Bölüm 37-Tutunmak

Konağa döndüklerinde gece iyice ilerlemişti.

Herkes onları kapıda karşıladı.

Esme, Aleyna'yı görür görmez sarıldı.

Şerif kızını kollarının arasına aldı.

Uzun uzun baktı ona.

Sanki gerçekten karşısında olduğuna emin olmak ister gibi.

Aleyna da babasına sıkıca sarıldı.

"Baba..."

Şerif gözlerini kapattı.

"Geçti kızım."

"Artık geçti."

Oruç da derin bir nefes verdi.

Konağın üzerindeki gerginlik yavaş yavaş dağılmaya başlamıştı.

Ama herkes aynı şeyi fark etmişti.

Fadime çok sessizdi.

Normalden de sessiz.

Kimseyle konuşmuyor...

Kimsenin gözünün içine bakmıyordu.

İsmail bunu fark etmişti.

Ama kalabalığın içinde bir şey demedi.

Bir süre sonra herkes odalarına çekildi.

Koridorlar sessizleşti.

Kapılar kapandı.

Ve gece konağın üzerine çöktü.

Fadime odasına girdiğinde ilk yaptığı şey yatağın kenarına oturmak oldu.

Ayakkabılarını bile çıkarmamıştı.

Ellerini dizlerinin üzerine koydu.

Ve öylece durdu.

Depoyu düşünüyordu.

Bağlandıkları sandalyeyi...

Aleyna'nın ağlayışını...

Eyüphan'ın silahını...

Ve...

İsmail'in cevabını.

"Canım."

Gözleri doldu.

Başını eğdi.

O an yaşadığı korku yeniden içine çöktü.

Kapı yavaşça açıldı.

İsmail içeri girdi.

Sessizce kapıyı kapattı.

Fadime başını kaldırmadı.

İsmail birkaç saniye onu izledi.

Sonra yavaşça yaklaştı.

"Fadime."

Ses yok.

"İyi misin?"

Yine cevap gelmedi.

İsmail yatağın önünde durdu.

Biraz daha eğildi.

"Fadime."

Tam o sırada...

Fadime bir anda ayağa kalktı.

Ve hiç beklemediği bir şey yaptı.

Doğrudan İsmail'e sarıldı.

Öyle ani olmuştu ki İsmail birkaç saniye donup kaldı.

Fadime yüzünü omzuna gömmüştü.

Kollarını sıkıca ona dolamıştı.

Sanki bırakırsa yeniden kaybolacakmış gibi.

İsmail nefesini tuttu.

Çünkü Fadime ilk kez kendi isteğiyle ona sarılmıştı.

İlk kez.

Fadime'nin omuzları titriyordu.

Sessiz sessiz ağlıyordu.

"Çok korktum..."

Sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.

İsmail'in yüzü yumuşadı.

Yavaşça kollarını onun etrafına sardı.

Saçlarını okşadı.

"Geçti."

Fadime başını iki yana salladı.

"Hayır."

Sesi kırıldı.

"Sen..."

İsmail sustu.

Fadime gözlerini kapattı.

"O silahı alnına dayadığında..."

Cümlesini tamamlayamadı.

Boğazı düğümlendi.

İsmail her şeyi anladı.

Derin bir nefes aldı.

"Bir şey olmadı."

Fadime hemen karşı çıktı.

"Olabilirdi."

Oda sessizleşti.

İsmail cevap vermedi.

Çünkü haklıydı.

Olabilirdi.

Fadime gözlerini sıkıca kapattı.

"Niye yaptın?"

İsmail kaşlarını çattı.

"Neyi?"

"Hiç düşünmeden..."

Sesi tekrar titredi.

"Niye canım dedin?"

İsmail birkaç saniye sustu.

Sonra çok sakin konuştu.

"Çünkü doğru olan oydu."

Fadime hemen başını kaldırdı.

Gözleri doluydu.

"Değildi."

İsmail ona baktı.

Fadime'nin gözlerinden yaşlar süzülüyordu.

"Değildi."

"Sen..."

Sesi yine kırıldı.

"Sen ölemezsin."

İsmail'in kalbi sıkıştı.

O ana kadar depoda yaşanan hiçbir şey onu bu kadar etkilememişti.

Ama şimdi...

Fadime'nin gözlerindeki korkuyu görünce...

İlk kez ne kadar önemli hâle geldiğini fark etti.

İsmail elini kaldırdı.

Yanağındaki yaşları sildi.

Sonra alnını hafifçe onun alnına yasladı.

"Burdayım."

Fadime gözlerini kapattı.

"Gitme."

Bu söz neredeyse fısıltıydı.

İsmail birkaç saniye sustu.

Sonra onu biraz daha kendine çekti.

"Gitmiyorum."

O gece uzun süre konuşmadılar.

Buna ihtiyaç da yoktu.

Çünkü bazen...

Saatlerce anlatılamayan şeyleri...

Tek bir sarılış anlatabiliyordu.

Odanın içindeki sessizlik yavaş yavaş sakinleşmişti.

Fadime'nin ağlaması durmuştu.

Ama yaşadıkları şeyin etkisi hâlâ üzerindeydi.

İsmail bunu görebiliyordu.

Gözlerinin altındaki yorgunluğu...

