Bölüm 7-Teşekkür

Şerif odadan çıktıktan sonra içeride kısa süreli bir sessizlik oldu.

Perdelerin arasından giren sabah ışığı odanın içine yayılmıştı. Dışarıdan kuş sesleri geliyor, konağın alt katından hafif konuşmalar duyuluyordu.

İsmail yatağın başına yaslanmış halde birkaç saniye öylece oturdu.

Sonra aşağı baktı.

Aleyna hâlâ uyuyordu.

Başını onun göğsüne iyice yaslamıştı. Saçları dağılmıştı. Bir eli hâlâ İsmail’in tişörtünü tutuyordu.

İsmail hafifçe gülümsedi.

“Doktor olmuşsun ama sabah kalkamıyon hâlâ,” diye mırıldandı.

Aleyna sadece anlaşılmaz bir şey söyleyip biraz daha sokuldu.

İsmail derin bir nefes verdi.

Sonra yavaşça kardeşinin saçlarını okşadı.

“Aleyna.”

Cevap yok.

“Aleyna kalk.”

Aleyna kaşlarını çattı.

“Yok…”

İsmail istemsizce güldü.

“Millet kahvaltı yapıyo aşağıda.”

“Yapsın…”

İsmail başını iki yana salladı.

“Abisinin gülü hadi.”

Aleyna sonunda gözlerini yarım açtı.

Uykulu şekilde İsmail’e baktı.

“Sen niye hâlâ burdasın…”

“Bu benim odam zaten.”

Aleyna birkaç saniye düşündü.

Sonra tekrar gözlerini kapattı.

“Doğru…”

İsmail bu kez hafifçe omzundan tuttu.

“Kalk.”

Aleyna homurdanarak doğrulmaya çalıştı ama tekrar yatağa düştü.

“Beş dakika…”

“Yok.”

“İki dakika…”

“Yok.”

Aleyna sonunda pes edip yavaşça oturdu. Saçları tamamen dağılmıştı. Yüzü hâlâ uykuluydu.

İsmail ona bakıp hafifçe sırıttı.

“Çok korkutucu görünüyosun şu an.”

Aleyna yastığı alıp ona fırlattı.

İsmail rahatça tuttu.

“Terbiyesiz.”

“Doktorsun diye insan oldun sanıyosun.”

Aleyna gözlerini devirdi.

Sonunda yataktan kalkıp odadan çıktı. İsmail de peşinden ağır adımlarla indi.

Alt kata indiklerinde kahvaltı masası hazırlanmıştı.

Şerif koltukta oturmuş çay içiyordu.

Aleyna’yı görünce yüzü yumuşadı.

“Uyanabildin sonunda.”

Aleyna hiçbir şey demeden gidip direkt babasının yanına oturdu.

Hatta biraz nazlı şekilde başını Şerif’in omzuna yasladı.

Şerif istemsizce gülümsedi.

“Bu ne hâl?”

Aleyna gözlerini kapattı.

“Uykum var.”

Şerif kızının saçlarını düzeltirken:

“Gece abini rahat bırakmadın herhalde,” dedi.

Aleyna hafifçe gülümsedi ama cevap vermedi.

İsmail mutfağa doğru yürümeye başladı.

Tam kapıya yaklaşmıştı ki Şerif’in sesi duyuldu.

“Yiğenum.”

İsmail durup başını çevirdi.

Şerif gözlerini hafifçe kıstı.

“Nereye?”

İsmail birkaç saniye sustu.

Bakışları istemsizce Aleyna’ya kaydı.

Aleyna hâlâ babasının omzuna yaslanmıştı ama göz ucuyla abisini izliyordu.

İsmail yüzünü tekrar Şerif’e çevirdi.

“İşim var.”

Şerif kaş kaldırdı.

“Sabah sabah?”

İsmail kısa bir nefes verdi.

“Uzun sürmez.”

Şerif bir şeylerin olduğunu anlamıştı.

Yıllardır İsmail’i tanıyordu çünkü. Yeğeni bir yere böyle sessiz gidiyorsa kafasında mutlaka bir mesele vardı.

Ama üstelemedi.

“Dikkatli ol bari.”

İsmail sadece kısa bir baş hareketi yaptı.

Sonra arkasını dönüp konaktan çıktı.

Aleyna abisinin arkasından bakarken hafifçe kaşlarını çattı.

İçine garip bir his çökmüştü.

Çünkü İsmail’in gözlerinde dün geceden beri değişen bir şey vardı…

Sabahın erken saatleriydi.

Koçari Konağı her zamanki gibi hareketliydi. Çalışanlar bahçede dolaşıyor, korumalardan bazıları giriş kapısında nöbet tutuyordu.

