Bölüm 52-Huzurlu sabah

İsmail gözlerini açtığında odanın sessiz olduğunu fark etti.

İlk refleksle yan tarafa baktı.

Aleyna yoktu.

Yatağın boş tarafına göz gezdirdi.

Sonra hafifçe gülümsedi.

"Nerede acaba?"

diye mırıldandı.

Bir an düşündü.

Sonra cevabı buldu.

"Kesin babasının yanına gitmiştir."

Dün geceden sonra başka bir yere gitmesi zaten beklenmezdi.

İsmail rahat bir nefes aldı.

Yataktan kalktı.

Koridora çıktı.

Ve kendi odasına yöneldi.

Kapıyı açtığında Fadime hâlâ uyuyordu.

Sabah güneşi perde aralarından süzülüyor, odayı yumuşak bir ışık kaplıyordu.

Fadime battaniyeye sarılmış halde uyuyordu.

İsmail kapının önünde birkaç saniye onu izledi.

Son günlerde yaşanan onca olayın ardından bu sakin görüntü ona iyi gelmişti.

Sessizce yanına geldi.

Yatağın kenarına oturdu.

Fadime gözlerini açmadan mırıldandı:

"İsmail..."

İsmail şaşırdı.

"Uyumuyor muydun?"

"Yarı uyanığım."

dedi Fadime.

Sonra gözlerini araladı.

"İyi misin?"

İsmail gülümsedi.

"İyiyim."

Fadime hafifçe doğruldu.

"Aleyna?"

"Şerif'in yanındadır."

Bu cevapla Fadime'nin yüzünde de rahatlamış bir ifade oluştu.

"İyi olmuş."

İsmail başını salladı.

"Evet."

Sonra yatağın diğer tarafına uzandı.

Fadime de biraz yaklaşıp başını omzuna yasladı.

Oda sessizdi.

Ne telefon çalıyordu...

Ne de Aleyna kapıyı kıracakmış gibi içeri dalıyordu.

İkisi de bunun kıymetini biliyordu.

Fadime gözlerini kapattı.

"Uzun zaman sonra sakin bir sabah."

İsmail hafifçe güldü.

"Bu konakta fazla sürmez."

Fadime de gülümsedi.

Bir süre konuşmadılar.

Sadece yan yana uzanıp sessizliği dinlediler.

İsmail kolunu omzuna doladı.

Fadime de ona biraz daha yaklaştı.

Son günlerde yaşanan bütün karmaşanın arasında...

İkisine de iyi gelen şey buydu.

Birbirlerinin yanında olmak.

Tam o sırada koridordan tanıdık bir ses yükseldi:

"ABİİİ!"

İkisi de aynı anda tavana baktı.

Fadime gülmeye başladı.

İsmail gözlerini kapattı.

"Tamam."

dedi.

"Ben sakin sabah lafını geri alıyorum."

Koridordan gelen ikinci bağırışla ikisi de kahkahaya boğuldu.

Koridordan gelen sesin ardından kapı hafifçe tıklandı.

"Gelebilir miyim?"

Aleyna'nın sesi gelmişti.

İsmail gülümsedi.

"Gel bakalım, abisinin gülü."

Kapı açıldı.

Aleyna içeri girdi.

Ama yüzü dünkü kadar üzgün değildi.

Sanki sabah Şerif'in yanında uyanmak ona iyi gelmişti.

Fadime bunu görünce rahatladı.

"Aferin sana."

Aleyna kaşlarını kaldırdı.

"Ne yaptım?"

"Biraz daha iyi görünüyorsun."

Aleyna yatağa yaklaştı.

"İdare ediyorum."

İsmail kolunu uzattı.

"Gel buraya."

Aleyna hiç itiraz etmeden yatağa çıktı.

Çocukluğundan beri yaptığı gibi İsmail'in yanına kıvrıldı.

Fadime gülüyordu.

"Şımartıyorsun bunu."

"Biraz."

dedi İsmail.

Aleyna zafer kazanmış gibi sırıttı.

Sonra üçü yan yana oturdular.

Odanın içinde kısa bir sessizlik oldu.

Fadime ile İsmail birbirlerine baktılar.

İkisi de gülümsemelerini saklayamıyordu.

Aleyna bunu hemen fark etti.

"Bir dakika."

Şüpheyle gözlerini kıstı.

"Siz niye böyle bakıyorsunuz?"

İsmail boğazını temizledi.

"Şey..."

Fadime'nin heyecanı yeniden artmıştı.

Aleyna iyice meraklandı.

"Noluyor?"

İsmail bir kolunu Aleyna'nın omzuna attı.

Diğer eliyle Fadime'nin elini tuttu.

Sonra gayet sakin bir sesle konuştu.

"Aleyna."

"Hı?"

İsmail'in yüzündeki gülümseme büyüdü.

"Sen hala oluyorsun."

Oda birkaç saniye sessiz kaldı.

Aleyna'nın yüzünde boş bir ifade oluştu.

"Hala mı?"

Fadime başını salladı.

"Evet."

Aleyna hâlâ anlamamıştı.

Sonra bir anda gözleri açıldı.

