Bölüm 13-evlilik

Hava tamamen kararmıştı.

Kasabanın üstüne ağır bir sessizlik çökmüştü. Sokak lambaları tek tek yanıyor, uzaklardan köpek sesleri geliyordu.

İsmail ve Şirin Hanım siyah arabayla Koçari Konağı’nın yolundaydı.

Oruç gelmek istemişti.

Hatta İsmail’i yalnız göndermemek için diretmişti ama Şirin Hanım izin vermemişti.

“Bu konuşma kalabalıkla olmaz,” demişti.

Şimdi arabada sadece ikisi vardı.

İsmail direksiyonu sıkı sıkı tutuyordu.

Yüzü ifadesizdi ama içi fırtına gibiydi.

Şirin Hanım ise camdan dışarı bakıyordu.

Sanki olacakları önceden biliyor gibiydi.

Konağın ışıkları uzaktan görünmeye başladığında İsmail’in çenesi hafif gerildi.

“Babane…”

“Hm?”

“Bu iş saçma.”

Şirin Hanım başını çevirmeden cevap verdi.

“Belki.”

“Benimle o kız aynı evde yaşayamaz.”

Bu kez Şirin Hanım ona baktı.

“Ormanda yaşadınız ama.”

İsmail sustu.

Çünkü cevap veremiyordu.

Araba konağın önünde durdu.

Demir kapılar açılırken içerideki adamların bakışları direkt arabaya çevrildi.

İsmail motoru kapattı ama inmedi.

Birkaç saniye boyunca sadece konağa baktı.

Sonra derin nefes verip kapıyı açtı.

Şirin Hanım bastonuyla birlikte ağır ağır indi.

İsmail hemen yanına geçti.

Kapının önünde Adil bekliyordu.

Yüzü sertti.

İsmail’i görünce çenesi gerildi ama bugün bağırmadı.

Çünkü mesele başkaydı.

“Hoş geldin Şirin teyze.”

Şirin Hanım hafifçe başını salladı.

“Hoş bulduk uşağım.”

Adil gözlerini İsmail’e çevirdi.

İkisi birkaç saniye boyunca sessizce birbirine baktı.

Düşmanlık hâlâ oradaydı.

Ama bugün ikisinin de içinde başka şeyler vardı.

Adil geri çekildi.

“Geçin içeri.”

Konağın içi sessizdi.

Çalışanlar tedirgin gözlerle onları izliyordu.

İsmail içeri girerken omuzlarının gerildiği hissediliyordu.

Çünkü ilk kez bu konağa kavga etmek için gelmemişti.

Salona geçtiklerinde ortam daha da ağırlaştı.

Fadime de oradaydı.

Koltuğun yanında ayakta duruyordu.

İsmail’i görünce gözleri istemsizce büyüdü.

Çünkü İsmail’in yüzü her zamankinden farklıydı.

Daha yorgun…

Daha suskun…

Fadime’nin bakışları kısa süreliğine onun kızarmış gözlerine kaydı.

Sonra hemen başka tarafa baktı.

İsmail de ona uzun uzun bakamadı.

Şirin Hanım bastonunu yere vurdu hafifçe.

“Hadi oturun artık.”

Herkes sessizce yerine geçti.

Adil tekli koltuğa oturdu.

Fadime onun yanındaydı.

İsmail ise karşılarına geçti.

Ama gözlerini kaldırmıyordu.

Şirin Hanım derin bir nefes verdi.

“Ben lafı uzatmadan konuşacam.”

Salondaki herkes ona döndü.

Yaşlı kadın devam etti:

“Zarife kontrolden çıktı.”

Fadime’nin kaşları hafif çatıldı.

Adil’in yüzü sertleşti.

“Biliyorum.”

Şirin Hanım başını salladı.

“O kızın canı tehlikede.”

Fadime ürperdi hafifçe.

İsmail’in elleri yumruk oldu.

Adil gözlerini kardeşine çevirdi.

Bir an boyunca hiçbir şey diyemedi.

Çünkü ilk kez gerçekten korkuyordu.

Şirin Hanım yavaşça devam etti:

“Benim oğlum dokunmaz.”

İsmail başını kaldırdı.

Şirin Hanım ona baktı.

“Ama başkası dokunur.”

Salonda sessizlik oldu.

Fadime yavaşça İsmail’e baktı.

İsmail ise gözlerini kaçırdı.

Çünkü onun korkmasını istemiyordu.

Adil sonunda konuştu.

“Peki çözüm ne?”

Şirin Hanım hiç beklemeden cevap verdi:

“Evlilik.”

Fadime’nin nefesi kesildi.

“NE?!”

İsmail gözlerini kapattı.

Çünkü bu kelimeyi duymaktan yorulmuştu artık.

Adil ayağa kalktı.

“Şirin teyze…”

“Acele bağırma.”

Fadime şok içinde abisine baktı.

“Abi saçmalıyolar değil mi?”

Adil cevap veremedi.

Bu sessizlik Fadime’nin içini daha çok korkuttu.

Yavaşça başını İsmail’e çevirdi.

İsmail hâlâ konuşmuyordu.

Fadime’nin sesi titredi.

“Sen de mi istiyosun bunu?”

İsmail o anda başını kaldırdı.

Gözleri direkt ona kilitlendi.

Ve ilk kez tamamen dürüst bir sesle konuştu:

“Ben senin ölmeni istemiyorum.”

