Bölüm 26-Uyumadan önce

Odanın içinde huzurlu bir sessizlik vardı.

Dışarıda İstanbul gecesi devam ediyordu.

Araba sesleri uzaktan hafif hafif geliyordu ama içerisi sıcaktı.

Fadime battaniyeye sarılmış halde yatağa yaslanmıştı.

Önünde kocaman çikolata poşeti duruyordu.

İsmail ise koltukta oturuyordu şimdi.

Kollarını göğsünde birleştirmiş onu izliyordu.

Fadime bir çikolatayı açtı.

Küçük bir ısırık aldı.

Sonra gözlerini kısmış halde ona baktı.

“Sen niye bana bakıyon öyle?”

İsmail hiç bozuntuya vermedi.

“Öylesine.”

“Rahatsız oldum.”

“Olma.”

Fadime istemsizce güldü.

İsmail’in bu kadar sakin olması sinir bozucu olduğu kadar huzur da veriyordu.

Fadime bir süre sessiz kaldı.

Sonra poşetin içinden başka bir çikolata çıkarıp ona uzattı.

“Al.”

İsmail kaşını kaldırdı.

“Ben yemiyom.”

“Niye?”

“Sevmem.”

Fadime şaşkın şekilde baktı.

“Çikolata sevmeyen insan mı olur?”

İsmail omuz silkti.

“Oluyomuş demek ki.”

Fadime birkaç saniye onu izledi.

Sonra gözlerini kıstı.

“Kesin çocukken Aleyna hepsini yiyodu.”

İsmail istemsizce güldü.

“Hâlâ yiyo.”

Fadime ilk kez onu bu kadar rahat görüyordu.

Yüzündeki sertlik azalmıştı.

Sanki burada…

Bu odada…

İsmail Fırtına değil de sadece İsmail olmuştu.

Fadime battaniyeyi biraz daha çekti üstüne.

Ağrısı hâlâ vardı ama eskisi kadar kötü değildi.

İsmail bunu fark etti.

“Azaldı mı?”

Fadime başını salladı hafifçe.

“Biraz.”

İsmail rahat nefes verdi.

Sonra ayağa kalkıp pencereye yürüdü.

Ellerini cebine koyup şehre baktı.

Fadime gözlerini ondan ayırmadan sessizce konuştu:

“İsmail…”

“Hm?”

“Sen hiç mutlu oldun mu?”

Bu soru odanın içinde asılı kaldı.

İsmail uzun süre cevap vermedi.

Sadece şehrin ışıklarına baktı.

Sonra yavaşça konuştu:

“Kısa kısa.”

Fadime onu dinliyordu.

İsmail hafifçe başını eğdi.

“Bizim evde mutluluk uzun sürmez pek.”

Fadime’nin içi garip şekilde sıkıştı.

Çünkü bunu söylerken sesi çok yorgun çıkmıştı.

İsmail pencerenin önünden ayrıldı.

Tekrar yatağın yanına geldi.

“Sen oldun mu?”

Fadime birkaç saniye düşündü.

Sonra sessizce cevap verdi:

“Ben hep güçlü olmaya çalıştım.”

İsmail dikkatlice ona baktı.

Fadime gözlerini battaniyeye indirdi.

“Mutlu olmaya vakit olmadı galiba.”

İsmail bir şey demedi.

Ama içinde bir şey sızladı.

Çünkü Fadime’nin yalnızlığını artık hissedebiliyordu.

Bir süre sonra Fadime’nin gözleri ağırlaşmaya başladı.

Yorgundu.

Hem yol…

Hem ağrı…

Hem son günlerde yaşadıkları…

İsmail bunu fark edince ışığı biraz kıstı.

“Uyu.”

Fadime gözlerini araladı.

“Sen?”

“Burdayım.”

“Koltukta mı yatcan?”

İsmail omuz silkti.

“Yatarım.”

Fadime birkaç saniye sustu.

Sonra yavaşça kenara çekildi.

Yatakta boş yer açtı.

İsmail ona baktı.

Fadime gözlerini kaçırdı.

“Yani… koca yatak zaten.”

İsmail istemsizce hafif güldü.

Fadime hemen savunmaya geçti:

“Yanlış anlama sadece boynun tutulmasın diye dedim.”

İsmail başını eğip gülümsedi.

“Tamam.”

Sonra yatağın diğer tarafına geçti.

Aralarında hâlâ mesafe vardı.

Ama artık o mesafe eskisi kadar soğuk değildi.

Fadime battaniyeye sarılıp gözlerini kapattı.

Bir süre sonra sessizce konuştu:

“İsmail…”

“Hm?”

