Bölüm 30-Ölme

Fadime birkaç saniye boyunca ona baktı.

“Seninle güzel.”

Bu cümle odanın içinde yankılanmış gibiydi.

İsmail de söylediğine sanki sonradan şaşırmıştı.

Çünkü normalde böyle şeyler söyleyen biri değildi.

Fadime’nin kalbi hızlandı.

Ama bu kez korkudan değil…

Başka bir şeydendi.

İsmail bakışlarını kaçırıp boğazını temizledi.

“Uyu hadi.”

Fadime istemsizce gülümsedi.

“Utanıyon mu?”

İsmail hemen kaşlarını kaldırdı.

“Ben niye utanayım?”

“Yüzün değişti.”

İsmail kısa bir kahkaha attı.

“Çok konuşuyon sen.”

Fadime battaniyeye biraz daha gömüldü.

“Doğruyu söyledim ama.”

İsmail cevap vermedi.

Sadece koltuğa geçip oturdu.

Ama yüzündeki hafif gülümseme kaybolmamıştı.

Oda sessizleşti tekrar.

Fadime gözlerini kapattı.

Fakat birkaç dakika sonra tekrar açtı.

Çünkü İsmail hâlâ uyumamıştı.

Telefonuna bakıyordu.

Yüzü yine ciddi hale gelmişti.

Fadime onu izledi biraz.

Sonra sessizce sordu:

“Ne düşünüyon?”

İsmail telefonu kapatıp masaya bıraktı.

“İş.”

Fadime hafifçe doğruldu.

“Bırakamıyon mu?”

İsmail birkaç saniye sustu.

Sonra yavaşça konuştu:

“Benim hayatım öyle kolay değil Fadime.”

Fadime bunu biliyordu aslında.

İsmail sadece çay şirketiyle uğraşan biri değildi.

Onun karanlık bir tarafı vardı.

Ve o taraf hâlâ peşlerini bırakmıyordu.

Fadime battaniyeyi dizlerine çekti.

“Sen ölürsen…”

İsmail hemen ona baktı.

Fadime gözlerini kaçırdı.

“…Aleyna mahvolur.”

İsmail birkaç saniye boyunca sessiz kaldı.

Çünkü Fadime aslında başka bir şey söylemek istemişti.

Ama diyememişti.

İsmail yavaşça ayağa kalktı.

Sonra yatağa yaklaşıp yatağın kenarına oturdu.

“Kolay kolay ölmem ben.”

Fadime dudaklarını birbirine bastırdı.

“İnsan yine de korkuyo.”

İsmail ilk kez onun bu kadar açık konuştuğunu duyuyordu.

Bakışları yumuşadı.

“Elimden geldiğince dikkat ederim.”

Fadime başını kaldırdı.

“Ben senin dikkat etmene niye bu kadar takıldım bilmiyorum.”

İsmail hafifçe gülümsedi.

“Biliyorsun aslında.”

Fadime sustu.

Çünkü gerçekten biliyordu.

Ama kabul etmek istemiyordu.

İsmail elini uzatıp onun elini tuttu.

Bu kez Fadime çekmedi elini.

İsmail başparmağını yavaşça elinin üstünde gezdirdi.

“Benden hâlâ korkuyo musun?”

Fadime uzun süre cevap vermedi.

Sonra dürüstçe konuştu:

“İsmail Fırtına’dan korkuyorum bazen.”

İsmail’in bakışları değişmedi.

Fadime devam etti:

“Ama senden korkmuyorum.”

Bu cümle İsmail’in içine işledi.

Çünkü hayatında ilk kez biri onu ikiye ayırmıştı.

Herkes sadece İsmail Fırtına’yı görürdü.

Ama Fadime…

Onun içindeki adamı görmeye başlamıştı.

İsmail yavaşça elini sıktı.

Tam bir şey söyleyecekken kapı çaldı.

İkisi de aynı anda kapıya baktı.

İsmail kaşlarını çattı.

“Kim bu saatte?”

Kapı tekrar çaldı.

İsmail ayağa kalkıp kapıyı açtı.

Karşısında Oruç vardı.

Ama yüzündeki ifade normal değildi.

Ciddiydi.

İsmail bunu görünce yüzü anında sertleşti.

“Ne oldu?”

Oruç göz ucuyla Fadime’ye baktı.

Sonra kısık sesle konuştu:

“İso aşağı inmen lazım.”

İsmail’in bakışları karardı.

“Kim geldi?”

Oruç çenesini sıktı.

“Gezep Koçari.”

Oruç’un ağzından çıkan isimle odanın havası değişti.

İsmail’in yüzü bir anda sertleşti.

Bakışları karardı.

