bitebilirdi. Damla telefonun kapanmasını bekledi. Ali de bir şey söylemedi. Sonunda Ali konuştu.

“Daha fazla rahatsız etmeyeyim seni. Çalışıyorsun.”

“Yok, rahatsız etmedin.”

“Tamam. Sonra konuşuruz.”

“Görüşürüz Ali.”

“Görüşürüz.”

Telefon kapandı. Damla bir süre ekrana baktı. Aralarındaki hiçbir şey çözülmemişti. Ama Ali'nin sesini duymak, beklediğinden daha iyi gelmişti.

Sonraki günlerde birkaç kez daha konuştular. Kimi zaman Ali aradı, kimi zaman Damla. Konuşmaları eskisi kadar uzun sürmüyordu. Günlerinin nasıl geçtiğini, sette neler olduğunu, işlerin yoğunluğunu konuşuyorlardı. Damla'nın öfkesi ilk günkü gibi değildi artık. Yine de aralarında bir şey değişmişti.

***

Damla’nın mide bulantıları devam ediyordu ama artık kendini daha iyi hissetmeye başlamıştı. İlk haftalardaki o ağır halsizlik yavaş yavaş azalıyordu.

Tek sorun Ali’ydi.

Tartışmalarının üzerinden bir hafta geçmişti. O sabah mide bulantısı yüzünden yürüyüşe çıkamamıştı. Setten eve döndüğündeyse kendini biraz daha iyi hissediyordu. Bir şeyler atıştırdıktan sonra havanın serinlediğini görünce yürümeye karar verdi. Yaklaşık bir buçuk saat sonra apartmanın önüne geldiğinde hava kararmaya başlamıştı. Elindeki anahtarla kapıyı açacakken girişin yanındaki bankta oturan Ali'yi gördü. Ali de aynı anda başını kaldırdı. Damla'yı görünce yüzündeki bekleyiş, belli belirsiz bir rahatlamaya dönüştü.

"Hoş geldin."

"Ne zamandır buradasın?"

"Çok olmadı."

Ali ayağa kalktı.

"Sabah konuştuğumuzda miden çok bulanıyordu. Aklım sende kaldı. Eve gitmeden uğrayayım dedim."

"İyiyim. Yürüyüşe çıkmıştım. Telefonum evde kalmış."

Ali göz ucuyla elindeki su şişesine, ardından spor ayakkabılarına baktı.

"Anladım."

Sonra yeniden yüzüne baktı.

"Şimdi daha iyi görünüyorsun."

"Daha iyiyim Ali."

"Tamam."

Apartmanın kapısını açtı.

"Yukarı gelir misin?"

Ali bu teklife şaşırmıştı. Damla son günlerde olabildiğince uzak duruyordu.

"Rahatsız etmeyeyim."

"Etmiyorsun."

Ali hafifçe gülümsedi.

"Tamam geleyim."

Eve girdiklerinde Damla salona doğru başıyla işaret etti.

"Geç sen."

"Tamam."

"Ben bir şeyler hazırlayıp geliyorum."

"Yardım edeyim."

"Gerek yok."

Damla mutfağa geçti. Ali de peşinden geldi.

"Salona geç demiştim."

Damla üst raftan kupa almak için uzandı. Kupalardan biri öne kayınca Ali yanına gelip düşmeden tuttu.

“Dikkat et.”

Kupayı tezgaha bıraktı. Ama Damla'nın yanından hemen çekilmedi. Damla arkasını döndüğünde Ali'yle neredeyse yüz yüze geldi. Ali'nin hafif odunsu kokusunu duydu. Daha önce de bu kadar yakından fark etmişti. Başını kaldırdığında Ali ona bakıyordu. Bakışlarını hemen kaçırmadı. Damla da kaçırmadı.

Kalbi hızlandı.

Ali'nin bakışları çok kısa bir an dudaklarına indi.

Damla birden sinirlendi. Bir haftadır korumaya çalıştığı mesafe, Ali birkaç santim yakınına gelince kaybolmuştu. Üstelik ona hala kızgındı. Ali bir adım geri çekildi.