Titreyen ellerini...

Ve her sesten irkilmesini...

Hepsini fark ediyordu.

İsmail yavaşça geri çekildi.

"Yeter."

Fadime ona baktı.

"Ne yeter?"

"Bugünlük bu kadar."

Sonra yatağı gösterdi.

"Git dinlen."

Fadime itiraz edecek gibi oldu.

Ama gerçekten yorulmuştu.

Bu yüzden sessizce başını salladı.

Yatağa geçti.

Battaniyeyi üzerine çekti.

İsmail de odanın diğer tarafındaki koltuğa oturdu.

Önündeki sehpanın üstünde bazı evraklar vardı.

Telefonu da yanındaydı.

Belli ki işle ilgili şeylerle uğraşmaya çalışıyordu.

Fadime onu izledi.

Dakikalar geçti.

Oda sessizdi.

Sadece ara sıra sayfa sesleri duyuluyordu.

Ama Fadime uyuyamıyordu.

Gözlerini kapattığı an...

Depoyu görüyordu.

Bağlı kaldıkları sandalyeyi...

Eyüphan'ı...

Aleyna'nın korkmuş yüzünü...

Ve İsmail'in alnındaki silahı...

Bir anda gözlerini açtı.

Kalbi hızlanmıştı.

Derin nefes almaya çalıştı.

Sonra tekrar gözlerini kapattı.

Ama olmadı.

Bu kez de kapının açıldığı an geldi aklına.

Oruç'un içeri girişi...

Silah sesleri...

Bağrışmalar...

Yine gözlerini açtı.

Tavana baktı.

Uyuyamıyordu.

İsmail birkaç sayfa çevirdikten sonra başını kaldırdı.

Fadime'nin hâlâ uyanık olduğunu fark etti.

"Uyumadın mı?"

Fadime hemen gözlerini kaçırdı.

"Uyucam."

İsmail kaşlarını kaldırdı.

"Yalan."

Fadime istemsizce somurttu.

"Her şeyi anlıyon zaten."

İsmail hafifçe başını salladı.

Sonra evrakları kapattı.

"Yine aklına geliyor."

Bu soru değildi.

Tespitti.

Fadime birkaç saniye sustu.

Sonra sessizce başını salladı.

"Evet."

İsmail koltuğa yaslandı.

"Normal."

Fadime gözlerini kapattı.

"Normal değil."

"Niye?"

"Her gözümü kapattığımda görüyorum."

İsmail onu dinliyordu.

Fadime yutkundu.

"Silahı görüyorum."

Oda sessizleşti.

İsmail hiçbir şey söylemedi.

Fadime devam etti.

"Sonra korkup uyanıyorum."

İsmail birkaç saniye düşündü.

Sonra ayağa kalktı.

Fadime merakla baktı.

İsmail yatağın yanına geldi.

Komodinin üstündeki küçük lambayı açtı.

Oda hafif bir ışıkla aydınlandı.

"Bu açık kalsın."

Fadime şaşırdı.

"Niye?"

"Tam karanlık olmasın."

Sonra battaniyeyi biraz düzeltti.

"Belki daha rahat edersin."

Fadime ona baktı.

İsmail tekrar koltuğa dönecekmiş gibi yaptı.

Ama Fadime istemsizce konuştu.

"İsmail."

İsmail durdu.

"Hı?"

Fadime birkaç saniye ne diyeceğini bilemedi.

Aslında söylemek istediği şey çok basitti.

Korkuyorum.

Ama bunu söylemek istemiyordu.

Bu yüzden farklı bir şey söyledi.

"İşin uzun mu?"

İsmail onu hemen anladı.

Gözlerinde hafif bir gülümseme oluştu.

"Çok değil."

"Ne kadar?"

"Biraz."

Fadime battaniyenin ucuyla oynadı.

"Tamam."

Ama sesi hayal kırıklığını ele vermişti.

İsmail bunu fark etti.

Koltuğa dönmek yerine yatağın yanındaki sandalyeyi çekti.

Oturdu.

Fadime şaşkınca baktı.

"Noldu?"

İsmail omuz silkti.

"Burdan da çalışabilirim."

Fadime'nin içindeki düğüm biraz çözüldü.

İsmail telefonuna ve evraklara bakmaya başladı.

Ama artık yatağın yanındaydı.

Fadime de onu görebiliyordu.

Dakikalar geçti.

Bu kez gözlerini kapattığında korku biraz daha uzaktaydı.

Çünkü her açtığında...

İsmail'in hâlâ orada olduğunu görüyordu.

Bir süre sonra sesi uykulu çıkmaya başladı.

"İsmail..."

"Hm?"

"Gitme."

İsmail evraklardan başını kaldırdı.

Fadime'nin gözleri kapanmak üzereydi.

Yorgunluktan uykuya yenik düşüyordu.

İsmail'in sesi her zamankinden daha sakindi.

"Gitmem."

Fadime hafifçe başını salladı.

Sanki bu cevabı bekliyormuş gibi.

Ve sonunda...

Saatlerdir gelmeyen uyku yavaş yavaş gözlerine çöktü.

İsmail ise yerinden kalkmadı.

Fadime tamamen uykuya dalana kadar yanında oturmaya devam etti.