Bu cümle salondaki herkesin içine oturdu.

Fadime birkaç saniye boyunca nefes bile alamadı.

Çünkü İsmail bunu düşman gibi değil…

Gerçekten korkan biri gibi söylemişti.

Salondaki sessizlik ağırlaştı.

Kimse konuşmuyordu.

Fadime hâlâ İsmail’e bakıyordu.

“Ben senin ölmeni istemiyorum.”

Bu cümle onun kafasının içinde yankılanıp duruyordu.

Çünkü İsmail bunu öfkeyle söylememişti.

Tehdit gibi de değildi.

Gerçekten korkuyordu…

Fadime bunu ilk kez bu kadar net görmüştü.

Adil derin bir nefes verdi.

Sonra ellerini birbirine geçirip öne eğildi.

“Bu iş kolay değil.”

Şirin Hanım başını salladı.

“Kolay olsa ben buraya gelmezdim.”

Fadime sonunda kendine geldi.

“Bir dakika!” dedi bir anda.

Herkes ona döndü.

Fadime ayağa kalktı.

“Kimse bana bir şey sormuyor mu?!”

Sesi titriyordu.

Hem korkmuştu hem sinirlenmişti.

“Ben evlenmek istemiyorum!”

Adil hemen kız kardeşine baktı.

“Fadime—”

“Abi sen de mi kabul ediyosun bunu?!”

Adil cevap veremedi.

Bu sessizlik Fadime’nin gözlerini doldurdu.

Çünkü abisinin sustuğu anlarda hep kötü şeyler olurdu.

Fadime başını iki yana salladı.

“Bu saçmalık…”

Sonra direkt İsmail’e döndü.

“Sen niye hiçbir şey demiyorsun?!”

İsmail birkaç saniye sustu.

Bakışlarını ondan kaçırıyordu.

Çünkü ne dese yanlış gelecekti.

En sonunda yavaşça konuştu:

“Ben de istemiyodum.”

Fadime kaşlarını çattı.

“İstemiyodum ne demek?”

İsmail derin bir nefes verdi.

“Bu hale gelmesini istemiyodum.”

Fadime’nin gözleri doldu.

“Benim hayatım bu.”

İsmail başını kaldırıp ona baktı.

“Biliyorum.”

“E o zaman niye susuyorsun?!”

İsmail’in çenesi gerildi.

Çünkü bağırmasını haklı buluyordu.

Bir süre boyunca salonda sadece Fadime’nin nefesi duyuldu.

Sonra İsmail yavaşça ayağa kalktı.

Herkes ona baktı.

İsmail gözlerini sadece Fadime’ye çevirdi.

“Bak…” dedi sakin ama ağır bir sesle. “Ben sana dokunmam.”

Fadime’nin nefesi titredi hafifçe.

İsmail devam etti:

“Sana zarar gelmesine de izin vermem.”

Fadime hemen cevap verdi:

“Ya annen?”

Bu soru salonda buz gibi yayıldı.

İsmail’in gözleri karardı.

Çünkü cevap buydu aslında.

Asıl mesele Zarife’ydi.

İsmail birkaç saniye sustu.

Sonra dürüstçe konuştu:

“O yüzden burdayım zaten.”

Fadime gözlerini kaçırdı.

Çünkü ilk kez gerçekten korkmaya başlamıştı.

Şirin Hanım bastonuna dayanıp ayağa kalktı.

“Kimse bugün karar vermicek.”

Adil başını kaldırdı.

“Şirin teyze…”

“Önce düşünün.”

Yaşlı kadın gözlerini Fadime’ye çevirdi.

“Kızım… bazen insan sevmediği yoldan yürümek zorunda kalır.”

Fadime’nin gözlerinden yaş süzüldü.

“Ben düşmanımla nasıl evleneyim…”

Bu cümle İsmail’in içine oturdu.

Çünkü o da aynı şeyi düşünüyordu.

Ama bir yandan da…

Fadime’nin başına gerçekten bir şey gelme ihtimali aklını parçalıyordu.

Adil yavaşça ayağa kalktı.

“Kardeşim benim her şeyimdir.”

Sonra gözlerini İsmail’e çevirdi.

“Eğer bu olacaksa…”

İsmail başını kaldırdı.

Adil’in sesi sertleşti.

“Bir damla gözyaşı dökerse seni karşıma alırım.”

İsmail hiç düşünmeden cevap verdi:

“Döktürmem.”

Fadime istemsizce ona baktı.

İsmail’in sesi o kadar netti ki…

Sanki kendinden bile emindi.

Şirin Hanım derin bir nefes verdi.

“Tamam.”

Sonra bastonunu yere vurdu hafifçe.

“Bugünlük yeter.”

İsmail yavaşça geri çekildi.

Artık daha fazla aynı ortamda duramıyordu.

Çünkü Fadime’nin gözlerindeki korku canını acıtıyordu.

Tam kapıya yönelmişti ki…

“İsmail.”

Fadime’nin sesi duyuldu.

İsmail durdu.

Ama arkasını dönmedi.

Fadime birkaç saniye sustu.

Sonra çok kısık bir sesle konuştu:

“Gerçekten korur musun beni?”

İsmail’in nefesi ağırlaştı.

Yavaşça gözlerini kapattı.

Ve hiç düşünmeden cevap verdi:

“Canım pahasına.”