Bölüm 36-Ya canın ya da kızların

Gece karanlığı çökmüştü.

İsmail, Eyüphan'ın verdiği yönlendirmeleri takip ederek eski bir depoya geldi.

Etraf sessizdi.

Fazla sessiz.

Arabasını durdurdu.

Derin bir nefes aldı.

Sonra kapıyı açıp indi.

Depoya doğru yürümeye başladı.

İçeri girdiğinde loş ışıklar yanıyordu.

Ortada Eyüphan duruyordu.

Birkaç adamı da etraftaydı.

İsmail'in bakışları hemen odanın köşesine kaydı.

Fadime ve Aleyna...

İkisi de bağlı halde oturuyordu.

Aleyna'nın gözleri doluydu.

Fadime ise korkmasına rağmen dik durmaya çalışıyordu.

İsmail onları görünce içinden geçen öfkeyi belli etmedi.

Sadece sakin bir şekilde Eyüphan'a baktı.

"Burdayım."

Eyüphan sırıttı.

"Hoş geldin Fırtına."

İsmail birkaç adım daha attı.

"Neyi bekliyosun?"

Eyüphan alkışlar gibi ellerini birbirine vurdu.

"Bak sen şu işe."

Sonra Fadime ile Aleyna'yı gösterdi.

"Bunlar için tek başına geldin."

İsmail'in cevabı kısa oldu.

"Konuş."

Eyüphan yavaş yavaş yürümeye başladı.

"Hayatın boyunca herkesi korudun."

"Abini."

"Aleyna'yı."

"Şerif'i."

"Şimdi de karını."

İsmail'in yüzünde en ufak değişiklik olmadı.

Eyüphan sonunda karşısında durdu.

Sonra belinden silahını çıkardı.

Depoda sessizlik oluştu.

Aleyna korkuyla ağlamaya başladı.

"Abi..."

Fadime'nin kalbi sıkıştı.

Ama gözlerini İsmail'den ayırmadı.

Eyüphan silahı kaldırdı.

Ve konuştu.

"Bir seçim yapacaksın."

İsmail'in bakışları değişmedi.

"Ne seçimi?"

Eyüphan silahı hafifçe salladı.

"Ya canın..."

Sonra Fadime ve Aleyna'yı gösterdi.

"...ya kızların."

Depo sessizleşti.

Fadime'nin gözlerinden yaşlar süzüldü.

"Aptallık yapma İsmail..."

Aleyna da ağlıyordu.

"Abi hayır..."

Ama İsmail hiç düşünmedi.

Bir saniye bile.

Gözünü kırpmadan cevap verdi.

"Canım."

Eyüphan'ın gülümsemesi büyüdü.

"Ne?"

İsmail'in sesi netti.

"Canım."

"Onları bırak."

Fadime'nin nefesi kesildi.

Aleyna hıçkırarak ağlamaya başladı.

Eyüphan birkaç saniye sustu.

Sonra kahkaha attı.

"Gerçekten sevdiklerini biliyodum ama..."

Başını salladı.

"Bu kadarını beklemiyodum."

Silahı kaldırdı.

Ve İsmail'in alnına dayadı.

Depodaki herkes donup kaldı.

Fadime çığlık attı.

"İSMAİL!"

Aleyna ağlayarak ayağa kalkmaya çalıştı.

"ABİ!"

Eyüphan'ın parmağı tetiğe yaklaştı.

Tam o anda...

Depo kapıları büyük bir gürültüyle açıldı.

BAM!

Eyüphan irkilerek döndü.

Adamları da silahlarına sarıldı.

Ama artık çok geçti.

Kapılardan onlarca adam içeri girmişti.

Hepsinin silahı Eyüphan ve adamlarına çevrilmişti.

En önde...

Oruç vardı.

Yüzü öfkeyle kapkaraydı.

Silahını kaldırdı.

"Bitirdin kendini."

Eyüphan'ın yüzündeki gülümseme ilk kez kayboldu.

Çünkü deponun dört bir yanı sarılmıştı.

Çatıda adamlar vardı.

Kapılarda adamlar vardı.

Pencerelerde adamlar vardı.

Kaçacak yer yoktu.

İsmail ise hâlâ kıpırdamamıştı.

Sadece kardeşine baktı.

Oruç sinirle bağırdı:

"Ula ben sana tek gitme demedim mi!"

İsmail'in dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.

İlk kez rahatlamıştı.

Çünkü artık...

Fadime ve Aleyna yalnız değildi.

Depodaki gerginlik yavaş yavaş dağılmaya başlamıştı.

Eyüphan ve adamları çoktan etkisiz hale getirilmişti.

Oruç'un adamları her yeri kontrol ediyordu.

Eyüphan ise hâlâ bağırıyordu.

