Bölüm 42-Torun istiyorum

Kahvaltı masasında kahkahalar yavaş yavaş dinmeye başlamıştı.

Fadime hâlâ utanıyordu.

Aleyna ile Oruç ise ara sıra birbirlerine bakıp tekrar gülüyorlardı.

Tam o sırada...

Merdivenlerden ayak sesleri duyuldu.

Herkes başını çevirdi.

Zarife aşağı iniyordu.

Her zamanki gibi ciddi görünüyordu.

Masaya geldi.

Sessizce yerine oturdu.

Bir süre kimse konuşmadı.

Esme çayını uzattı.

Zarife aldı.

Sonra masadakilere baktı.

En son bakışları İsmail ve Fadime'nin üzerinde durdu.

Birkaç saniye sustu.

Sonra hiç beklenmedik bir şekilde konuştu.

"Ben artık torun istiyorum."

Masadaki herkes dondu.

Aleyna'nın elindeki çay neredeyse dökülüyordu.

Oruç öksürdü.

Şerif çayını içerken yanlışlıkla boğazına kaçırdı.

Fadime'nin yüzü saniyeler içinde kıpkırmızı oldu.

İsmail ise çay bardağını masaya bıraktı.

Sessizlik uzadıkça uzadı.

Zarife son derece ciddi görünüyordu.

Sanki hava durumundan bahsediyormuş gibiydi.

"Evleneli oldu."

"Ben torun sevmek istiyorum."

Aleyna başını eğdi.

Omuzları titriyordu.

Gülmemeye çalışıyordu.

Başarılı olamadı.

Bir anda kahkaha attı.

"ALEYNA!"

dedi Fadime utanarak.

"Ne yapayım yenge?"

Oruç da sırıtıyordu.

"Ula kadın sabah sabah konuya giriş yaptı."

Şerif başını salladı.

"Zarife, biraz daha yumuşak söyleseydin."

Zarife omuz silkti.

"Nesi var?"

Sonra tekrar İsmail'e döndü.

"Yanlış mı dedim?"

İsmail sakin bir sesle cevap verdi.

"Anne."

"Hı?"

"Kahvaltı yapıyoruz."

"Ee?"

"Bu konu kahvaltı konusu değil."

Aleyna yine gülmeye başladı.

Fadime artık nereye bakacağını bilmiyordu.

Zarife ise hâlâ son derece sakindi.

"Ben isteğimi söyledim."

Sonra çayından bir yudum aldı.

"Gerisi size kalmış."

Bu kez Oruç masaya kapanıp gülmeye başladı.

"Anne ya..."

Şerif de başını iki yana sallıyordu.

Fadime ise utançtan çay bardağıyla ilgileniyormuş gibi yapıyordu.

Tam o sırada Aleyna eğilip kulağına fısıldadı:

"Yenge."

Fadime gözlerini kapattı.

"Sus."

"Ama—"

"Sus."

Aleyna yeniden kahkahaya boğuldu.

İsmail ise sonunda ayağa kalktı.

"Hadi."

Fadime başını kaldırdı.

"Nereye?"

"Dışarı."

Fadime şaşırdı.

"Niye?"

İsmail çok ciddi bir ifadeyle cevap verdi:

"Bu masada beş dakika daha kalırsak herkes konuşmaya devam edecek."

Bu kez Şerif bile güldü.

Oruç da kardeşine seslendi:

"Kaç kurtar kendini!"

İsmail başını salladı.

Fadime'nin elinden tuttu.

Ve ikisi masadan kalkarken arkalarında hâlâ Aleyna'nın kahkahaları duyuluyordu.

Zarife ise çayını içerken son bir kez seslendi:

"Ben fikrimi değiştirmem ha!"

Bu sözden sonra Aleyna'nın kahkahası bütün konağı doldurdu.

Konağın kalabalığından uzaklaşmak ikisine de iyi gelmişti.

İsmail arabayı sahil kenarında sakin bir yere park etti.

