7

Araba sonunda Fadime’nin evinin önünde durdu
Motor kapanınca içeride sessizlik kald

Fadime kapıya baktı ama inmedi
İso da direksiyona bakıyordu
Sanki ikisi de o anın bitmesini istemiyordu

İs: Eleni seni meraktan öldürecek

Fadime hafifçe gülümsedi.
Tam kapıyı açacakken İso onun kolunu hafifçe tuttu
Fadime dönüp ona baktı

Fa: Ne oldu?

İs: Bir daha tek başına bir yere gidince dikkat et

Fadime normalde olsa hemen ters cevap verirdi ama bu sefer vermedi
Çünkü bugün İsoun gözlerinde gerçekten korku görmüştü

Fa: Tamam

Bu cevap İsonun bile beklemediği kadar sakindi
Bir an ona baktı
Sonra yavaşça elini bıraktı

Fadime arabadan indi
Kapıya doğru yürürken dönüp tekrar İso’ya baktı
İso hâlâ onu izliyordu
Eve girdiğini görmeden gitmeyecekti

Fadime zile bastı
Kapı anında açıldı

Eleni’nin gözleri kıpkırmızıydı
Fadime’yi görür görmez direkt ona sarıldı

El: HALA SANA BİRSEY OLUCAK DİYE COK KORKTUM

Fadime canı yandığı için hafifçe irkildi
Eleni geri çekildiğinde bileklerindeki kızarıklıkları gördü
Bir anda yüzündeki ifade değişti

El: hala..

Tam o sırada Eleni kapının önündeki İsoyu fark etti
İso sessizce duruyordu
Eleni birkaç saniye ona baktı

El: halamı sen mi buldun

İso sadece başını salladı
Eleni’nin gözleri doldu

El: Teşekkür ederim…

İs: Önemli değil

Sonra Fadime’ye baktı.

İs: iyi akşamlar

Ve arkasını dönüp gitti
Fadime onun gidişini sessizce izledi
Kalbi yine garip olmuştu

O gece Eleninin ısrarı sayesinden eleni Fadime’nin bileklerine tekrar krem sürüyordu
Sessizlik vardı
Sonra Eleni dayanamadı

El: Sana bir şey yapsaydı ne olacaktı

Fadime’nin gözleri doldu
Çünkü o da aynı şeyi düşünmüştü

Tam o sırada Fadime’nin telefonu çaldı

Ekranda:

"Abim🫀"

yazıyordu
İkisi de gerildi
Fadime telefonu açtı

Fa: Ali efendim abi?

Ad: napıyorsunuz kızlar

Fa: iyiyiz abi

Ad: Neden ağlamış gibi konuşuyorsun?

Fadime bir an sustu
Eleni panikle “bir şey deme” der gibi baktı ama geç olmuştu
Adil anlamıştı bile

Ad: birsey olmuş belli ne oldu fadime

Fa: Hiç abi iyiyim

Ad: abiye yalan?

Eleni dayanamadı telefonu aldı

El: baba

Adil’in sesi bir anda değişti

Ad: kızım ne oldu

El: halam bugün kaçırıldı...

Telefonun diğer tarafı bir anda sessizleşti

El: ama kurtardık

Adil sakin kalamaya çalışıyordu

Ad: Kim yaptı

El: gadiemnin Alperen diye bir arkadaşı

Adil nefes verdi ama bu sakin bir nefes değildi
Öfkeliydi

Ad: Ben İstanbul’a geliyorum

Fadime’nin gözleri büyüdü

Fa: Abi gerek yok ben iyiyim—

Ad: Fadime abicim ben seni gözümle görmeden rahat etmem

Fa: ama abi-

Ad: SANA BİR ŞEY OLABİLİRDİ FADİME!

Fadime sustu
Çünkü Adil’i ilk kez bu kadar korkmuş duyuyordu

Ad: Jeti hazırlatip geliyorum

Telefon kapandıktan sonra evin içindeki hava tamamen değişti
Sessizlik vardı

Fadime koltuğun kenarında oturuyordu Ellerini birbirine kenetlemişti Aklında tek bir şey vardı:

"Ya abmi İso ve Orucun burada olduğunu öğrenirse…”

Çünkü Adil sadece onun kaçırıldığını öğrenmemişti aynı zamanda onu kurtaran kişinin de orda olduğunu öğrenirse işler çok kötü olabilirdi

Eleni telefonu yavaşça masaya bıraktı.

El: Kesin geliyor…

Fadime gözlerini kapattı

Fa: Mahvolduk…

El: Belki sakin kalır?

Fadime direkt başını salladı

Fa: abim mi? Asla

Tam o sırada Fadime’nin telefonu titredi

Ekranda:

“Kılçuk”

yazıyordu.
Fadime’nin kalbi hızlandı
Mesajı açtı:

İs: İyi misin?

Sadece iki kelimeydi ama bütün korkusunun içinde içini yumuşattı
Fadime cevap yazdı:

Fa: İyiyim

İs: Yalan söylemee

Fadime istemsizce gülümsedi
Eleni bunu fark edip gözlerini kıstı

El: Sen niye gülümsüyorsun?

