Bölüm 51-Abisinin yanı

Gece çoktan çökmüştü.

Konakta herkes odalarına çekilmişti.

Ama kimsenin günü normal geçmemişti.

Özellikle de Aleyna'nın.

İsmail, söz verdiği gibi odadan çıkmamıştı.

Pencerenin önündeki koltukta oturuyordu.

Karanlık bahçeye bakıyordu.

Ama aklı başka yerdeydi.

Akşam yaşananlar...

Aleyna'nın gözyaşları...

Şerif'in yüzündeki acı...

Hepsi gözünün önüne gelip duruyordu.

Yatağa baktı.

Aleyna sonunda uyuyabilmişti.

Ama huzurlu görünmüyordu.

Uyurken bile kaşları hafif çatılıydı.

İsmail iç çekti.

"Küçükken de böyleydin."

diye mırıldandı.

Ne zaman canı yansa...

Ne zaman korksa...

Uykusunda bile belli olurdu.

Saat ilerledikçe konak daha da sessizleşti.

Tam o sırada...

Aleyna bir anda yatakta doğruldu.

"Babaaa!"

Çığlıkla karışık bir sesti.

Nefes nefese kalmıştı.

Gözleri korkuyla açılmıştı.

Bir an nerede olduğunu bile anlayamadı.

İsmail anında ayağa kalktı.

"Aleyna."

Aleyna etrafa bakıyordu.

Kalbi deli gibi atıyordu.

"Abi..."

İsmail yatağın yanına geldi.

"Sakin."

Aleyna'nın gözleri yeniden doldu.

"Rüya gördüm."

İsmail başını salladı.

"Tamam."

"Çok kötüydü."

İsmail yatağın kenarına oturdu.

"Geçti."

Ama Aleyna hâlâ titriyordu.

Bir anda çocukluğuna dönmüş gibiydi.

"Ya her şey değişirse?"

İsmail sustu.

"Ya babam artık babam olmazsa?"

Bu söz üzerine İsmail'in yüzü yumuşadı.

Elini uzatıp saçlarını düzeltti.

"Aleyna."

Genç kız gözyaşlarıyla ona baktı.

"Şerif sabah kimdi?"

"Babam."

"Öğlen kimdi?"

"Babam."

"Akşam?"

Aleyna'nın gözleri doldu.

"Babam."

İsmail başını salladı.

"Şimdi de baban."

Odadaki sessizlik birkaç saniye sürdü.

Aleyna hıçkırığını tutmaya çalışıyordu.

İsmail devam etti.

"Bir gerçek ortaya çıktı diye yıllar silinmez."

"Silinmez mi?"

"Hayır."

Aleyna sessizce dinledi.

"Canın yandığında kimi çağırıyordun?"

"Babamı."

"Başarınca kime koşuyordun?"

"Babama."

"Sevildiğini kim hissettirdi?"

Aleyna'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.

"Babam."

İsmail hafifçe gülümsedi.

"İşte cevap orada."

Aleyna birkaç saniye ona baktı.

Sonra yavaşça sakinleşmeye başladı.

Nefesi düzene girdi.

Titremesi azaldı.

Başını yeniden yastığa koydu.

Ama bu kez İsmail'in elini tuttu.

"Gitme."

dedi sessizce.

İsmail elini sıkıca tuttu.

"Gitmiyorum."

Aleyna gözlerini kapattı.

Dakikalar sonra nefesi yeniden düzenli hale geldi.

Uykuya dalmıştı.

İsmail bir süre daha yanında oturdu.

Sonra tavana baktı.

Bu gece sadece Aleyna için değil...

Bütün aile için zor geçmişti.

Ama bir şeyden emindi.

Sabah olduğunda...

Aleyna yine Şerif'e "baba" diye seslenecekti.

Ve hiçbir gerçek bunu değiştiremeyecekti.

Aleyna yeniden uykuya dalmıştı.

Ama bu uyku hâlâ huzursuzdu.

Bazen kaşları çatılıyor, bazen de uykusunda hafifçe kıpırdanıyordu.

İsmail onu bir süre sessizce izledi.

Yıllardır böyleydi.

Aleyna ne kadar büyürse büyüsün...

Canı yandığında yine aynı küçük kıza dönüşüyordu.

İsmail yavaşça yatağın diğer tarafına uzandı.

Aleyna bunu hisseder gibi ona doğru yaklaştı.

Uyku sersemi halde elini uzatıp kolunu tuttu.

Sanki bırakırsa herkes gidecekmiş gibi.

İsmail hafifçe gülümsedi.

"Buradayım."

diye mırıldandı.

Aleyna gözlerini açmadı.

Ama biraz daha sakinleşti.

Başını onun omzuna yasladı.