Ama konağın önünde duran siyah araba bütün düzeni bozdu.

Araba sert şekilde kapının önünde durunca herkes dönüp baktı.

Kapı açıldı.

İsmail Fırtına ağır adımlarla arabadan indi.

Üzerinde siyah gömlek vardı. Yüzü sertti. Gözlerinde ise dün geceden kalan o karanlık ifade duruyordu.

Bahçedeki adamlar bir anda gerildi.

Çünkü İsmail’in buraya durduk yere gelmeyeceğini herkes biliyordu.

Kapının önündeki adamlardan biri hemen içeri doğru seslendi:

“Adil abi!”

İsmail hiç kimseye bakmadan konağın merdivenlerine doğru yürümeye başladı.

Adımlarında öyle bir sakinlik vardı ki bu daha çok korkutuyordu.

Birkaç saniye sonra konağın kapısı sertçe açıldı.

Adil hızla dışarı çıktı.

Üstünde beyaz gömlek vardı. Daha yeni hazırlanmış gibiydi ama yüzündeki sinir bir anda belli olmuştu.

İsmail’i görünce kaşları çatıldı.

“Ula Fırtına…”

Bahçedeki hava gerildi.

İsmail durmadı bile.

Adil’in gözlerinin içine baktı ama yüzünde en ufak ifade yoktu.

Adil birkaç adım aşağı indi.

“Dün gece yetmedi mi sana?”

İsmail onu tamamen umursamaz şekilde geçti.

Bakışları konağın içine çevrildi.

Sonra bir anda sert bir sesle bağırdı:

“EYÜPHAN!”

Bahçedeki herkes sustu.

Adil’in yüzü anında değişti.

“Ne bağırıyon lan benim konağımda?”

İsmail gözünü bile kırpmadı.

“Çıksın aşağı.”

Adil iyice sinirlendi.

“Sen kimsin de—”

“Çağır onu.”

Sesi bu kez daha sert çıkmıştı.

Bahçedeki adamlar birbirine bakmaya başladı. Çünkü İsmail’in sakinliği bile tehdit gibi duruyordu şu an.

Adil merdivenlerden tamamen indi.

İsmail’le karşı karşıya geldiler.

İkisi de geri adım atmıyordu.

“Derdi ne bunun?” dedi Adil dişlerini sıkarak.

İsmail’in çenesi gerildi.

“Aleyna’ya yazıyomuş.”

Bir anlık sessizlik oldu.

Sonra Adil istemsizce şaşkın şekilde baktı.

“Ne?”

İsmail gözlerini ayırmadan konuştu.

“Senin kuzenin olacak densiz dün kardeşime yanaşmış.”

Adil birkaç saniye boyunca sustu.

Arkadaki adamlardan bazıları huzursuzca birbirine baktı.

Çünkü herkes Aleyna’nın İsmail için ne kadar önemli olduğunu biliyordu.

Ve İsmail şu an zor sakin duruyordu.

Tam o sırada konağın içinden hızlı ayak sesleri duyuldu.

Eyüphan kapıda göründü.

Yüzündeki rahat ifade İsmail’i görünce silindi.

“Abi ben—”

İsmail bir anda ona döndü.

Bakışları buz gibiydi.

“Gel buraya.”

Eyüphan istemsizce geri adım attı.

Adil hemen araya girdi.

“Dur bakalım.”

İsmail hâlâ gözünü Eyüphan’dan ayırmıyordu.

“Sana bir şey söyledim mi dün?”

Eyüphan yutkundu.

“Ben kötü bir şey demedim.”

İsmail kısa ama sinirli bir kahkaha attı.

“Kardeşimin adını ağzına alman bile kötü zaten.”

Bahçedeki hava iyice ağırlaşmıştı.

Adil bu kez ciddi şekilde İsmail’e baktı.

“Fırtına.”

İsmail sonunda gözlerini ona çevirdi.

Adil sert bir sesle konuştu:

“Benim konağımda olay çıkaramazsın.”

İsmail birkaç saniye boyunca ona baktı.

Sonra yavaşça başını eğdi.

Ama yüzündeki ifade hiç değişmedi.

“Bugünlük çıkarmam.”

Bu cümle tehdit gibiydi.

Eyüphan’ın yüzü iyice gerildi.

İsmail bir kez daha ona baktı.

“Bir daha Aleyna’nın yanından geçersen…” dedi düşük ama sert bir sesle. “Bu kadar sakin konuşmam.”

Sonra arkasını döndü.

Bahçedeki herkes sessizce onu izliyordu.

İsmail arabasına doğru yürürken Adil gözlerini kısmış halde arkasından baktı.