“İyi misin?”

“İyiyim Ali.”

Sesindeki sertliği kendisi de duydu.

“Sana salona geç demiştim.”

Ali ona baktı. Sonra başını salladı.

“Tamam.”

Ali tam mutfaktan çıkacakken tezgahın üzerindeki telefon titreşti. Ekranda Fulya'nın adı vardı. Görüntülü arama. Damla telefonu eline aldı.

"Fulya”

Fulya'nın yüzü ekranda belirir belirmez her zamanki enerjisi mutfağı doldurdu.

"İşte sonunda!"

Damla hala sinirliydi.

"Abartma."

"Abartırım. Saatlerdir kaç kere aradım seni."

Fulya tam bir şey söyleyecekken ekranda Ali'yi fark etti. Kaşları anında kalktı.

"Aaa!"

Ardından kahkaha attı.

"Tam seni de arayacaktım."

Ali elini hafifçe kaldırdı.

"Merhaba."

"İkinizi aynı anda yakalamışım."

Damla gözlerini devirerek devam etti.

"Şanslı günündesin demek ki."

Fulya başını iki yana salladı.

"Hayır. Siz şanslısınız. Bu hafta sonu Erdek'e geliyorsunuz."

Damla kaşlarını kaldırdı.

"Emir cümlesi."

"Aynen."

"Sebep?"

"Can'ın doğum günü."

Damla'nın yüzü aydınlandı.

"Bu hafta sonu muydu?"

"Evet."

"Unutmamıştım."

"Unutmuş gibiydin."

"Hayır."

Fulya güldü.

"Tamam, inandım. Kalabalık bir şey yapmayacağız zaten. Sadece biz olacağız. Babamlar da belki uğrar. Akşam birlikte otururuz. Can'ın haberi yok."

"Gerçekten bilmiyor mu?"

"Bilmiyor."

"Sen nasıl saklıyorsun bunu?"

Fulya gururla gülümsedi.

"Kendimle gurur duyuyorum."

"Bence organizasyonun en zor kısmı bu olmuş."

Fulya kahkahayı bastı. Sonra gözlerini Ali'ye çevirdi.

"Kaçış yok."

Ali omuz silkti.

"Ben zaten kaçmıyorum."

"Geliyorsun yani?"

Ali kısa bir an Damla'ya baktı.

"Programımı ayarlarım."

Fulya hemen itiraz etti.

"Programını değil."

Ali güldü.

"Kendimi ayarlarım."

"İşte bu cevap."

Damla araya girdi.

"Benim çekim cuma akşamı biraz geç bitebilir."

"Geç bitsin."

"Çok geç olabilir."

"Bekleriz."

“Gece varırız.”

Ali başını Damla'ya çevirdi.

Varırız.

“Yine bekleriz,” dedi Fulya.

Damla başını salladı.

"Tamam."

"Harika."

Sonra gözlerini ekranda ikisinin arasında gezdirdi. Tam bir şey diyecekti ki Damla hiç beklemeden araya girdi.

"Can nerede?"

"Markete gönderdim."

"Neden?"

"Doğum günü organizasyonu yapıyoruz burada herhalde."

"Profesyonel plan."

"Değil mi?"

"Gayet."

"O zaman kapatıyorum. Can gelmeden Bilge'yi de arayayım."

"Tamam."

"Cuma görüşürüz."

"Görüşürüz."

Telefon kapandı. Mutfak yeniden sessizleşti. Damla telefonu tezgaha bıraktı. Ali hala az önce durduğu yerdeydi. Birkaç saniye birbirlerine baktılar. Sonra Ali tezgahtaki kupayı aldı.

"Çay yapıyordun."

"Evet."

Ali kupayı ona uzattı. Parmakları birbirine çok hafif değdi. Damla kupayı aldı.

"Sen salona geç."

Ali kaşını kaldırdı.

"Geçiyorum."

Damla arkasından baktı. Yanaklarının yandığını hissediyordu. Bir hafta boyunca Ali’ye kızmak kolay olmuştu. Onu karşısında görmediği sürece.

***