Kardeşlik Yeminleri ve Eski Köşedeki Adam

Bölüm 31: Kardeşlik Yeminleri ve Eski Köşedeki Adam

Tim, Albayın odasından çıktıktan sonra beni etrafına almış, adeta çelikten bir duvar gibi sıkıştırmıştı.

“Bitti, Tunç abla. Sen bir yere gidemezsin,” dedi Emir, kollarını kavuşturup kararlı bir bakışla.

Taylan başını salladı. “Zaten mantıklı düşününce gitmemen gerektiğini biliyorsun.”

Melek araya girdi. “Bak, seni ikna etmenin zor olacağını biliyoruz ama ne kadar inatçıysan, biz de o kadar inatçıyız.”

Kaan sırıttı. “Hadi ama Tunç abla, bizim senden vazgeçmemizi mi bekliyorsun? Öyle bir dünya yok.”

Altay sessizce bir adım attı, gözleri her zamanki gibi keskin ve ciddi bakıyordu. “Gidersen, timin eksik kalır. Bunu sen de biliyorsun.”

Yavuz elini omzuma koydu. “Bizi bırakmaya gerçekten hazır mısın?”

İçimdeki duygular dalgalanıyordu. Timin hepsi burada, benim için savaşıyordu. Gözlerimin içine bakıyor, pes etmemi istemiyorlardı.

Derin bir nefes aldım, onlara tek tek baktım.

Ve sonra pes ettim.

“Hadi lan,” dedim, gözlerimi devirdim. “Benim başım belada bileyken peşimi bırakmıyorsunuz, bari burada bırakın.”

Anında bir sevinç çığlığı yükseldi. Taylan, Yavuz’un omzuna yumruk attı. Melek, mutluluktan ellerini çırptı. Kaan ve Emir birbirleriyle yumruk tokuşturdu. Altay bile hafifçe gülümsedi.

Melek gözlerini kısarak bana baktı. “Bunu kutlamalıyız.”

Kaan hemen araya girdi. “O zaman plan belli! Meyhane zamanı!”

Kaşlarımı kaldırdım. “Oğlum, ciddisiniz dimi?”

Taylan kollarını iki yana açtı. “Her zaman gittiğimiz yer. Sen de geliyorsun, itiraz istemiyoruz.”

Derin bir iç çektim. “Beni alkolle kandıramazsınız.”

Yavuz sırıttı. “Kandırmayacağız. Sadece biz ve bir gecelik eğlence.”

Melek yanağını yanağıma yasladı. “Lütfen?” diye fısıldadı, kıkırdayarak.

Bu timle mücadele etmek, cehennemle savaşmaktan daha zordu. Sonunda pes ettim. “Peki lan, tamam.”

Sevinç çığlıkları arasında meyhaneye doğru yola çıktık.

---

Meyhanenin kapısını açtığımızda, içerideki loş ışık ve hafif rakı kokusu hemen yüzümüze çarptı.

Herkes içeri doluşurken, gözüm en köşedeki masaya takıldı.

Ve nefesim kesildi.

Köşede, yalnız başına oturan adam…

Doğukan.

Tek başına, elinde bir bardak vardı. Gözleri yere sabitlenmişti. Yüzü gölgelerin içinde kayboluyordu.

Tim de onu fark etmişti. Bütün gülüşler, neşeli kahkahalar bir anda kesildi.

Taylan hafifçe mırıldandı. “Vay… Bunu hiç beklemiyordum.”

Melek, elimi sıktı. “Tunç abla…”

Doğukan, başını kaldırdı.

Ve göz göze geldik.