Sabahın hareketliliği burada yoktu.

Sadece denizin sesi vardı.

Martıların uzaktan gelen çığlıkları...

Ve kıyıya vuran dalgalar...

Bir süre yürüdüler.

Ne İsmail konuştu...

Ne de Fadime.

Bazen sessizlik de insanı rahatlatıyordu.

Sonunda sahile yakın boş bir banka oturdular.

Yan yana.

Ama konuşmadan.

Fadime denize bakıyordu.

İsmail de öyle.

Rüzgâr hafif hafif esiyordu.

Dakikalar geçti.

Kimse sessizliği bozmadı.

Ama bu rahatsız eden bir sessizlik değildi.

Aksine...

Huzurluydu.

Fadime sonunda gülümsedi.

"İyi ki geldik."

İsmail başını salladı.

"Hı."

Sonra tekrar sustular.

Bir martı suya doğru alçaldı.

Dalgalar kıyıya vurdu.

Fadime dizlerinin üzerinde duran ellerine baktı.

Son zamanlarda çok şey yaşamışlardı.

Kavga...

Korku...

Kaçırılma...

Yağmur altında geçen gece...

Uzun yol...

Ve daha nicesi...

Tam o sırada İsmail konuştu.

Sesi her zamankinden farklıydı.

Daha sakindi.

Daha yumuşaktı.

"Fadime."

Fadime başını çevirdi.

"Hı?"

İsmail birkaç saniye sustu.

Sanki doğru kelimeleri seçmeye çalışıyordu.

Bu ona hiç benzemezdi.

Normalde düşündüğünü söylerdi.

Ama şimdi zorlanıyordu.

Fadime bunu fark etti.

"Noldu?"

İsmail gözlerini denize çevirdi.

Derin bir nefes aldı.

Sonra hiç beklenmedik bir anda konuştu.

"Ben sana galiba aşık oldum."

Fadime'nin nefesi durdu.

Bir an gerçekten duyduğuna inanamadı.

Rüzgâr esmeye devam ediyordu.

Dalgalar vuruyordu.

Ama sanki bütün sesler kaybolmuştu.

Sadece o cümle kalmıştı.

İsmail ise gözlerini hâlâ denizden ayırmıyordu.

Sanki bunu söyledikten sonra ona bakmaya cesaret edememişti.

Fadime birkaç saniye konuşamadı.

"Ne?"

İsmail bu kez ona baktı.

Yüzünde alışılmadık bir ifade vardı.

Savunmasız...

Belki de ilk kez.

"Galiba değil aslında."

Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.

"Kesin oldum."

Fadime'nin kalbi öyle hızlı atıyordu ki duyulacak sandı.

İsmail devam etti.

"Ne zaman oldu bilmiyorum."

"Belki o yağmurlu gecede."

"Belki depoda."

"Belki daha önce."

Omuz silkti.

"Bilmem."

Sonra hafifçe güldü.

"Koskoca İsmail Fırtına olmuşum."

"Bu kadar şeyi çözmüşüm."

"Ama bunu ne zaman yaşadığımı çözememişim."

Fadime'nin gözleri dolmaya başlamıştı.

İsmail bunu görünce sustu.

Birkaç saniye boyunca birbirlerine baktılar.

Sonra İsmail yavaşça konuştu.

"Bir şey demek zorunda değilsin."

"Şu an değil."

"Yarın da değil."

"İstediğin zaman."

Fadime başını iki yana salladı.

Çünkü söylemek istediği çok şey vardı.

Ama kelimeler birbirine giriyordu.

Bu yüzden sadece ona baktı.

İsmail de ona baktı.

Ve ilk kez...

İkisi de hiçbir şey saklamıyordu.

Ne korkularını...

Ne duygularını...

Ne de kalplerini.

Denizin kıyısında...

Rüzgârın arasında...

Uzun zamandır söylenmeyen bir şey sonunda söylenmişti.

Ve artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.