67

Kısa süre sonra taburcu işlemleri tamamlandı
Hemşire son evrakları uzattı

Hem: İlaçlarını düzenli kullanmayı unutmayın

İs: Tamam

Doktor da son kez geçmiş olsun dileklerini iletti
Ardından üçü birlikte hastaneden çıktılar

Hastanenin önünde Adil'in arabası park halindeydi
Adil bagajı açıp çantaları yerleştirdi
Sonra arka kapıyı açtı

Ad: Siz arkaya oturun

İso ile Fadime sessizce arka koltuğa oturdular
Aralarında yine küçük bir mesafe vardı
Fadime bunu fark etse de hiçbir şey söylemedi

Adil direksiyonun başına geçti
Motoru çalıştırdı
Adil arabayı yavaşça hareket ettirdi

Bodrum geride kalırken...
Üçünü de uzun bir Trabzon yolu bekliyordu

Ama onları bekleyen asıl zorlu yol...
İso'nun kaybettiği anıları geri kazanıp kazanamayacağıydı

...

Yaklaşık on saat süren yolculuğun ardından...

Adil'in kullandığı araba sonunda Trabzon'a girdi
Şehrin tabelasını gören Fadime derin bir nefes aldı

Fa: Sonunda geldik...

Adil dikiz aynasından ikisine baktı

Ad: İkiniz de çok yoruldunuz

İso camdan dışarı bakıyordu

Tanıdık sokaklar...
Tanıdık yollar...
Ama zihni hâlâ karmakarışıktı

...

Yaklaşık yirmi dakika sonra araba evlerinin önünde durdu
Adil motoru kapattı
Bagajdan bavulları indirdi

Ad: Hadi bakalım

Fadime arabadan indi
Sonra İso'ya döndü

Fa: Dikkat et...

İso yavaşça arabadan indi
Başındaki ağrı tamamen geçmemişti

Üçü birlikte evin kapısına doğru geldiler
Kat kapısı açıldığında Fadime çantasından anahtarı çıkardı

Kapının önünde birkaç saniye durdu
Derin bir nefes aldı

Sonra anahtarı kilide taktı
Kapı yavaşça açıldı

...

İçeri ilk giren İso oldu

Kapının eşiğini geçtiği anda...
Bir anda durdu

Bakışları salonun içinde dolaştı

Kanepe...
Televizyon...
Duvar...
Her şey...

Bir anda gözlerinin önünde bulanıklaşmaya başladı

Ve... Zihninde görüntüler peş peşe belirdi

...

İso iki eliyle başını tuttu

İs: Ahh...

Başındaki ağrı bir anda şiddetlendi
Gözleri bulanıklaşmaya başladı
Nefesi hızlandı

Fadime bunu fark edip hemen yanına koştu

Fa: İso?

İso sendeledi

İs: Başım...

Fa: İso bana bak...

İso duvara tutunmaya çalıştı
Ama artık ayakta duramıyordu

İs: Ben...

Her şey yeniden kararmaya başladı
Fadime korkuyla omzundan tuttu

Fa: İso!

İso'nun dizleri çözüldü

Tam yere düşeceği sırada...
Fadime bütün gücüyle onu tuttu

Bir eliyle sırtını destekledi
Diğer eliyle başını çarpmaması için başını destekledi

Fa: Hayır... Hayır...

İso'nun gözleri tamamen kapandı
Bayılmıştı...

Fadime dizlerinin üzerine çöktü

Fa: İso! İso gözlerini aç!

Omzunu hafifçe salladı
Hiç tepki yoktu
Fadime'nin nefesi hızlandı

Fa: İso ne olur... Lütfen...

Adil da hızla yanlarına geldi

Ad: Ne oldu?

Fa: Bir anda başını tuttu... Sonra bayıldı

Adil hemen nabzını kontrol etti

Ad: Nabzı var

Bu söz Fadime'yi biraz olsun rahatlatsa da korkusu geçmiyordu

Fa: Hastaneye gitmeliyiz hemen

Adil hiç vakit kaybetmedi

Ad: Hadi!

...

Adil ve Fadime birlikte İso'yu dikkatlice kaldırdılar
Fadime sürekli başını koruyordu

Fa: Dikkat et... Başına darbe gelmesin

Adil başını salladı
Birlikte İso'yu arka koltuğa yatırdılar

Fadime hemen yanına oturdu
İso'nun elini iki eliyle sımsıkı tuttu

Fa: Ne olur uyan...

Adil motoru çalıştırdı
Araba hızla hastaneye doğru ilerlemeye başladı

...

Yol boyunca Fadime'nin gözleri bir an bile İso'nun yüzünden ayrılmadı
Arada bir nabzının atıp atmadığını kontrol ediyordu

Fa: İso...

Sessizlik...
Sadece arabanın motor sesi...
Ve Fadime'nin gözyaşları...

Adil dikiz aynasından baktı

Ad: Az kaldı

Fadime sadece başını sallayabildi

...

Birkaç dakika sonra hastanenin acil girişine ulaştılar
Adil arabayı durdurur durdurmaz içeri koştu

Ad: Yardım edin

Görevliler sedyeyle dışarı çıktı
İso dikkatlice sedyeye alındı
Fadime sedyenin yanında yürümeye çalışıyordu

Fa: Ne olur dikkat edin...

Görevliler hızla acil servise girdiler

...

Doktor hemen ilk muayeneyi yaptı
Tansiyonu ölçüldü
Kalp ritmi kontrol edildi

Başındaki ameliyat bölgesi dikkatlice incelendi

Dok: Hemen tomografi hazırlayın

...

Yaklaşık yirmi dakika sonra doktor dışarı çıktı
Fadime hemen ayağa kalktı

Fa: Doktor nasıl?