“Ne işi varmış burada?”

Oruç omuzunu kapıya yasladı.

“Adil göndermiş.”

Fadime yatağın üstünde gerildi.

Çünkü Gezep kolay kolay tek başına bir yere gelmezdi.

Hele gece vakti hiç gelmezdi.

İsmail birkaç saniye düşündü.

Sonra sakin ama sert sesle konuştu:

“Nerde?”

“Aşağıda.”

İsmail başını salladı.

“Geliyom.”

Oruç gitmek üzere döndü ama sonra tekrar abisine baktı.

“İso…”

İsmail gözlerini kaldırdı.

Oruç kısık sesle konuştu:

“Sinirlenme hemen.”

İsmail cevap vermedi.

Oruç gidince kapı kapandı.

Odada sessizlik kaldı.

Fadime hemen İsmail’e baktı.

“Bir şey mi oldu?”

İsmail ceketini alırken kısa cevap verdi:

“Bilmem.”

Fadime yatağın kenarına geldi.

“Ben de geliyim.”

İsmail direkt ona döndü.

“Hayır.”

“Neden?”

“Aşağıda ne konuşulcağını bilmiyom.”

Fadime kaşlarını çattı.

“Ben çocuk değilim.”

İsmail ona birkaç saniye baktı.

Sonra biraz yumuşayarak konuştu:

“Biliyorum.”

Yaklaşıp önünde durdu.

“Ama senin canını sıkcak bir şey olursa istemiyom duymanı.”

Fadime’nin kalbi yine sıkıştı.

Çünkü İsmail her seferinde önce onu düşünüyordu.

İsmail saçının bir tutamını kulağının arkasına itti.

“Kapıyı kilitle.”

Fadime istemsizce başını salladı.

İsmail son kez ona baktıktan sonra odadan çıktı.

Koridor sessizdi.

Aşağı indikçe konağın havası değişiyordu.

İsmail’in yüzündeki yumuşaklık tamamen kaybolmuştu artık.

Salona girdiğinde Gezep ayakta duruyordu.

Şerif koltukta oturmuştu.

Oruç ise cam kenarında bekliyordu.

Gezep İsmail’i görünce hafifçe başını kaldırdı.

“Fırtına.”

İsmail hiç oturmadı.

“Konuş.”

Gezep derin nefes verdi.

“Adil abi seni yarın şirkete çağırıyo.”

İsmail kaşlarını çattı.

“Neden?”

Gezep kısa süre sustu.

Sonra ciddi sesle konuştu:

“Bazı insanlar sizin evliliği kabul etmiyo.”

Oruç hemen gerildi.

Şerif’in bakışları sertleşti.

İsmail’in sesi buz gibiydi.

“Kim?”

Gezep direkt cevap vermedi.

“Koçari tarafında sıkıntı var.”

İsmail yavaşça başını eğdi.

Sinirlendiği belliydi.

“Devam et.”

Gezep ellerini birbirine geçirdi.

“Bazıları diyo ki Fadime zorla evlendirildi.”

İsmail’in çenesi sıkıldı.

“Kim dedi bunu?”

“Adını vermedi Adil abi.”

Oruç sinirle araya girdi.

“Ula milletin işi gücü yok mu?”

Şerif sakin ama sert sesle konuştu:

“Bu mesele büyürse iki taraf da karışır.”

İsmail tek kelime etmiyordu.

Ama gözlerinden öfke akıyordu resmen.

Gezep sonunda asıl meseleyi söyledi:

“Adil abi yarın herkesin önünde Fadime’ye sorcak.”

Salonda sessizlik oldu.

İsmail’in bakışları yavaşça sertleşti.

“Neyi?”

“Bu evliliği isteyip istemediğini.”

Oruç küfür etti alçak sesle.

Şerif derin nefes verdi.

Çünkü bunun ne anlama geldiğini anlamıştı.

Eğer Fadime en ufak tereddüt ederse…

İki aile arasında savaş çıkabilirdi.

İsmail birkaç saniye boyunca hiç konuşmadı.

Sonra yavaşça Gezep’e yaklaştı.

O kadar sakindi ki bu daha korkutucuydu.

“Ben Fadime’ye zorla bir şey yaptırdım mı?”

Gezep hemen başını salladı.

“Hayır.”

“Sesimi yükselttim mi ona?”

“Hayır.”

İsmail’in gözleri karardı.

“O zaman kimse benim karım hakkında konuşmasın.”

Tam o sırada merdivenlerden hafif bir ses geldi.

Herkes dönüp baktı.

Fadime…

Sessizce aşağı inmişti.

Ve belli ki konuşulanların bir kısmını duymuştu.