“İyi ki o gece ormanda beni bulmuşsun.”

İsmail birkaç saniye boyunca tavana baktı.

Sonra yavaşça ona döndü.

Fadime gözlerini kapatmıştı artık.

Uykuya dalıyordu.

İsmail kısık sesle cevap verdi:

“İyi ki kaybolmuşsun.”

Fadime bunu duydu mu bilinmez…

Ama dudaklarının kenarı küçücük kıvrıldı.

Ve o gece…

İkisi de ilk kez aynı yatağa korkmadan gözlerini kapattı.

Sabah olduğunda odanın içi güneş ışığıyla dolmuştu.

İstanbul’un sesi yavaş yavaş yükseliyordu dışarıda.

Arabalar…

İnsanlar…

Uzaktan gelen vapur sesi…

Ama odanın içinde hâlâ sakin bir sessizlik vardı.

Fadime ilk uyanan oldu.

Gözlerini yavaşça araladığında birkaç saniye nerede olduğunu anlamadı.

Sonra otel odasını görünce geceyi hatırladı.

Yağmur…

Ağrısı…

İsmail…

Tam doğrulacakken bir şey fark etti.

Donup kaldı.

Çünkü gece uyudukları pozisyonda değillerdi.

Hiç değillerdi.

Fadime’nin başı İsmail’in kolunun üstündeydi.

Bir eli istemsizce İsmail’in tişörtünü tutuyordu.

İsmail’in kolu ise beline dolanmıştı.

Sanki gece boyunca farkında olmadan birbirlerine yaklaşmışlardı.

Fadime’nin gözleri büyüdü.

Yüzü anında kıpkırmızı oldu.

“Allahım…”

Kıpırdamaya çalıştı.

Ama tam o anda İsmail uykusunda hafifçe hareket etti.

Kolunu biraz daha sıkılaştırdı.

Fadime nefesini tuttu.

Çünkü İsmail’in yüzü çok yakındı şimdi.

Uyurken daha sakin görünüyordu.

Kaşları çatık değildi.

Sert görünmüyordu.

Sadece… yorgun görünüyordu.

Fadime istemsizce birkaç saniye onu izledi.

Sonra kendine kızdı içinden.

“Neye bakıyon sen…”

Tam elini çekmeye çalışırken İsmail’in gözleri yavaşça açıldı.

İlk birkaç saniye hiçbir şey demedi.

Sonra bakışları direkt Fadime’ye indi.

Ve ikisi de aynı anda durumu fark etti.

Sessizlik…

Fadime hemen geri çekilmeye çalıştı.

“Ben—”

İsmail’in sesi uykulu çıktı.

“Dur.”

Fadime daha da panikledi.

“Yanlış anlama ben yaklaşmadım—”

İsmail istemsizce güldü hafifçe.

“Tamam.”

Ama gülüşünü görünce Fadime daha çok utandı.

“Hem niye gülüyon?”

İsmail gözlerini ovuşturdu.

“Çünkü korkmuş gibisin.”

“Çünkü korktum zaten!”

İsmail yatağa yaslandı.

Saçları dağılmıştı.

İlk kez bu kadar rahat görünüyordu.

“Uyurken insanın kontrolü olmuyo.”

Fadime hemen battaniyeyi üstüne çekti.

“Ben normalde sarılmam.”

İsmail kaş kaldırdı.

“Ben de.”

Bu cevapla ikisi de birkaç saniye sustu.

Sonra istemsizce birbirlerine baktılar.

Ve aynı anda gözlerini kaçırdılar.

Fadime’nin kalbi hâlâ hızlı atıyordu.

Çünkü garip olan şey…

Rahatsız olmamasıydı.

Tam tersine…

Uzun zaman sonra ilk kez biri ona sarılmış gibi hissetmişti.

İsmail yatağın kenarına oturdu.

Sonra ona dönmeden konuştu:

“Ağrın nasıl?”

Fadime hafifçe karnına dokundu.

Eskisi kadar kötü değildi.

“Daha iyi.”

İsmail rahat nefes verdi.

“İyi.”

Fadime onu izledi sessizce.

Sonra küçük sesle konuştu:

“İsmail…”

“Hm?”

“Teşekkür ederim.”

İsmail başını ona çevirdi.

Fadime gözlerini kaçırarak devam etti:

“Dün gece için…”

İsmail birkaç saniye onu izledi.

Sonra çok sakin şekilde cevap verdi:

“Alış artık.”

Fadime kaşlarını çattı.

“Neye?”

İsmail hafifçe gülümsedi.

“Yanında biri olmasına.”

Ve bu cümle…

Fadime’nin kalbinin tam ortasına oturdu.