Bölüm 8-Anne?

Fırtına Konağı’nın sabahları her zaman kalabalık olurdu.

Uzun yemek masasının etrafında insanlar oturur, çalışanlar sürekli mutfakla salon arasında gidip gelirdi. Ama o kalabalığın içinde bile bazı sessizlikler vardı.

Özellikle İsmail’in olduğu yerde…

İsmail kahvaltı masasına en son gelen kişiydi.

Üstünde siyah gömlek vardı. Yüzü her zamanki gibi ifadesizdi. İçeri girdiğinde masadaki konuşmalar hafifçe yavaşladı.

Zarife başını kaldırıp oğluna baktı.

Bakışlarında annelikten çok soğukluk vardı.

“Sonunda teşrif ettin.”

İsmail hiçbir şey demedi.

Sadece masaya doğru yürüdü.

Oruç hemen sandalyeyi hafifçe çekti.

“Gel otur kardeşim.”

İsmail kısa bir bakış attı abisine.

Sonra sessizce oturdu.

Aleyna hemen çay uzattı.

“İç bari biraz.”

İsmail bardağı aldı.

Tam o sırada konağın girişinden baston sesi duyuldu.

Herkes başını çevirdi.

Şirin Fırtına içeri giriyordu.

Yaşına rağmen dimdik yürüyordu. Beyaz saçları topluydu. Yüzündeki sert çizgilere rağmen gözlerinde sıcak bir ifade vardı.

İsmail onu görünce ilk kez yüzü hafif yumuşadı.

“Babane.”

Şirin Hanım direkt onun yanına geldi.

Elini İsmail’in yüzüne koydu.

“Yüzün çökmüş yine benim oğlumun.”

İsmail hafifçe başını eğdi.

“İyiyim.”

Şirin Hanım hemen kaşlarını çattı.

“Bana yalan söyleme.”

Oruç istemsizce gülümsedi.

“Babane ona bir tek sen laf geçiriyon zaten.”

Şirin Hanım sandalyesine oturmadan önce İsmail’in saçını düzeltti.

“Benim aslan torunum bu.”

Zarife o sırada çayından bir yudum aldı.

“Şımartıyorsun.”

Şirin Hanım başını ona çevirdi.

“Sevmek şımartmak oldu şimdi öyle mi?”

Masadaki hava hafif gerildi.

İsmail hiçbir şey demeden önündeki çaya baktı.

Bu tarz konuşmalara alışkındı artık.

Çocukluğundan beri Zarife hiçbir zaman ona sıcak davranmamıştı.

Sebebini tam olarak bilmiyordu.

Belki babasına benzediği için…

Belki de çok sert büyüdüğü için…

Ama annesinin gözlerinde hiçbir zaman Oruç’a baktığı gibi bir sevgi görmemişti.

Oruç bunu fark ettiği her an daha çok sahip çıkmıştı kardeşine.

Küçükken de öyleydi.

İsmail kavga edip geldiğinde yaralarını hep Oruç sarardı.

Babaları öldüğünde İsmail gecelerce konuşmazken başından ayrılmayan yine Oruç olmuştu.

Ve hâlâ aynıydı.

Zarife bir anda bakışlarını İsmail’e çevirdi.

“Dün yine Koçari Konağı’na gitmişsin.”

Masadaki sessizlik arttı.

Aleyna hemen huzursuz oldu.

İsmail sakin şekilde çayını bıraktı.

“Gitmişim.”

“Senin yüzünden bu aile sürekli olayın içinde kalıyor.”

İsmail gözlerini kaldırıp annesine baktı.

Bakışları soğuktu.

“Aileyi ben değil düşmanlık soktu bu hale.”

Zarife dudaklarını inceltti.

“Sen de eksik kalmıyorsun.”

Tam o sırada Oruç sandalyesinde öne doğru eğildi.

“Anne.”

Sesi sakindi ama uyarı gibiydi.

Zarife başını ona çevirdi.

Oruç devam etti:

“İsmail tek başına gidip kavga çıkarmadı.”

“Savunuyorsun yine kardeşini.”

Oruç hiç düşünmeden cevap verdi:

“Canım kardeşim çünkü.”

Bu cümleyle masadaki herkes sustu.

İsmail bile kısa süreliğine abisine baktı.

Oruç gözünü bile kırpmadan konuşmaya devam etti:

“Kim ne derse desin ben kardeşimin arkasındayım.”

Şirin Hanım’ın yüzünde hafif bir gurur oluştu.

“İşte Fırtına erkekleri böyle olur.”

Zarife sinirle çay bardağını bıraktı.

“Siz ikiniz birbirinizi batıracaksınız bir gün.”

İsmail sandalyesini yavaşça geri itti.

Ayağa kalktı.

“Ben zaten doğduğumdan beri batığım anne.”

Bu cümle odanın içinde ağır şekilde kaldı.

Aleyna’nın yüzü düştü.

Oruç anında kardeşine baktı.

Şirin Hanım’ın gözleri doldu hafifçe.

Ama Zarife hiçbir şey demedi.

İsmail arkasını dönüp salondan çıkmaya başladı.

Tam kapıya yaklaşmıştı ki Şirin Hanım’ın sesi duyuldu.

“İsmail.”

İsmail durdu.

