Bölüm 31-ben istedim

Sınır sayısı 10 beğeni bide yorumlarınızı bekliyorum

Merdivenlerin başında duran Fadime’ye herkes döndü.

Salon bir anda sessizleşti.

İsmail’in yüzü sertti ama Fadime’yi görünce bakışları değişti.

“Niye indin sen?”

Fadime yavaş adımlarla aşağı inmeye başladı.

Bakışları önce Gezep’e kaydı.

Sonra İsmail’e…

En sonunda salondaki herkese.

“Duydum.”

İsmail çenesini sıktı.

“Dinlememen gerekiyodu.”

Fadime başını iki yana salladı.

“Benim hakkımda konuşuluyo İsmail.”

Bu cümleyle ortam tekrar gerildi.

Gezep sessizce onları izliyordu.

Şerif ise olanları dikkatle takip ediyordu.

Fadime en sonunda salonun ortasında durdu.

Elleri hafif titriyordu.

Ama sesini sağlam çıkarmaya çalıştı.

“Kim ne demiş?”

Gezep derin nefes verdi.

“Bazıları senin zorlandığını düşünüyo.”

Fadime’nin kaşları çatıldı.

“Kim düşünüyo bunu?”

Kimse cevap vermedi.

Çünkü isim vermek işleri daha kötü yapacaktı.

İsmail bir adım ona yaklaştı.

“Çık yukarı.”

Fadime hemen ona döndü.

“Hayır.”

İsmail’in bakışları sertleşti biraz.

“Fadime.”

Fadime ilk kez geri adım atmadı.

“Ben konuşcam.”

Oruç istemsizce başını kaldırdı.

Çünkü Fadime’nin sesi ilk kez bu kadar net çıkıyordu.

Fadime yavaşça Gezep’e döndü.

“Adil abime söyle.”

Sonra derin nefes aldı.

“Bu evliliği ben kabul ettim.”

İsmail gözlerini ona çevirdi.

Fadime devam etti:

“Kimse beni zorlamadı.”

Salondaki sessizlik daha da ağırlaştı.

Gezep dikkatlice ona baktı.

“Emin misin?”

Bu soruyla İsmail’in yüzü karardı.

Ama Fadime hiç duraksamadı.

“Eminim.”

Sonra bir anda İsmail’e baktı.

Ve söylediği şey herkesin şaşırmasına yetti.

“İsmail bana düşündüğümden daha iyi davrandı.”

Oruç’un gözleri büyüdü.

Şerif hafifçe başını eğdi.

Gezep bile şaşırmıştı.

Çünkü Koçari konağında herkes İsmail Fırtına’dan korkardı.

Ama Fadime’nin sesi korkan birine benzemiyordu.

İsmail ise birkaç saniyedir ona bakıyordu sadece.

Hiç konuşmadan…

Sanki duyduklarına inanamıyordu.

Fadime yavaşça devam etti:

“Ben bu evlilikte mutsuz değilim.”

İsmail’in içinde bir şey durdu sanki.

Çünkü Fadime bunu mecbur kaldığı için söylemiyordu.

Gerçekten hissederek söylüyordu.

Gezep sonunda başını salladı.

“Tamam.”

Sonra İsmail’e baktı.

“Ben söylerim.”

Tam dönecekken Fadime tekrar konuştu.

“Bir dakika.”

Gezep durdu.

Fadime’nin sesi bu kez daha sert çıktı.

“Bir daha kimse benim adıma konuşmasın.”

Salondaki herkes birkaç saniye sustu.

Çünkü o an…

Fadime Koçari ilk kez gerçekten güçlü görünmüştü.

Gezep hafifçe başını eğdi.

“Tamam.”

Sonra konağın kapısından çıkıp gitti.

Kapı kapanınca içeride ağır bir sessizlik kaldı.

Oruç sonunda dayanamadı.

“Ula yenge taş çıktın.”

Şerif istemsizce hafif güldü.

Ama İsmail hâlâ konuşmuyordu.

Sadece Fadime’ye bakıyordu.

Fadime onun bakışlarından rahatsız olup kaşlarını çattı.

“Ne?”

İsmail birkaç saniye sustu.

Sonra yavaşça ona yaklaştı.

Tam önünde durdu.

Ve kısık sesle konuştu:

“Benim için mi söyledin onları?”

