Kıyamete Hazırlık

Bölüm 20: Kıyamete Hazırlık

Karargâhta duyulan ilk silah sesiyle irkildim. Beklenmedik bir hareketlilik başlamıştı. Koridorlardan yankılanan acil durum sirenleri ve askerlerin telaşlı koşuşturmaları arasında ne olduğunu anlamaya çalışıyordum.

“Ne oluyor burada?” diye bağırarak yanımdan geçen bir askeri durdurdum.

“Binbaşı Ilgaz, içeriden bir saldırı olduğu bildirildi! İç güvenlik ihlal edilmiş olabilir!” dedi ve koşarak uzaklaştı.

İç güvenlik ihlali mi? Bu, timin en büyük kabusuydu. Karargâhın bu kadar savunmasız hale gelmesi, içeride bir hainin olduğu anlamına geliyordu. Ve herkesin şüphesi üzerimdeydi.

Hızla kontrol odasına doğru koştum. Kapıya vardığımda Doğukan’ı ve Albay’ı içeride buldum. Albay, monitörlerdeki kaosa bakarken Doğukan, silahını hazırda tutuyordu. Beni görür görmez kaşlarını çattı.

“Burada ne işin var?” diye sordu sert bir sesle.

“Ne işim mi var?” dedim öfkeyle. “Timin lideriyim. Bu kaosu çözmek benim işim!”

Albay araya girdi, sesi gergindi. “Binbaşı Ilgaz, şu an size güvenip güvenemeyeceğimizden emin değiliz. İçerideki ihlalin sizinle bağlantılı olabileceği şüphesi var.”

Nefesim kesilmiş gibi hissettim. “Beni suçlamayı bırakın!” diye bağırdım. “Bu ihlali yapan kişi, bana bu iftirayı atan aynı kişi! Bunu göremiyor musunuz?”

Doğukan bir adım öne çıktı. “Tunç, bir kez olsun sorumluluğu kabul et! Her şey seni işaret ediyor ve hâlâ masum olduğunu iddia ediyorsun!”

“Çünkü masumum, Doğukan!” diye karşılık verdim. “Sana bunu nasıl kanıtlayabilirim?”

Cevap vermedi, sadece başını iki yana salladı. Bu sessizlik, içimde bir şeylerin kırıldığını hissettirdi.

Tam o sırada kontrol odasındaki monitörlerden biri aniden karardı ve ardından bir görüntü belirdi. Maskeli bir adam, karanlık bir odada, tehditkâr bir şekilde konuşmaya başladı.

“Türk ordusunun kahraman askerleri,” dedi ağır bir sesle. “Sizin aranızda bir hain var. Binbaşı Tunç Hatun Ilgaz, bizlerle çalışıyor. Ve bunu kanıtlamak için elimizde fazlasıyla delil var.”

Adamın arkasında, operasyon bilgileri ve haritalar gösteriliyordu. Tunç’un adı belgelerde açıkça görünüyordu. Bu, sahte belgelerin ötesindeydi. Bu, bir tiyatroydu.

“Bu saçmalık!” dedim, ekrana bakarak. “Bu sahte videolarla beni karalamaya çalışıyorlar!”

Albay, monitörü işaret etti. “Ama bunu timin dışında kim yapabilir? Bu bilgiler içeriden sızdırılmış. Ve seni işaret ediyor.”

O an hissettiğim çaresizliği tarif etmek imkânsızdı. Doğukan’ın bana bakışlarında bir gram bile güven kalmamıştı.

“Demek hâlâ bana inanmıyorsun?” dedim, gözlerim dolarak.

“Hayır, inanmıyorum,” dedi. Sesi taş kadar sertti. “Ve inanmak için bir nedenim de yok.”

Tam o sırada, bir patlama sesi duyuldu. Karargâh sallandı, yer yerinden oynadı.

“Patlama bölgesine bakmamız gerek!” diye bağırdı Albay.

Hızla kontrol odasından çıkıp olay yerine doğru koştuk. Koridorlar duman altındaydı, askerler her yerdeydi. İçimdeki öfke, patlamanın yarattığı kaostan bile büyüktü.

Bir karar vermem gerekiyordu. Hem kendimi hem de timimi kurtarmak için savaşmalıydım. Ama bunu yaparken, Doğukan’ın bana olan inancını yeniden kazanmak için bir şansımın olmadığını da biliyordum.

O gün her şey daha karmaşık bir hal aldı. Ve artık neyin doğru, neyin yanlış olduğunu ayırt etmek çok daha zordu. Ama bir şeyden emindim: Bu işin sonunda, ya masumiyetimi kanıtlayacaktım ya da her şeyimi kaybedecektim.