Bölüm 39-Az iç

İş yemeğinin yapıldığı salon oldukça şıktı.

Uzun masalar hazırlanmıştı.

Şirket sahipleri, ortaklar ve davetliler sohbet ediyordu.

İsmail ve Fadime içeri girdiklerinde birçok kişinin bakışı onlara döndü.

İsmail buna alışkındı.

Ama Fadime değildi.

Bu yüzden biraz gergindi.

İsmail bunu fark edince sessizce yaklaşıp kulağına konuştu.

"Rahat ol."

Fadime ona baktı.

"Kolay söylüyorsun."

"Kimse seni yemeyecek."

Fadime istemsizce güldü.

Bir süre sonra masaya geçtiler.

İş konuşmaları başladı.

Şirketlerden, yatırımlardan ve yeni projelerden bahsediliyordu.

Fadime çoğunlukla sessizdi.

Sadece dinliyordu.

Tam o sırada karşı tarafta oturan Fatih adlı adam söze girdi.

Önce İsmail'e baktı.

Sonra Fadime'ye.

Sonra tekrar Fadime'ye.

Yüzünde rahatsız edici bir gülümseme vardı.

"Doğrusu şaşırdım."

Masadakiler ona döndü.

Fatih gözlerini Fadime'den ayırmadan konuştu.

"Senin gibi güzel bir kadının..."

Kısa bir duraksadı.

"...mafya bir adamla ne işi var?"

Masa bir anda sessizleşti.

İsmail'in yüzündeki ifade değişti.

Gözleri buz gibi oldu.

Sandalyesini geriye doğru itmeye başladı.

Onu tanıyanlar ne olacağını anlamıştı.

İsmail ayağa kalkmak üzereydi.

Ama o anda...

Fadime elini masanın altında onun koluna koydu.

İsmail durdu.

Şaşkınlıkla ona baktı.

Fadime ise gözlerini Fatih'ten ayırmıyordu.

Sesi sakindi.

Ama oldukça keskindi.

"Peki..."

Fatih hafifçe gülümsedi.

"Sorumu yanlış mı buldunuz?"

Fadime arkasına yaslandı.

"Hayır."

Masadakiler dikkat kesilmişti.

Fadime devam etti.

"Ama benim de bir sorum var."

Fatih kaşlarını kaldırdı.

"Nedir?"

Fadime'nin dudaklarında küçük bir gülümseme oluştu.

"Senin gibi sürekli başka insanların eşlerine takılan bir adamın..."

Masadaki sessizlik daha da arttı.

"...eşime böyle bir göndermede bulunmasına ne demeli?"

Fatih'in yüzündeki gülümseme kayboldu.

Kimse konuşmuyordu.

Fadime devam etti.

"Benim eşim hakkında konuşmadan önce kendi sınırlarını düşünmen gerekmez mi?"

Fatih cevap veremedi.

İlk kez afallamıştı.

İsmail ise yanında oturmuş onu izliyordu.

Yüzündeki öfkenin yerini başka bir şey almıştı.

Gurur.

Hem de büyük bir gurur.

Fadime son kez konuştu.

"Ayrıca..."

Bakışlarını doğrudan Fatih'e çevirdi.

"Kiminle evli olacağıma ben karar veririm."

"Bu da seni ilgilendirmez."

Masada birkaç kişi başını eğerek gülümsemeye başladı.

Fatih ise iyice rahatsız olmuştu.

"Ben sadece..."

Fadime sözünü kesti.

"Hayır."

"Sadece saygısızlık yaptın."

Bu kez kimsenin itiraz edecek hâli kalmamıştı.

Fatih boğazını temizledi.

"Bunun için özür dilerim."

Fadime başını salladı.

"Özrün kabul."

Konuşma kapanmıştı.

Ama masadaki herkes olanları görmüştü.

Birkaç dakika sonra sohbet yeniden başladı.

İsmail ise sessizce su bardağını aldı.

Fadime ona dönüp baktı.

"Neye bakıyorsun?"

İsmail hafifçe gülümsedi.

"Neye benzediğini merak ediyordum."

"Ne?"

"Birini susturan Fadime Koçari'ye."

Fadime gözlerini devirdi.

İlk kez o gece rahatça gülümsedi.

