Sessiz Çığlık

Bölüm 28: Sessiz Çığlık

Soğuk duvarlara çarpan ayak seslerim koridorda yankılanıyordu. Sanki içimdeki sessiz çığlığı yalnızca bu boşluk duyuyordu.

Gitmek gerekiyordu.

Beni bunca yıldır tanıyan, bunca zaman sırt sırta savaştığım, birlikte ölümle burun buruna geldiğim insanlar, tek bir kelimeme inanmadılar.

Onlara kızgın değildim. Ama içimde, her geçen gün daha da büyüyen bir boşluk vardı.

Kurtuluş Timi’ni karşıdan gördüğümde adımlarımı yavaşlattım. Hepsi oradaydı.

Altay, Kaan, Melek, Emir, Taylan, Yavuz…

Bir an göz göze geldik.

Ve o an, anladım.

Onlar da kırgındı. Ama benim gibi değil. Onların gözlerindeki kırgınlık, pişmanlık ve acıydı.

Bir şeyler söylemem gerektiğini biliyordum. Ama içimde kelimeler ölüydü.

“Komutanım…” diye fısıldadı Melek.

Gülümsedim. Daha doğrusu gülümsemeye çalıştım. Ama suratımda nasıl bir ifade oluştuğunu ben bile bilmiyordum.

Kelimeler boğazımda düğümlendi. Onları ne kadar zorlarsam zorlayayım, çıkmadılar.

Sonunda sadece şunu diyebildim:

“Önemli değil.”

Sessizlik.

Hiçbir şey olmamış gibi devam etmek istiyordum. Ama yapamadım.

Bir adım attım. Sonra bir tane daha.

Ve sonra…

İçimdeki tüm volkanlar patladı.

Dizlerimin bağı çözüldü. Göğsüm sıkıştı.

Oracıkta, timin ortasında yere çöktüm.

Ellerim yüzümü kapattı.

Ve sonra… ağlamaya başladım.

Sarsılarak. Sessiz çığlıklarla. İçimde ne kadar acı, kırgınlık, yorgunluk varsa dökülecekmiş gibi.

Yıllardır kendimi hep dimdik tutmuştum. Hep güçlü kalmıştım. Ama artık…

Artık olmuyordu.

Bunu fark ettikleri an, hepsi bana doğru hareket etti.

İlk Melek geldi. Önümde diz çöktü, elini omzuma koydu. “Tunç abla…”

Sonra Emir, Taylan derken artık onlarda benim gibi dizlerinin üzerine çökmüş ve bundan hiç gocunmamışlardı.

"Abla yapma..." Taylan’ın sesi sanki canından bir parça kopmuş gibiydi.

Sonra Emir. Taylan. Kaan. Hepsi.

Beni sarmaladılar.

Kelimeler gereksizdi artık.

Sadece oradaydılar. Ve belki de en çok ihtiyacım olan şey buydu.

Ama içimdeki acı…

İçimdeki kırgınlık, yanmaya devam ediyordu.