Yaşlı kadın gözlerinin içine bakarak konuştu:

“Kim ne derse desin… sen kötü bir çocuk değilsin.”

İsmail birkaç saniye boyunca sustu.

Sonra başını hafifçe eğdi.

Ve hiçbir şey söylemeden salondan çıktı.

Arkasında ise onu sessizce izleyen bir aile bıraktı…

İsmail salondan çıktıktan sonra masadaki sessizlik ağırlaştı.

Kimse birkaç saniye konuşmadı.

Kapının kapanma sesi hâlâ kulaklarda gibiydi.

Aleyna gözlerini yere indirmişti ama yüzündeki sinir giderek büyüyordu. İsmail’in son söylediği cümle içini sıkıştırmıştı.

“Ben zaten doğduğumdan beri batığım anne.”

Bu söz normal söylenmiş gibi değildi.

Bir insanın içinde yıllarca birikmiş kırgınlık gibiydi.

Aleyna sonunda dayanamadı.

Başını kaldırıp Zarife’ye baktı.

“Niye böyle konuşuyorsunuz ona?”

Zarife çayından bir yudum aldı.

“Ne demişim?”

Aleyna’nın sesi yükselmeye başladı.

“Sürekli İsmail abime yükleniyorsunuz!”

Zarife bu kez sert şekilde başını çevirdi.

“Ses tonuna dikkat et Aleyna.”

Aleyna geri çekilmedi.

“Hayır etmiyorum! Çocukluğundan beri aynı şeyi yapıyorsunuz!”

Masadaki hava bir anda gerildi.

Şirin Hanım sessizce olanları izliyordu.

Oruç ise kaşlarını çatmıştı.

Zarife sandalyesinde doğruldu.

“Ben sizin büyüğünüzüm.”

Aleyna gözleri dolu dolu şekilde konuştu:

“E o da sizin oğlunuz!”

“AYNANDA SESİNİ YÜKSELTME!”

Zarife’nin sesi salonda yankılandı.

Tam aynı anda iki farklı ses daha yükseldi.

“ZARİFE!”

Şerif ayağa kalkmıştı.

Oruç da sandalyesini geri itmişti.

İkisinin yüzü de sertleşmişti.

Şerif direkt Zarife’ye döndü.

“Kızı korkutuyorsun ne bağırıyorsun?”

Zarife sinirle ayağa kalktı.

“Ben bu evde kimseye hesap vermem!”

Şerif sertçe güldü.

“Versen iyi olur bazen.”

Zarife ona öfkeyle baktı.

“Sen karışma Şerif!”

Şerif bir adım öne çıktı.

“Karışırım. O çocuk yıllardır senden bir güzel söz bekliyor.”

Zarife gözlerini kaçırdı ama belli etmemeye çalıştı.

“İsmail kendi seçiyor bu hayatı.”

Bu kez Oruç konuştu.

Sesi diğerlerinden daha sakindi ama çok daha ağırdı.

“Hayır anne.”

Zarife başını ona çevirdi.

Oruç gözlerinin içine baka baka devam etti:

“İsmail bu hayatı seçmedi.”

Salondaki herkes sustu.

Oruç yavaşça ayağa kalktı.

“Babamız öldüğünde kaç yaşındaydı biliyor musun? Daha çocuktu.”

Zarife cevap vermedi.

Oruç’un sesi gittikçe sertleşti.

“Sen onu hep güçlü sandın. Hiç düşmez sandın.”

Aleyna’nın gözleri dolmuştu artık.

Şerif sessizce onu izliyordu.

Oruç devam etti:

“Bir kere bile sarıldığını görmedim ben sana.”

Zarife bu kez sinirle konuştu.

“Ben kötü anne miyim yani?!”

Oruç derin bir nefes verdi.

“Ben onu demiyorum.”

“E ne diyorsun?!”

Oruç birkaç saniye sustu.

Sonra gözlerini kaçırmadan konuştu:

“Biraz sevseydin yeterdi.”

Bu cümle salonda ağır şekilde kaldı.

Zarife ilk kez ne diyeceğini bilemedi.

Tam o sırada Aleyna sandalyesinden kalktı.

Sessizce yürüyüp Şerif’le Oruç’un arasına oturdu.

Şerif hemen kızın omzuna kolunu attı.

Oruç da diğer tarafına geçti.

Aleyna gözlerini silerken Zarife’ye baktı.

Sesi titriyordu ama kararlıydı.

“Aleyna canımdan parça,” dedi Oruç sakin şekilde. “Amcamın arkasındayım ben.”

Şerif hemen ekledi:

“Biz hep arkasındayız.”

Aleyna başını Oruç’un omzuna yasladı.

“Ben de,” dedi sessizce. “Ben de İsmail abimin arkasındayım.”

Şirin Hanım’ın gözleri doldu.

Yaşlı kadın bastonuna dayanıp ayağa kalktı.

Sonra Zarife’ye uzun uzun baktı.

“Evladını sevmeyi öğren artık kızım…”

Zarife hiçbir şey diyemedi.

Çünkü ilk kez bu kadar kişi aynı anda karşısında durmuştu.

Ve ilk kez…

Yalnız kalmış gibi hissediyordu.

Bölüm hakkında ne düşünüyorsunuz?