Ve masanın diğer ucunda oturan Fatih...

Bir daha tek kelime bile konuşmadı.

İş yemeği devam ediyordu.

Fatih'in yaptığı saygısızlıktan sonra ortam yeniden normale dönmeye başlamıştı.

Garsonlar masalara içecekler getiriyordu.

Bir süre sonra bazı misafirlerin isteğiyle alkollü içecekler de servis edildi.

İsmail normalde dikkatli davranan biriydi.

Ama uzun süredir ilk kez biraz rahatlamıştı.

Önüne bırakılan bardağı aldı.

Fadime merakla baktı.

"İçiyor musun?"

İsmail omuz silkti.

"Bazen."

Fadime birkaç saniye bardağa baktı.

Sonra garsona döndü.

"Ben de alabilir miyim?"

İsmail hemen ona baktı.

Kaşlarını kaldırdı.

"Sen mi?"

"Ne var?"

"İçtin mi daha önce?"

Fadime biraz düşündü.

"Çok değil."

İsmail derin bir nefes verdi.

"Az iç."

Fadime başını salladı.

"Tamam."

Ama o "tamam" pek güven vermemişti.

İlk bardaktan sonra bir şey olmadı.

Fadime normal görünüyordu.

İkinci bardaktan sonra yanakları hafif kızarmaya başladı.

Üçüncüye geçtiğinde ise...

Aleyna olsa kesin "işler kötüye gidiyor" derdi.

Fadime normalden fazla konuşmaya başlamıştı.

İsmail bunu fark edip bardağına uzandı.

"Yeter."

Fadime hemen çekti.

"Hayır."

"Fadime."

"Ben gayet iyiyim."

İsmail iç geçirdi.

"İşte o cümle hiç iyi olmadığını gösteriyor."

Fadime buna kahkaha attı.

Hem de gereğinden fazla.

Masadaki birkaç kişi dönüp baktı.

İsmail alnını ovuşturdu.

"Tamam."

"Bitti."

Ama iş işten geçmişti.

Yemek sona erdiğinde Fadime'nin yürüyüşü bile değişmişti.

Ayağa kalkarken sandalyesine tutundu.

İsmail hemen yanına geldi.

"İyi misin?"

Fadime ona ciddi ciddi baktı.

"Yer hareket ediyor."

"Yer hareket etmiyor."

"Ediyor."

"Etmiyor."

"Sen nereden biliyorsun?"

İsmail gülmemek için kendini zor tuttu.

Fadime ise tamamen ciddiydi.

Salondan çıkarken birkaç adım attı.

Sonra sendeledi.

İsmail hemen kolundan tuttu.

"Tamam."

"Arabaya gidiyoruz."

Fadime itiraz etmeye çalıştı.

"Ben yürüyebilirim."

Tam o sırada yine tökezledi.

İsmail başını iki yana salladı.

"Yürüyemiyorsun."

"Yürüyebiliyorum."

"Hayır."

"İsmail."

"Hayır."

Bir sonraki saniye...

İsmail onu kucağına aldı.

Fadime'nin gözleri büyüdü.

"İSMAİL!"

"Bağırma."

"İndir beni."

"Hayır."

"İnsanlar bakıyor."

"Bakabilir."

Fadime utanıp yüzünü kapattı.

Ama birkaç saniye sonra başını omzuna yasladı.

Çünkü gerçekten başı dönüyordu.

Otoparka doğru yürürlerken Fadime mırıldandı.

"Sen çok inatçısın."

İsmail gülümsedi.

"Bunu senden duymak ilginç."

"Ben inatçı değilim."

"Tabii."

Fadime gözlerini kapattı.

Bir süre sessiz kaldı.

Sonra uykulu bir sesle konuştu.

"İsmail."

"Hm?"

"İyi ki geldin o depoya."

İsmail'in adımları yavaşladı.

Fadime gözlerini açmadan devam etti.

"Geç kalmadığın için teşekkür ederim."

İsmail birkaç saniye sustu.

Sonra çok sakin bir sesle cevap verdi.

"Her zaman gelirim."

Fadime hafifçe gülümsedi.

Ve arabaya ulaşana kadar başını onun omzundan kaldırmadı.