İsmail de korur gibi kolunu omzuna koydu.

Küçükken de fırtınalı gecelerde böyle olurdu.

Aleyna korkunca onun odasına gelir...

Sonra da yanında uyuyakalırdı.

Yıllar geçmişti.

Ama bazı şeyler hiç değişmemişti.

Odanın içi sessizdi.

Dışarıda rüzgâr ağaçların yapraklarını sallıyordu.

Aleyna'nın nefesi yavaş yavaş düzene girdi.

Artık kâbus görmüyordu.

İsmail saçlarını hafifçe düzeltti.

"Sana hiçbir şey olmayacak."

diye fısıldadı.

Aleyna duymadı.

Çünkü çoktan derin uykuya dalmıştı.

Ama yüzündeki gerginlik kaybolmuştu.

İlk kez o gece gerçekten dinleniyordu.

İsmail de gözlerini kapattı.

Yarın zor bir gün olacaktı.

Konuşulacak çok şey vardı.

Ama şimdilik bunların hiçbiri önemli değildi.

Önemli olan tek şey...

Aleyna'nın kendini güvende hissetmesiydi.

Ve o gece, yıllardır olduğu gibi, yanında yine abisi vardı.

Sabahın ilk ışıkları perde aralarından süzülmeye başlamıştı.

Aleyna yavaş yavaş gözlerini açtı.

Birkaç saniye nerede olduğunu anlamaya çalıştı.

Sonra dün geceyi hatırladı.

Adil'i...

Gerçeği...

Gözyaşlarını...

Ve yanında uyuyakalan İsmail'i.

Başını çevirdi.

İsmail hâlâ uyuyordu.

Belli ki gece boyunca doğru düzgün dinlenememişti.

Aleyna'nın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

Sessizce doğruldu.

Onu uyandırmamaya dikkat ederek yataktan indi.

Kapıya yöneldi.

Koridor sessizdi.

Konakta henüz kimse uyanmamıştı.

Ama Aleyna'nın aklında tek bir kişi vardı.

Şerif.

Dün gece her ne kadar güçlü görünmeye çalışsa da...

İçten içe en çok onu düşünmüştü.

Yavaş adımlarla Şerif'in odasına yürüdü.

Kapıyı usulca araladı.

İçeri baktı.

Şerif hâlâ uyuyordu.

Yüzündeki yorgunluk bile belli oluyordu.

Aleyna'nın gözleri doldu.

Çünkü ilk kez...

Babasının da korkabileceğini fark etmişti.

Sessizce içeri girdi.

Kapıyı kapattı.

Sonra yatağın boş tarafına geçti.

Tıpkı küçükken yaptığı gibi.

Usulca uzandı.

Şerif'i uyandırmamaya çalışarak battaniyenin altına girdi.

Ve ona yaklaştı.

Başını omzuna yasladı.

Gözlerini kapattı.

Birkaç dakika sonra yeniden uykuya daldı.

---

Bir süre sonra...

Şerif yavaş yavaş uyandı.

Gözlerini açtı.

İlk başta her şey normaldi.

Sonra omzunda bir ağırlık hissetti.

Kaşlarını çattı.

Başını çevirdi.

Ve donup kaldı.

Aleyna.

Tıpkı yıllar önceki gibi...

Omzuna yaslanmış uyuyordu.

Şerif'in gözleri doldu.

Bir süre hiçbir şey yapamadı.

Sadece baktı.

Küçükken korktuğunda gelir böyle uyurdu.

Hasta olduğunda...

Kâbus gördüğünde...

Canı sıkıldığında...

Hep ona gelirdi.

Yıllar geçmişti.

Ama bu sabah yine aynı şeyi yapmıştı.

Aleyna hafifçe kıpırdandı.

Uyku sersemi halde mırıldandı.

"Baba..."

Şerif'in boğazı düğümlendi.

Titreyen eliyle saçlarını okşadı.

"Buradayım kızım."

Aleyna gözlerini açmadı.

Ama yüzünde huzurlu bir ifade oluştu.

Şerif başını tavana yasladı.

Gözlerinden sessizce yaşlar süzüldü.

Çünkü dün akşam öğrendiği bütün gerçeklere rağmen...

Sabah olduğunda Aleyna'nın ilk geldiği yer yine onun yanı olmuştu.

Ve o an anladı.

Bazı bağlar kanla kurulmazdı.

Bazı bağlar yıllarla...

Sevgiyle...

Emekle kurulurdu.

Aleyna yine uyuyordu.

Şerif ise kızını izlerken içinden tek bir şey geçirdi:

"Ne olursa olsun... sen benim kızımsın."

Keşke dizdede şerif ve Aleyna baba kız olsa bu ikiliyede bayılıyorummmm