Dok: Şimdilik hayati bir riski yok

Fadime derin bir nefes aldı

Fa: Çok şükür...

Doktor: Ancak başına aldığı darbe nedeniyle ani hafıza uyarılması yaşamış olabilir

Fadime anlamaya çalışıyordu

Fa: Ne demek bu?

Doktor: Eve girince gördüğü ortam eski anılarını tetiklemiş olabilir beyni buna bir anda tepki vermiş

Fadime'nin gözleri doldu

Fa: Yani...

Doktor: Şimdilik kesin konuşamayız ama yeniden kontrol altında tutmamız gerekiyor

Fadime başını salladı

Fa: Onu görebilir miyim?

Doktor: Birazdan odasına alacağız

...

Yaklaşık yarım saat sonra iso özel bir odaya alındı

Başındaki bandaj yeniden kontrol edilmişti
Serumu takılıydı

Fadime yavaşça odanın kapısını açtı
Sessizce yatağın yanına geldi
Sandalyeye oturdu

İso'nun elini avuçlarının içine aldı
Eli yine soğuktu
Fadime'nin gözlerinden yaşlar süzüldü

Fa: Daha yeni kurtulduk sanmıştım...

Sesi titriyordu

Fa: Lütfen yine beni korkutma...

Başını yatağın kenarına yasladı
Odada sadece monitörün düzenli sesi duyuluyordu

O sırada başka bir doktor içeri girdi

Dok: Hayati değerleri normal

Fa: Ama hâlâ uyanmadı...

Dok: Başına aldığı darbeden sonra böyle bir bayılma yaşayabiliyor biraz daha bekleyeceğiz

Fadime başını salladı
Doktor odadan çıktı

...

Yaklaşık on dakika sonra...
İso yavaşça gözlerini açtı

Tavana birkaç saniye baktı
Sonra başını çevirince...
Karşısında Fadime'yi gördü

Fadime onun gözlerini açtığını görünce hemen ayağa kalktı

Fa: İso

İso birkaç saniye hiç konuşmadı
Sadece ona baktı

Fa: Nasılsın başın dönüyor mu?

İso yavaşça doğruldu

İs: Biraz...

Doktor ve hemşire odaya girdi

Dok: Güzel... Uyandınız

Doktor kısa kontroller yaptı

Dok: Bana adınızı söyler misiniz?

İs: İso Furtuna

Dok: Bulunduğumuz şehir?

İs: Trabzon

Doktor başını salladı

Dok: Peki yanınızdaki kişi kim?

İso hiç tereddüt etmedi
Bakışlarını Fadime'den ayırmadan konuştu

İs: Karım

Fadime olduğu yerde dondu
Doktor bunu fark etti

Dok: Hatırlıyor musunuz?

İso derin bir nefes aldı

İs: Hepsini...

Fadime'nin gözleri büyüdü

Fa: Hepsini mi...?

İs: Evet

Doktor gülümsedi

Dok: Çok güzel bir gelişme

Doktor birkaç tavsiyede bulunduktan sonra hemşireyle birlikte odadan çıktı

Kısa bir sessizlik oldu
Fadime hâlâ inanamıyordu

Fa: Gerçekten... Hatırlıyor musun?

İso başını salladı

İs: Hepsini

Bir süre sustu
Sonra gözlerini yere indirdi

İs: Sana söylediğim her şeyi de hatırlıyorum

Fadime'nin yüzündeki gülümseme biraz soldu
İso derin bir nefes verdi

İs: "Eski sevgilimsin" dedim... "Burada beklemene gerek yok" dedim... Sürekli Selin'i sordum... Sana inanmadım...

Her cümlede sesi biraz daha ağırlaşıyordu

İs: Bunların hiçbirini gerçekten isteyerek söylemedim

Fadime sessizce onu dinliyordu

İs: O an gerçekten hiçbir şeyi hatırlamıyordum ama seni ne kadar kırdığımı şimdi çok iyi biliyorum

Başını kaldırıp Fadime'nin gözlerinin içine baktı

İs: Özür dilerim Fadime

Fadime'nin gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı
İso yatağın kenarına doğru yaklaştı

Bu kez hiç tereddüt etmeden elini uzattı
Fadime de elini onun elinin içine bıraktı

İs: O gün sen bana fotoğrafları gösterirken... Sana inanmak istiyordum ama beynim izin vermiyordu kendime bile yabancıydım

Fa: Ben seni suçlamadım zaten

İs: Ama ben kendimi suçluyorum... Sen günlerce yanımdan ayrılmadın ben ise seni eski sevgilim sanıp uzak durdum bunları hak etmedin

Fadime yavaşça yaklaşıp onun elini iki eliyle tuttu

Fa: Şimdi hatırlıyorsun ya... Bu bana yeter

İso hafifçe gülümsedi

İs: Bir daha seni böyle üzmeye niyetim de yok

Fadime gözyaşlarını silip küçük bir tebessüm etti

Fa: İnşallah bir daha hafızanı da kaybetmezsin

İso da hafifçe gülümsedi

İs: Doktora söyleyelim, mümkünse bir daha hiç denemesin

Fadime istemsizce güldü

Fa: Şu hâlde bile şaka yapabiliyorsun

İs: Çünkü sen güldüğünde ben de rahatlıyorum

Fadime yavaşça yatağın kenarına oturdu
İso bu kez hiç düşünmeden onu kendine doğru çekti

Fadime başını isonun göğsüne yasladı yasladı
Odada uzun süredir ilk kez gerçek bir huzur vardı

────୨ৎ────

İso hatirladigina göree derin birr nefes alabilirisinizzz