Bölüm 2-Bulunma

İsmail ormanın girişinde birkaç saniye boyunca durdu.

Gece tamamen çökmüştü artık. Gökyüzü siyaha dönmüş, ay ise bulutların arkasına saklanmıştı. Rüzgâr ağaçların arasında dolaşıyor, kuru dalları birbirine çarpıyordu.

Ormanın içi karanlıktı.

İsmail gözlerini hafifçe kıstı. Çocukluğundan beri bu ormanın hikâyelerini dinlemişti. İnsanlar geceleri burada garip sesler duyduklarını söylerdi. Bazıları kaybolur, bazıları bir daha geri dönmezdi.

Ama onun aklında sadece tek bir kişi vardı.

Fadime.

Ceketinin iç cebinden sigarasını çıkardı. Çakmağı birkaç kez yaktıktan sonra sigarayı dudaklarının arasına yerleştirdi. Derin bir nefes çekti.

Sonra ağır adımlarla ormana girdi.

Ayaklarının altında dallar kırılıyordu. Her adımda çamur hafifçe ayakkabılarına yapışıyordu. Elindeki küçük fener yalnızca önünü aydınlatıyordu.

İsmail etrafı dikkatlice inceliyordu.

Bir yandan da düşünüyordu.

Fadime neden tek başına buraya gelmişti?

Kendi kendine başını salladı.

“İnatçı…” diye mırıldandı.

Rüzgâr biraz daha sert esti.

İlerledikçe ormanın sesi değişmeye başladı. Başta duyduğu kuş sesleri tamamen kaybolmuştu artık. Yerini ağır bir sessizlik almıştı.

İsmail bir anda durdu.

Uzaktan hafif bir hıçkırık sesi gelmiş gibiydi.

Kaşlarını çattı.

Dinlemeye başladı.

Ses tekrar duyulmadı.

Belki de rüzgârdı.

Yürümeye devam etti.

Bir süre sonra yerde ayakkabı izi fark etti. Çamurun içine hafifçe gömülmüştü. Dizlerini kırıp eğildi.

İz küçüktü.

Kadın ayağıydı.

İsmail derin bir nefes aldı.

“Yakındasın…” dedi kendi kendine.

O sırada başka bir yerde…

Fadime bir ağacın dibine çökmüştü.

Saatlerdir yürüyordu.

Ayakları ağrıyordu. Ellerinin üstü çizilmişti. Hırkasının kolu dallara takıldığı için yırtılmıştı.

İlk başta güçlü durmaya çalışmıştı ama artık korkuyordu.

Gerçekten korkuyordu.

Başını ağacın gövdesine yasladı. Gözlerinden yaşlar sessizce akmaya başladı.

“Ben neden geldim buraya…” diye fısıldadı.

Etrafına baktı.

Karanlık gittikçe büyüyor gibiydi.

Ormanın içindeki her gölge ona bir şey saklıyormuş gibi geliyordu.

Bir dal sesi duyunca irkildi.

Hızla başını kaldırdı.

Kimseyi göremedi.

Kalbi hızlı hızlı atıyordu.

Fadime ellerini birbirine kenetledi. Soğuktan titremeye başlamıştı.

Tam o sırada uzaktan ayak sesleri geldi.

Bu kez emindi.

Birisi yürüyordu.

Yavaş…

Ağır…

Kararlı adımlarla.

Fadime’nin nefesi kesildi.

Panikle ayağa kalktı. Geri geri birkaç adım attı.

“Kim var orada?” diye bağırdı ama sesi titredi.

Cevap gelmedi.

Sadece ayak sesleri devam etti.

İsmail de sesi duymuştu.

Aniden durdu.

Bu kez emin olmuştu.

Fenerini yere doğru indirirken diğer eli yavaşça ceketinin içine gitti.

Silahını çıkardı.

Yüzü sertleşmişti.

Bu saatte ormanda yalnızca kaybolmuş biri olmayabilirdi.

Önündeki karanlığa dikkatlice baktı.

“Fadime?” diye seslendi düşük bir sesle.

Fadime sesi duyunca bir an dondu.

İsmail.

Onun burada ne işi vardı?

Ama korku düşünmesine izin vermiyordu artık. Yıllardır süren düşmanlık bir anda zihninde yeniden büyüdü.

Karanlığın içinden gelen siluet yavaş yavaş yaklaşırken İsmail elindeki silahı kaldırdı.

Fadime bunu görünce nefesi kesildi.

Onun kendisine zarar vereceğini sandı.

Ve tam o anda bölüm, ikisinin korkuyla birbirine baktığı o sessiz anın içinde kaldı…