Bir ona baktı.

Bir İsmail'e.

Sonra tekrar Fadime'ye.

"Yok artık."

İsmail güldü.

"Var artık."

Aleyna'nın çığlığı bütün konağı inletmeye yetti.

"AAAAAA!"

Bir anda yatağın üstünde zıplamaya başladı.

"BEN HALA MI OLUYORUM?"

Fadime gülmekten konuşamıyordu.

İsmail kulaklarını kapattı.

"Evet."

Aleyna bu kez Fadime'ye sarıldı.

Sonra İsmail'e.

Sonra tekrar Fadime'ye.

"Gerçekten mi?"

"Evet."

Aleyna'nın gözleri doldu.

Ama bu kez mutluluktandı.

"Eveeet!"

diye bağırdı.

"Ben dünyanın en havalı halası olacağım!"

İsmail kaş kaldırdı.

"Ondan emin değilim."

"Kesin olacağım."

Fadime kahkahaya boğuldu.

Aleyna heyecandan yerinde duramıyordu.

Şimdiden isim düşünmeye başlamıştı bile.

Ve odanın içinde uzun zamandır ilk kez sadece neşe vardı.

Bir süre sonra üçü birlikte aşağı indiler.

Aleyna'nın yüzündeki heyecanı saklaması imkânsızdı.

Merdivenlerden inerken bile yerinde duramıyordu.

İsmail en az on kez uyarmıştı.

"Sakın söyleme."

"Ama—"

"Sakın."

"Tamam."

demişti Aleyna.

Ama verdiği sözden kendisi bile emin değildi.

Kahvaltı masasında herkes toplanmıştı.

Şerif gelmişti.

Esme gelmişti.

Oruç da masadaki yerini almıştı.

Zarife ise çayını içiyordu.

Aleyna sürekli sırıtıyordu.

Bu durum herkesten önce Oruç'un dikkatini çekti.

"Sen niye böyle bakıyorsun?"

Aleyna başını iki yana salladı.

"Hiç."

"Kesin bir şey var."

Şerif de gülümsedi.

"Dünya yıkılsa bu kadar sırıtmaz."

Aleyna'nın gözleri hemen İsmail'e kaydı.

İsmail başını salladı.

"Sakın."

Ama artık çok geçti.

Aleyna ayağa fırladı.

"BEN SÖYLÜYORUM!"

İsmail elini alnına koydu.

"Başladık."

Fadime gülüyordu.

Aleyna heyecandan nefes nefese kalmıştı.

Sonunda bağırdı:

"BEN HALA OLUYORUM!"

Masada sessizlik oldu.

Bir saniye...

İki saniye...

Sonra Esme'nin gözleri doldu.

Şerif şaşkınlıkla İsmail ve Fadime'ye baktı.

Oruç'un ağzı açık kalmıştı.

"Ne?"

Aleyna bu kez daha da yüksek sesle bağırdı.

"BEBEK OLUYOR!"

Esme bir anda ayağa kalktı.

"Eyvah..."

Ama yüzündeki ifade korku değil mutluluktu.

Gözyaşlarını silerek Fadime'ye sarıldı.

"Kızım..."

Fadime de duygulanmıştı.

Şerif'in yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.

Sonra dönüp İsmail'e baktı.

"Oğlum."

İsmail ilk kez biraz utanmış gibi başını kaşıdı.

"Hı?"

"Tebrik ederim."

Oruç ayağa kalktı.

Kardeşinin omzuna sertçe vurdu.

"Ula amca oluyorum!"

İsmail güldü.

"Galiba."

"Galibası yok."

Oruç kahkahaya boğuldu.

"Ben çocuğu şımartacağım."

Aleyna hemen itiraz etti.

"Önce ben."

"Yok ben."

"Ben."

"Ben."

İkisi bir anda tartışmaya başladı.

Şerif başını salladı.

"Daha doğmadan paylaşamadılar."

Masadaki kahkahalar yükseldi.

Ama en sessiz kişi Zarife'ydi.

Herkes dönüp ona baktı.

Zarife çayından son yudumu aldı.

Bardağı masaya bıraktı.

Sonra son derece sakin bir sesle konuştu:

"Demek sonunda beni dinlediniz."

Bir saniyelik sessizlikten sonra masa kahkahaya boğuldu.

İsmail bile gülüyordu.

Zarife ise gayet ciddi görünüyordu.

"Ben aylar önce söyledim."

Aleyna kahkahalar arasında konuştu:

"Babaanne sen gerçekten başka bir seviyesin."

Esme gözyaşlarını silerken gülüyordu.

Şerif'in yüzünde gururlu bir ifade vardı.

Fadime ise elini karnının üzerine koydu.

İsmail bunu fark etti.

Sessizce elini onun elinin üzerine koydu.

Masada kahkahalar sürüyordu.

Ama ikisinin göz göze geldiği o kısa anda...

İkisi de aynı şeyi düşünüyordu.

Aileleri biraz daha büyüyordu.

Arkadaşlar bu bölüme kadar hatalar olduysa onlara aldırış etmemeye çalışın sizi seviyorum iyi geceler🤍