Ama artık kimse onu dinlemiyordu.

İsmail'in umurunda bile değildi.

Çünkü gözleri sadece iki kişiyi görüyordu.

Fadime...

Ve Aleyna.

Birkaç saniye boyunca oldukları yerde birbirlerine baktılar.

Sonra İsmail yürümeye başladı.

Önce yavaş...

Sonra daha hızlı...

Sonra koşar gibi.

Aleyna onu görür görmez ağlayarak ayağa kalkmaya çalıştı.

"ABİ!"

İsmail hiç düşünmeden ikisine birden sarıldı.

Öyle sıkı sarıldı ki...

Sanki bırakırsa tekrar kaybedecekmiş gibi.

Aleyna hıçkırarak ağlıyordu.

Başını abisinin omzuna gömmüştü.

"Abi..."

"Abi..."

İsmail gözlerini kapattı.

Titrediğini ilk kez o an fark etti.

Saatlerdir ayakta duran öfkesi gitmişti.

Yerine korku kalmıştı.

Gerçek korku.

Ya geç kalsaydım?

Ya yetişemeseydim?

Ya zarar görselerdi?

Bu düşünceler bile nefesini daraltıyordu.

Aleyna onun boynuna sarılmış ağlıyordu.

İsmail saçlarını okşadı.

"Tamam."

"Geçti."

"Burdayım."

Sonra bakışları Fadime'ye kaydı.

Fadime de ağlamıştı.

Ama sessizce.

Her zamanki gibi.

İsmail elini uzattı.

Yanaklarındaki yaşları sildi.

Bir şey demedi.

Çünkü ne diyeceğini bilmiyordu.

Sonra eğilip bağları çözmeye başladı.

Önce Fadime'nin ellerini çözdü.

İpler düşünce Fadime bileklerini tuttu.

İz kalmıştı.

İsmail'in yüzü karardı.

Ama hiçbir şey söylemedi.

Sonra Aleyna'nın bağlarını çözmeye geçti.

İpler çözülür çözülmez Aleyna tekrar abisine sarıldı.

Hem de bütün gücüyle.

"Çok korktum."

İsmail onu kollarının arasına aldı.

"Biliyorum."

"Çok korktum abi."

"Biliyorum."

Aleyna ağlamaya devam etti.

İsmail de onu sakinleştirmeye çalıştı.

Fadime ise birkaç adım geride durmuş onları izliyordu.

Kalbi hâlâ hızlı atıyordu.

Az önce gerçekten ölebileceğini düşünmüştü.

Ve en çok korktuğu şey...

İsmail'in alnındaki silahtı.

O görüntü gözünün önünden gitmiyordu.

İsmail'in hiç düşünmeden "Canım." demesi de...

Gitmiyordu.

Fadime istemsizce ona baktı.

İçinden gidip sarılmak geçiyordu.

Sadece bir kez.

Başını omzuna koyup hiçbir şey demeden durmak...

Ama yapamadı.

Gururu izin vermedi.

Bu yüzden yüzünü çevirdi.

Derin nefes aldı.

Tam o sırada Oruç yanlarına geldi.

Önce Aleyna'nın saçlarını karıştırdı.

"İyi misin küçük doktor?"

Aleyna başını salladı.

Sonra Oruç Fadime'ye baktı.

"Sen?"

Fadime de hafifçe başını salladı.

"İyiyim."

Ama iyi değildi.

Bunu en iyi İsmail anlamıştı.

Çünkü gözlerini kaçırıyordu.

Konuşmamaya çalışıyordu.

Ve elleri hâlâ titriyordu.

İsmail sessizce ona baktı.

Fadime bunu fark edince başka tarafa döndü.

İsmail kaşlarını hafifçe çattı.

Bir şey söyleyecekti.

Ama söylemedi.

Çünkü biliyordu.

Fadime korktuğunda içine kapanırdı.

Şimdi de aynısını yapıyordu.

Oruç etrafı kontrol eden adamlara döndü.

"Hadi."

"Burayı temizleyin."

Sonra kardeşine baktı.

"Eve gidiyoz."

İsmail başını salladı.

Aleyna hâlâ onun koluna tutunmuştu.

Sanki bırakırsa yine kaybolacakmış gibi.

Fadime ise birkaç adım arkalarından yürüyordu.

Ama fark etmediği bir şey vardı.

İsmail arabaya doğru giderken...

Sürekli dönüp ona bakıyordu.

Çünkü mafya olmak...

Düşman sahibi olmak...

Tehlikeyle yaşamak...

Bunlara alışmıştı.

Ama Fadime'nin gözlerindeki korkuya alışamamıştı.

Ve ilk kez...

Bu hayatın sevdiği insanlara zarar verebileceğini bu kadar net görmüştü.