23. bölüm / 55

Bölüm 22 - Çalıştı

TeslimiyetYazar: Gece .

Uygulamada Aç Kitap sayfası

Bölümler 55Şu an: Bölüm 22 - Çalıştı

Sabah havası serindi.

Yağmur durmuş olsa da yolun üstünde hâlâ ince bir sis vardı.

Ağaçlardan damlayan sular sessizliği bozuyordu sadece.

İsmail kaputu kapattıktan sonra birkaç saniye arabaya baktı.

Sonra derin bir nefes verdi.

“Bir daha denicem.”

Fadime sessizce başını salladı.

Üstündeki battaniyeyi biraz daha tuttu.

İsmail kapıyı açtı.

“Öne geç.”

Fadime kısa süre duraksadı.

Gece boyunca arka koltukta birlikte oturmuşlardı ama şimdi nedense ön koltuğa geçmek farklı hissettirmişti.

Yine de bir şey demeden gidip yolcu koltuğuna oturdu.

Battaniyeyi dizlerine çekti.

İsmail de direksiyona geçti.

Kapıyı kapatınca içerisi tekrar sessizleşti.

Sadece ikisinin nefesi duyuluyordu.

İsmail anahtarı kontağa taktı.

Bir kez çevirdi.

Motor boğuk bir ses çıkarıp sustu.

Fadime istemsizce dudaklarını ısırdı.

İsmail çenesini sıktı.

Bir kez daha denedi.

Bu kez motor biraz daha uzun çalışmaya uğraştı ama yine sustu.

İsmail başını direksiyona yasladı kısa süreliğine.

“İnatçı şey…”

Fadime istemsizce hafif güldü.

İsmail hemen ona baktı.

“Gülme.”

Fadime dudaklarını bastırdı.

“Arabaya mı trip atıyon?”

İsmail kaş kaldırdı.

“Şu an atıyom evet.”

Fadime bu kez gerçekten küçük bir kahkaha attı.

İsmail birkaç saniye boyunca onu izledi.

Çünkü ilk kez bu kadar rahat gülüyordu.

Fadime bunu fark edince hemen toparlandı.

Camdan dışarı bakmaya çalıştı.

Ama dudaklarının kenarında hâlâ küçücük bir gülümseme vardı.

İsmail içinden istemsizce geçirdi:

“Böyle daha güzel…”

Sonra tekrar kontağa uzandı.

“Son kez.”

Fadime farkında olmadan nefesini tuttu.

İsmail anahtarı çevirdi.

Motor önce yine zorlandı.

Boğuk sesler çıktı.

Sonra bir anda…

“VROOOM.”

Araba çalıştı.

İkisi de aynı anda başını kaldırdı.

İsmail birkaç saniye motor sesini dinledi.

Sonra rahat nefes verdi.

“Şükür.”

Fadime’nin yüzü istemsizce aydınlandı.

“Çalıştı!”

İsmail ona baktı.

Gözlerindeki heyecan çocuk gibiydi.

İsmail hafifçe gülümsedi.

“Evet çalıştı.”

Fadime rahatlayıp koltuğa yaslandı.

“Bir daha burada kalıcaz sandım.”

İsmail arabayı vitese taktı.

“Ben varken kalmazsın.”

Fadime yine sustu.

Çünkü bu adam sürekli böyle konuşuyordu.

Ve her söylediğinde…

İnsan gerçekten inanıyordu.

Araba yavaşça yeniden yola çıktı.

Güneş bulutların arasından kendini göstermeye başlıyordu artık.

Geceki korkunç fırtınadan geriye sadece ıslak yollar kalmıştı.

Fadime battaniyeye sarılı halde camdan dışarı baktı.

Sonra farkında olmadan başını İsmail’e çevirdi.

İsmail dikkatlice yolu izliyordu.

Yüzü sakindi.

Sert görünüyordu hâlâ…

Ama artık Fadime onun yanında kendini güvende hissediyordu.

Ve bu his…

Yavaş yavaş kalbine yerleşmeye başlıyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

290okunma 19beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.