Bölüm 49-Sır

Fadime hâlâ yatağın kenarında oturuyordu.

Elindeki test masanın üzerindeydi.

İsmail ise odanın içinde volta atıyordu.

Duruyordu.

Tekrar yürüyordu.

Sonra tekrar duruyordu.

Fadime onu izlerken gülmemek için kendini zor tutuyordu.

Çünkü birkaç dakika önce haberi öğrenen adam gitmiş...

Yerine panik halindeki bir baba adayı gelmişti.

İsmail bir anda döndü.

"Dur."

Fadime kaş kaldırdı.

"Neye dur?"

"Şimdi."

Parmağını kaldırdı.

"Canın bir şey istiyor mu?"

Fadime göz kırptı.

"Şu an mı?"

"Evet."

"Yok."

İsmail hemen ikinci soruya geçti.

"Başın dönüyor mu?"

"Hayır."

"Miden bulanıyor mu?"

"Biraz."

"Doktor çağıralım mı?"

"İsmail."

"Hı?"

"Bir dakika nefes al."

İsmail hiç duymamış gibi devam etti.

"Üşüyor musun?"

"Hayır."

"Acıktın mı?"

"Hayır."

"Susadın mı?"

"Hayır."

"Çikolata ister misin?"

Bu kez Fadime güldü.

"İstemiyorum."

İsmail durdu.

Sonra yeniden sordu.

"Emin misin?"

"Eminim."

"Kesin mi?"

"Evet."

İsmail birkaç saniye düşündü.

Sonra:

"Meyve?"

"Hayır."

"Süt?"

"Hayır."

"Portakal suyu?"

"İsmail!"

Fadime artık kahkaha atıyordu.

İsmail ise son derece ciddiydi.

"Ne?"

"Ben iyiyim."

İsmail yatağın kenarına oturdu.

Ama soruları bitmedi.

"Yoruldun mu?"

"Hayır."

"Başın ağrıyor mu?"

"Hayır."

"Sırtın?"

"Hayır."

"Belin?"

"Hayır."

"İsmail."

"Hı?"

"Ben hastalanmadım."

İsmail başını salladı.

"Biliyorum."

"O zaman?"

"Kontrol ediyorum."

Fadime kahkahasını tutamadı.

Tam o sırada İsmail'in aklına yeni bir şey geldi.

Gözleri büyüdü.

"Bir dakika."

Fadime korktu.

"Ne oldu?"

"Sen merdiven çıkıyorsun."

"Ee?"

"Çok çıkma."

Fadime elleriyle yüzünü kapattı.

"Allah'ım..."

İsmail ayağa kalktı.

"Yok."

"Ben bundan sonra seni taşıyacağım."

Bu kez Fadime'nin kahkahası bütün odayı doldurdu.

"Saçmalama."

"Ciddiyim."

"İsmail."

"Ciddiyim."

Fadime gülmekten gözlerinden yaş gelene kadar devam etti.

Ama İsmail son derece kararlı görünüyordu.

Sonra bir anda durdu.

Yüzü yumuşadı.

Bakışları Fadime'nin üzerine yerleşti.

Ve ilk kez sesi sakinleşti.

"Gerçekten bebeğimiz olacak mı?"

Fadime'nin gözleri doldu.

Başını yavaşça salladı.

"Evet."

İsmail birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.

Sonra yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.

Ve tekrar aynı soruyu sordu:

"Peki..."

Fadime güldü.

"Ne?"

"Canın bir şey istiyor mu?"

Bu kez Fadime yastığı kaptığı gibi ona fırlattı.

Odanın içini yeniden kahkahalar doldurdu.

Akşam olmuştu.

Konakta herkes yeniden bir araya gelmişti.

Aleyna hastaneden dönmüştü.

Oruç şirketten gelmişti.

Esme ve Zarife de salondaydı.

Fadime ile İsmail ise bütün gün sırlarını saklamaya çalışmışlardı.

Ama ikisinin yüzündeki mutluluk saklanacak gibi değildi.

Aleyna bunu fark etmişti.

"Bir şey var sizde."

İsmail çayını kaldırdı.

"Yok."

"Var."

Fadime başını eğip gülümsedi.

Oruç da şüphelenmeye başlamıştı.

"Ula söyleyin artık."

Şerif kaşlarını kaldırdı.

"Neyi?"

Tam İsmail konuşacakken...

Konağın önünde sert fren sesleri duyuldu.

Herkes sustu.

İsmail'in yüzündeki gülümseme kayboldu.

Ardından dış kapı sertçe açıldı.

Ayak sesleri duyuldu.

Birden fazla kişi gelmişti.

Oruç ayağa kalktı.

Şerif'in yüzü gerildi.

İsmail yavaşça döndü.

Ve salona giren adamı görünce gözleri daraldı.

Adil.

Salona ağır adımlarla girdi.

Arkasında birkaç adam vardı.

Konaktaki hava bir anda değişmişti.

Aleyna şaşkınlıkla baktı.

"Adil amca?"

Adil'in bakışları salondaki herkesi geçti.

En sonunda Aleyna'nın üzerinde durdu.

Uzun süre...

Hiç konuşmadan.

Sanki yıllardır kaybettiği bir şeyi bulmuş gibiydi.

Şerif ayağa kalktı.

"Adil."

Adil gözlerini ondan ayırmadı.

"Bugün susmayacağım."

Esme'nin yüzü bembeyaz oldu.

Çünkü ne söyleyeceğini anlamıştı.

Aleyna hiçbir şey anlamıyordu.

"Ne oluyor?"

Kimse cevap vermedi.

İsmail bir adım öne çıktı.

"Adil."

"Bugün durduramazsın beni."

Salonda ölüm sessizliği vardı.

Aleyna bir Şerif'e...

Bir Adil'e bakıyordu.

Kalbi sebepsiz yere hızlanmaya başlamıştı.

Adil'in gözleri doldu.

Ve sonunda konuştu.

"Aleyna."

Genç kız şaşkınca baktı.

"Hı?"

Adil'in sesi titriyordu.

"Yıllardır sana söyleyemediğim bir şey var."

Esme gözlerini kapattı.

Şerif yumruklarını sıktı.

Aleyna'nın içini kötü bir his kapladı.

"Ne?"

Adil derin bir nefes aldı.

Sonra hayatını değiştirecek cümleyi söyledi.

"Şerif senin baban değil."

Salondaki herkes dondu.

Aleyna'nın yüzündeki ifade silindi.

Sanki duyduğu şeyi anlayamamıştı.

"N... ne?"

Adil'in gözlerinden yaş aktı.

"Gerçek baban benim."

Bir anda bütün dünya durmuş gibiydi.

Aleyna olduğu yerde kaldı.

Şerif başını öne eğdi.

Esme ağlamaya başlamıştı.

Oruç ve Fadime şaşkınlıkla birbirlerine baktılar.

İsmail'in yüzü taş kesilmişti.

Aleyna ise sadece Şerif'e bakıyordu.

Titreyen sesiyle konuştu.

"Babam..."

Şerif gözlerini kaldırdı.

Yıllardır korktuğu an gelmişti.

Aleyna'nın gözleri doldu.

"Bu doğru mu?"

Ve salondaki herkes nefesini tutarak Şerif'in vereceği cevabı beklemeye başladı...