Bölüm 10-Yayla evi

Ertesi sabah Fırtına Konağı alışılmadık şekilde sessizdi.

Dünkü kavganın ağırlığı hâlâ evin içindeydi.

Kimse yüksek sesle konuşmuyor, çalışanlar bile tedirgin dolaşıyordu.

İsmail sabah erkenden uyanmıştı ama odasından çıkmamıştı.

Gece boyunca neredeyse hiç uyuyamamıştı.

Annesinin söyledikleri hâlâ kulağında yankılanıyordu.

“Adil Koçari’nin kardeşini öldür.”

İsmail gözlerini kapattı.

Siniri hâlâ geçmemişti.

Tam o sırada telefonu çaldı.

Ekranda tek bir isim vardı:

Şirinim 🌿

İsmail’in yüzü istemsizce biraz yumuşadı.

Telefonu açtı.

“Babane.”

Şirin Hanım’ın sesi her zamanki gibi sakindi.

“Gel bakalım yayla evine.”

İsmail kaşlarını hafifçe çattı.

“Niye?”

“Gel de konuşak biraz.”

İsmail birkaç saniye sustu.

Normalde kimseyi dinlemek istemezdi ama babaannesine hiçbir zaman hayır diyemezdi.

“Tamam.”

Telefon kapanınca yatağın kenarından kalktı.

Üzerine siyah ceketini aldı.

Tam odadan çıkacaktı ki kapı açıldı.

Aleyna içeri girdi.

Saçları dağınıktı. Elinde kahve kupası vardı.

İsmail’i görünce durdu.

“Nereye?”

“Yayla evine.”

Aleyna hemen yaklaştı.

“Şirinim mi çağırdı?”

İsmail hafifçe başını salladı.

Aleyna birkaç saniye boyunca ona baktı.

Sonra yavaşça konuştu:

“Hâlâ sinirlisin değil mi?”

İsmail gözlerini kaçırdı.

“Boşver.”

Aleyna kupayı masaya bıraktı.

“Boşveremem.”

İsmail ceketinin düğmesini kapatırken:

“Ben iyiyim.”

Aleyna kısa bir kahkaha attı.

“Sen iyi olduğunda insanın içi korkuyo zaten.”

İsmail istemsizce hafif gülümsedi.

Aleyna ona biraz daha yaklaştı.

“Abi…”

“Hm?”

“Sen annenin dediği şeyi yapmazsın değil mi?”

İsmail’in yüzündeki ifade anında sertleşti.

“Aleyna.”

“Ciddi soruyorum.”

İsmail birkaç saniye sustu.

Sonra kız kardeşinin başına hafifçe vurdu.

“Ben o kadar mı kötü biriyim?”

Aleyna gözlerini doldurarak başını salladı.

“Hayır…”

İsmail derin bir nefes verdi.

“Kimsenin canına dokunmam.”

Aleyna biraz rahatladı.

Sonra sessizce ona sarıldı.

İsmail de alışkanlıkla kolunu omzuna doladı.

Aleyna gözlerini kapattı.

“Dikkatli git.”

“Git gel işte.”

“Yalan söyleme. Senin gittiğin yerde olay çıkıyo hep.”

İsmail hafifçe güldü.

“Abisinin gülü çok konuşuyo.”

Aleyna geri çekilip ona baktı.

“Akşam gelmezsen yayla evini basarım haberin olsun.”

İsmail bu kez gerçekten güldü.

“Tamam deli.”

Sonra konaktan çıkıp arabasına bindi.

Yaklaşık bir saat sonra yayla yoluna girmişti.

Yol kıvrımlıydı. Etraf yemyeşildi. Sis dağların arasına yayılmıştı.

Şirin Hanım’ın yayla evi kasabadan uzakta, küçük ahşap bir evdi.

İsmail arabadan indiğinde yaşlı kadın kapının önünde oturmuş çay içiyordu.

Onu görünce yüzü aydınlandı.

“Benim oğlum geldi.”

İsmail hafifçe başını eğdi.

“Babane.”

Şirin Hanım elini tuttu.

“Gel otur.”

İsmail sessizce yanına geçti.

Bir süre boyunca sadece çay içtiler.

Rüzgâr hafif esiyor, uzaktan kuş sesleri geliyordu.

Şirin Hanım sonunda gözlerini torununa çevirdi.

“Dün annenin söylediklerini duydum.”

İsmail’in yüzü yine sertleşti.

“Boşver.”

“Boşveremem.”

İsmail sessiz kaldı.

Şirin Hanım derin bir nefes verdi.

“Sen öldürmezsen…” dedi yavaşça. “Anan adamlarına öldürtür.”

İsmail’in bakışları bir anda değişti.

Kaşları sertçe çatıldı.

“Ne dedin?”

Şirin Hanım sakinliğini bozmadı.

“Zarife’yi bilirim ben.”

İsmail ayağa kalkacak gibi oldu ama kendini tuttu.

“Kimseye dokundurtmam.”

Şirin Hanım gözlerini kısmış halde ona baktı.

“Peki nasıl koruyacan o kızı?”

İsmail sustu.

Çünkü cevabı bilmiyordu.

Şirin Hanım çayından bir yudum aldı.

Sonra sakin ama ağır bir sesle konuştu:

“Ama gelini olursa…”

İsmail’in nefesi bir an durdu.

Başını yavaşça babaannesine çevirdi.

Şirin Hanım gözlerinin içine baka baka devam etti:

“Kimse dokunamaz.”

Yayla evinin içindeki sessizlik ağırlaştı.

İsmail hiçbir şey diyemedi.

Çünkü ilk kez biri onun aklından geçen ihtimali yüksek sesle söylemişti…