Çünkü ilk kez İsmail’in bu kadar kontrolünü kaybetmeye yaklaştığını görüyordu…

Bahçedeki gerginlik hâlâ dağılmamıştı.

Kimse konuşmuyordu.

İsmail ağır adımlarla arabasına doğru yürüyordu. Siyah arabanın kapısına geldiğinde kısa bir an durdu.

Elini kapının koluna attı.

Tam binecekti ki…

“FIRTINA!”

Bahçede yankılanan sesle herkes dönüp baktı.

İsmail’in eli kapının üstünde kaldı.

Bir saniye boyunca kıpırdamadı.

Sonra yavaşça arkasını döndü.

Konağın kapısında Fadime duruyordu.

Üstünde açık renk uzun bir hırka vardı. Saçları dağınıktı. Yüzü hâlâ biraz solgundu ama dün geceki kadar korkmuş görünmüyordu.

Sadece yorgundu.

İsmail gözlerini birkaç saniye ondan ayırmadı.

Bahçedeki herkes sessizleşmişti.

Adil bile kardeşine dönüp bakıyordu.

Fadime merdivenlerden inmeye başladı.

Yavaş yürüyordu.

Ayağı hâlâ tam düzelmemişti belli ki.

İsmail bunu fark edince kaşları istemsizce hafif çatıldı ama hiçbir şey demedi.

Fadime ona doğru birkaç adım daha attıktan sonra durdu.

İkisi arasında birkaç metre vardı şimdi.

Rüzgâr hafifçe esiyordu.

Fadime gözlerini kısa süreliğine yere indirdi.

Sanki ne söyleyeceğini düşünüyordu.

Sonra tekrar başını kaldırdı.

“Dün gece…”

Sesi düşündüğünden daha kısık çıkmıştı.

İsmail sessizce bekledi.

Fadime dudaklarını birbirine bastırdı.

“Beni ormanda bırakabilirdin.”

Bahçedeki bazı adamlar birbirine baktı.

İsmail’in yüzü değişmedi.

“Bırakmadım.”

Fadime birkaç saniye boyunca ona baktı.

Bu kadar kısa cevap vermesi sinirini bozmalıydı belki ama bozmadı.

Çünkü İsmail’in bakışlarında dün geceden farklı bir şey vardı.

Fadime derin bir nefes aldı.

“Teşekkür etmek istemiyorum aslında,” dedi dürüstçe.

İsmail’in kaşlarından biri hafif kalktı.

“Ama…”

Fadime cümlesini tamamlayamadı önce.

Bakışları kısa süreliğine yere kaydı.

Sonra tekrar ona baktı.

“Korkmuştum.”

Bahçedeki sessizlik daha da ağırlaştı.

İsmail hiçbir şey demedi.

Fadime devam etti:

“Çok korkmuştum.”

Bu kez sesi daha kırılgandı.

İsmail’in çenesi hafif gerildi.

Dün gece ağlarkenki hâli gözünün önüne geldi.

Fadime birkaç adım daha yaklaştı.

“Silahı görünce…” dedi yavaşça. “Bana zarar vereceğini sandım.”

Adil hafifçe kaşlarını çattı ama konuşmadı.

İsmail derin bir nefes verdi.

“Zarar versem dün gece verirdim.”

Fadime sustu.

Bu cümlede tuhaf bir dürüstlük vardı.

Rüzgâr saçlarını hafifçe savurdu.

Sonra bir anda başka bir şeyi fark etti.

İsmail’in üstünde kendi verdiği ceket yoktu.

Çünkü hâlâ Fadime’nin üzerindeydi.

Fadime aşağı baktı.

Sonra ceketin kollarını tuttu.

“Bu…”

İsmail göz ucuyla cekete baktı.

“Kalsın.”

Fadime şaşkın şekilde tekrar ona baktı.

“Niye?”

İsmail kısa bir süre sustu.

Sonra gözlerini ondan ayırmadan konuştu.

“Üşüme diye.”

Bu cümleyle bahçedeki hava yine değişti.

Çünkü İsmail Fırtına’nın ağzından böyle bir şey duymaya kimse alışık değildi.

Fadime’nin kalbi garip şekilde sıkıştı.

Ne diyeceğini bilemedi.

İsmail ise daha fazla beklemedi.

Arabanın kapısını açtı.

Tam binecekken tekrar durdu.

Başını hafifçe ona çevirdi.

“Ayağına dikkat et.”

Sonra arabaya bindi.

Motor çalıştı.

Fadime olduğu yerde kaldı.

Siyah araba yavaşça konaktan uzaklaşırken gözleri istemsizce onun arkasından gitti.

Ve ilk kez…

İsmail Fırtına’dan eskisi kadar nefret edemediğini fark etti.