Fadime’nin kalbi hızlandı.

Ama bu kez gözlerini kaçırmadı.

“Yalan mıydı?”

İsmail cevap veremedi.

Çünkü hayatında ilk kez biri…

Onun tarafında durmuştu.

Salondaki sessizlik hâlâ dağılmamıştı.

Gezep gitmişti.

Ama arkasında bıraktığı mesele herkesin aklındaydı.

Fadime söylediklerinden sonra ilk kez biraz utanmıştı.

Çünkü herkesin içinde İsmail'i savunmuştu.

Hem de hiç düşünmeden.

İsmail ise hâlâ ona bakıyordu.

Sanki duyduklarını tekrar tekrar düşünüyor gibiydi.

Sessizliği bozan kişi Oruç oldu.

İsmail'in omzuna vurdu.

“Ula kardeş.”

İsmail dönüp baktı.

Oruç yüzünde hafif bir sırıtmayla devam etti:

“Bunu da gördük ya.”

“Neyi?”

“Birinin seni savunduğunu.”

Şerif istemsizce gülümsedi.

Fadime ise yüzünü çevirdi.

İsmail kaşlarını çattı.

“Karışma sen.”

“Karışırım.”

Oruç koltuğa yaslandı.

“Yıllardır ilk defa suratında insan gibi ifade var.”

İsmail derin nefes verdi.

“Ağzını bozma şimdi.”

“Bozarsam ne olacak?”

İsmail istemsizce güldü.

Çünkü Oruç'un huyunu biliyordu.

Çocukluklarından beri böyleydi.

Ne zaman İsmail'in canı sıkılsa ilk gelen kişi Oruç olurdu.

Ne zaman başı derde girse yanında yine Oruç olurdu.

Şerif ayağa kalktı.

“Tamam uşağum, gece oldu. Herkes odasına.”

Aleyna da o sırada merdivenlerden indi.

Belli ki konuşmaların çoğunu duymuştu.

Direkt Fadime'nin yanına geldi.

“Yengem.”

Fadime baktı.

Aleyna sarıldı ona.

“İyi ki söyledin onları.”

Fadime şaşırdı.

“Aleyna...”

“Kimseden korkma sen.”

İsmail bunu duyunca hafifçe başını eğdi.

Aleyna sonra dönüp abisine baktı.

“Sen de üzme onu.”

İsmail kaş kaldırdı.

“Ben mi?”

“Evet sen.”

Oruç kahkaha attı.

“Ula Aleyna bütün konağı yönetiyon sen.”

Aleyna gururla başını kaldırdı.

“Doğru.”

Bu kez Şerif bile güldü.

Kısa süre sonra herkes odalarına çekildi.

Koridor sessizleşmişti.

İsmail ve Fadime de odalarına girdiler.

Kapı kapanınca ikisi de birkaç saniye konuşmadı.

Fadime yatağın kenarına oturdu.

İsmail pencereye yürüdü.

Dışarıda gece iyice çökmüştü.

Bir süre sonra Fadime sessizce konuştu:

“Kızdın mı?”

İsmail arkasını döndü.

“Neye?”

“Herkesin içinde konuştuğum için.”

İsmail birkaç saniye ona baktı.

Sonra başını iki yana salladı.

“Kızmadım.”

“Emin misin?”

İsmail yavaşça yaklaştı.

Yatağın önünde durdu.

“Bugün biri benim tarafımda durdu Fadime.”

Sesi alışılmadık kadar sakindi.

“Ben buna kızamam.”

Fadime'nin kalbi yine hızlandı.

İsmail gözlerini ondan ayırmadan devam etti:

“Hayatım boyunca insanlar benden korktu.”

Kısa bir sessizlik oldu.

“Ama sen korktuğun halde yanımda durdun.”

Fadime ne diyeceğini bilemedi.

Çünkü aslında o da bunun nedenini tam bilmiyordu.

İsmail hafifçe gülümsedi.

“Teşekkür ederim.”

Fadime'nin gözleri büyüdü.

“Sen teşekkür mü ettin?”

“Ettim.”

“Dünyanın sonu geldi galiba.”

İsmail istemsizce güldü.

Ve uzun zamandır ilk kez...

Odanın içinde ne kavga vardı, ne düşmanlık.

Sadece iki insanın yavaş yavaş birbirine alışması vardı.