Bölüm 25 - Dayanamıyorum

Odanın içi sessizdi.

Sadece klimanın hafif sesi duyuluyordu.

Fadime yatağın kenarında oturuyordu ama ağrı gittikçe kötüleşiyordu.

İlacı içmişti…

Ama daha etki etmemişti.

Karnına bastırmaktan parmakları bile ağrımaya başlamıştı.

Nefes alışları düzensizleşiyordu artık.

İsmail onu birkaç dakikadır sessizce izliyordu.

Başta biraz geçer diye düşünmüştü.

Ama Fadime’nin yüzü gittikçe beyazlaşıyordu.

Bir anda Fadime öne doğru eğildi.

Karnını iki eliyle tuttu.

“Ah…”

İsmail hemen yanına geçti.

“Fadime?”

Fadime dişlerini sıktı.

“Çok ağrıyo…”

Sesi titremişti.

İsmail’in yüzü anında gerildi.

Çünkü Aleyna’nın bile bu kadar kıvrandığını az görmüştü.

Fadime nefes almaya çalışıyordu.

“Dayanamıyorum…”

İsmail hemen çömeldi önünde.

“Sakin sakin nefes al.”

Fadime gözlerini kapattı.

Ama ağrı yüzünden omuzları titriyordu.

İsmail hızlıca etrafa baktı.

Sonra banyoya yöneldi.

Birkaç dakika boyunca içeriden su sesi geldi.

Fadime yatağın kenarında kıvrılmış halde bekliyordu.

Tam ağrıyla tekrar inlediği sırada İsmail geri çıktı.

Elinde havluya sarılmış sıcak su torbası vardı.

Fadime şaşkınca baktı.

“Bu otelde nerden buldun?”

İsmail yaklaşıp dikkatlice karnına koydu.

“Görevliyi aradım.”

Sıcaklık değince Fadime istemsizce gözlerini kapattı.

Biraz olsun rahatlamıştı.

İsmail hâlâ önünde çömelmiş haldeydi.

Bakışları tamamen ondı.

“Biraz iyi mi?”

Fadime yavaşça başını salladı.

“Ama hâlâ ağrıyo…”

İsmail kaşlarını çattı.

Sonra yatağın yanına oturup battaniyeyi üstüne çekti.

“Uzan.”

Fadime itiraz edecek gibi oldu ama gücü yoktu artık.

Yavaşça uzandı.

Karnına sıcak su torbasını bastırıyordu hâlâ.

İsmail birkaç saniye düşündü.

Sonra elini dikkatlice onun saçlarına götürdü.

Yavaşça okşamaya başladı.

Fadime şaşkınca gözlerini açtı.

İsmail normalmiş gibi konuştu:

“Aleyna böyle olunca saçını okşayınca sakinleşirdi.”

Fadime istemsizce küçük gülümsedi.

“Ben Aleyna değilim.”

İsmail hafifçe başını eğdi.

“Biliyorum.”

Ama elini çekmedi.

Fadime gözlerini tekrar kapattı.

Bir süre sonra ağrı yeniden sert girince dudaklarından küçük bir inleme çıktı.

İsmail hemen öne eğildi.

“Çok mu kötü?”

Fadime gözlerini açmadan konuştu.

“Sanki biri içimi sıkıyo…”

İsmail’in içi parçalandı resmen.

Çünkü onun canının yanmasına dayanamıyordu artık.

Hiç düşünmeden elini Fadime’nin tuttuğu elin üstüne koydu.

“Sana çorba söyleyim mi?”

Fadime başını hafifçe iki yana salladı.

“Midem bulanıyo…”

İsmail derin nefes verdi.

Sonra dikkatlice battaniyeyi düzeltti.

“Uyu biraz.”

Fadime yavaşça gözlerini açtı.

İsmail hâlâ yanındaydı.

Gitmeye niyeti yok gibiydi.

Fadime kısık sesle konuştu:

“Gitmicen mi?”

İsmail kaşlarını hafif kaldırdı.

“Niye gidiyim?”

Fadime birkaç saniye sustu.

Çünkü alışık değildi.

Canı yandığında yanında kalan birine…

İsmail onun cevap vermediğini görünce yavaşça konuştu:

“Uyuyana kadar burdayım.”

Fadime’nin gözleri doldu hafifçe.

Ama bu kez korkudan değildi.

Yavaşça battaniyeye sarıldı.

Sıcak su torbasını tuttu.

Ve İsmail’in elinin hâlâ elinin üstünde olduğunu hissedince…

İlk kez gerçekten rahatladı.

Odanın ışıkları loştu.

İstanbul’un gece ışıkları camdan içeri vuruyordu.

Fadime sonunda biraz sakinleşmişti.

Sıcak su torbası hâlâ karnının üstündeydi.

İsmail ise yatağın kenarında oturuyordu.

Bir eli hâlâ Fadime’nin elinin üstündeydi.

Fadime yorgun gözlerle ona baktı.

“İsmail…”

“Hm?”

“Sen niye bu kadar iyi davranıyon bana?”

İsmail birkaç saniye sustu.

Sonra omuz silkti.

“Canın yanıyo çünkü.”

Fadime gözlerini ondan ayırmadı.

İsmail ise bakışlarını kaçırdı.

Çünkü gerçek sebebi söylemek istemiyordu.

Tam o sırada Fadime’nin karnı tekrar hafif ağrıdı.

Yüzü buruştu.

İsmail hemen fark etti.

“Bekle.”

Ayağa kalktı.

Ceketini aldı.

Fadime şaşkınca doğrulmaya çalıştı.

“Nereye gidiyon?”

“Gelirim.”

“İsmail—”

Ama İsmail çoktan kapıya yürümüştü.

Fadime arkasından bakakaldı.

Oda tekrar sessizleşti.

Fadime battaniyeye sarılıp derin nefes aldı.

İçten içe merak ediyordu.

Nereye gitmişti?

Yaklaşık yirmi dakika sonra kapı açıldı.

İsmail içeri girdi.

Saçları hafif dağılmıştı.

Elinde ise büyük siyah bir poşet vardı.

Fadime hemen doğruldu.

“Ne o?”

İsmail ayakkabılarını çıkarıp poşeti yatağın üstüne bıraktı.

“Hastaya erzak.”

Fadime kaşlarını çattı.

“Ne?”

İsmail poşeti açtı.

İçinden bir sürü çikolata çıktı.

Bitter…

Sütlü…

Fındıklı…

Wafer…

Küçük büyük karışık bir sürü paket.

Fadime gözlerini büyüttü.

“İsmail…”

İsmail gayet normalmiş gibi konuştu:

“Aleyna regl olunca bunları yiyo.”

Fadime istemsizce güldü.

“Bir marketi mi boşalttın?”

İsmail omuz silkti.

“Hangisini sevdiğini bilmiyodum.”

Fadime birkaç saniye boyunca poşete baktı.

Sonra tekrar ona…

Kalbi garip şekilde sıkıştı.

Çünkü hayatında ilk kez biri onun neye ihtiyacı olabileceğini düşünüp uğraşmıştı.

Hem de bu kadar…

İsmail yatağın kenarına tekrar oturdu.

Poşetten bir çikolata çıkarıp ona uzattı.

“Al.”

Fadime paketi aldı.

Ellerine baktı birkaç saniye.

Sonra sessizce konuştu:

“Kimse bana böyle davranmadı.”

İsmail’in yüzü hafif değişti.

“Nasıl?”

“Bilmiyorum…”

Fadime gözlerini indirdi.

“İlgilenmediler hiç böyle.”

İsmail birkaç saniye sustu.

Sonra çok sakin bir sesle konuştu:

“Alışırsın.”

Fadime başını kaldırdı.

İsmail ona bakıyordu.

Bakışları sert değildi bu kez.

Aksine…

İnsanın içine işleyen bir sıcaklığı vardı.

Fadime çikolatayı açtı.

Küçük bir parça kopardı.

Sonra istemsizce gülümsedi.

“Gerçekten marketi yağmalamışsın.”

İsmail hafifçe güldü.

“Abartma.”

Fadime poşetin içine tekrar baktı.

“Bu kadar çikolatayı kim yicek?”

İsmail hiç düşünmeden cevap verdi:

“Sen.”

Fadime küçük bir kahkaha attı.

Ve o kahkahayı duyunca…

İsmail ilk kez bütün yorgunluğunu unuttu.