Fa: Gülümsemiyorum

El: Hı hı kesin kimli konusuyorsun sen bakayım

Fa: kimseyle konuşmuyorum

O sırada iso kendi odasında yatakta oturuyordu
Kapı çaldı Oruç içeri girdi

Or: oğlum iyi misin sen?

İso cevap vermedi
Oruç birkaç saniye onu izledi

Or: Korktun dimi?

İso gözlerini kaçırdı

İs: Onu kaybettim sandım...

Oruç şaşırdı
Çünkü İso’nun sesi gerçekten kırılmıştı

Or: Sen harbi aşıksın

İso sinirli gibi güldü

İs: Saçmalama abi

Or: Kız kaçırıldı diye kafayı yedin oğlum

İso cevap vermedi
Çünkü kendisi de artık inkâr edemiyordu

Saat gece 01.27

Fadime de eleni de hala uyuyamamıştı
Kapının önünde valiz sesi duyuldu
Fadime ve Eleni aynı anda birbirine baktı

Fa: Geldi…

Eleni gidip açtı
Kapının önünde Adil vardı.

Adil fadimeyi görür görmez sarıldı

Fa: tattaram iyi misin?

Fa: iyiyim abim

Adil geri cekildi
Fadimenin bileklerindeki izleri görünce yüzü karardı

Ad: Bunu sana yapan çocuğu ben bulacağım

Bir süre sessizlik oldu

Ad: Seni kim buldu?

Fadime ve Eleni aynı anda dondu
İkisi de birbirine baktı
Adil şüpheyle onlara baktı

Ad: Neden sustunuz?

Fadime’nin kalbi hızlandı...
Evdeki hava gerilmişti
Adil hâlâ ayakta duruyordu bakışları şüpheliydi
Fadime’nin kalbi hızlanmıştı
Çünkü Adil’i tanıyordu. Bir şey saklandığını anladığı an durmazdı

Ad: Sizi dinliyorum

Fa: Abi boşver şimdi…

Ad: Boşvermem kim buldu?

Ev sessizleşti
En sonunda Eleni dayanamadı

El: İso buldu…

Bir saniyelik sessizlik oldu

Ad: Hangi İso?

Fadime’nin elleri gerildi.

Fa: Abi…

Ad: Söyle tattaram

Fadime gözlerini kapattı
Artık saklayamayacağını anlamıştı

Fa: İso Furtuna

Adil bir anda dondu

Ad: Sen… bir Furtunayla mı görüşüyorsun?

Fa: Abi öyle değil…

Ad: O çocuk İstanbul’da da peşinizi bırakmadı demek

Adil’in bakışları Fadime’nin bileklerine kaydı
Kızarmış izlere, titreyen ellerine
Ve bir anda aklına tek bir şey geldi:

“O çocuk yetişemeseydi ne olurdu?”

Adil gözlerini kapattı
Sinirini bastırmaya çalışıyordu

Ad:Sana dokundu mu o çocuk?

Fadime hemen başını salladı.

Fa: Hayır… İso yetişti.

Bu cümle Adil’i susturdu
Bir süre kimse konuşmadı
Sonra Adil yavaşça koltuğa oturdu
Korkmuş görünüyordu.

Ad: Sana bir şey olsaydı ben ne yapardım…

Fadime’nin gözleri doldu
Adil kollarını açtı
Bir tarafina Fadime, bir tarafına eleni oturdu

Fa: Abi ben iyiyim bak…

Ad: O Furtuna çocuğu bugün sana sahip çıktıysa bunu inkâr edemem

Fadime şaşırdı
Çünkü Adil’den bunu beklemiyordu

Ertesi sabah
Fadime eleni ve adil kahvaltı yaptıktan sonra oturup sohbet ediyorlardi

Tam o sırada kapı çaldı
Adil direkt ayağa kalktı
Kapıyı açtığında dışarıda İso vardı
Elinde küçük bir poşet vardı
İso Adil’i görünce bir an durdu

İso’nun içi gerildi
Çünkü Adil’in onu ordan kovmasını hatta daha kötü tepki vermesini bekliyordu
Bir an geri gitmeyi bile düşündü ama sonra içeride Fadime olduğunu hatırladı
Sessizce:

İs: Ben… şey…

İçerden Fadime’nin sesi geldi

Fa: İso?

Fadime kapıya geldiği an gerildi
Bir anda kötü bir şey olacak sandı..
Ama beklediği olmadı
Adil birkaç saniye İso’ya baktı
Sonra yana çekildi

Ad: Gel

Fadime şaşkınlıkla Adil’e baktı
İso da şaşırmıştı
Yavaşça içeri geçti

İso elindeki poşeti fadimeye uzattı

İs: Şey… krem bitmiştir diye bir tane daha aldım

Fadime istemsizce gülümsedi
Adil bunu fark etmişti

Adil birkaç saniye poşete baktı
Sonra İso’ya döndü

Ad: Fadime’yi sen kurtarmışsın

İso kısa bir an sustu
Sonra başını hafifçe salladı

İs: Yetişmeseydim daha kötü olabilirdi

Bu cümleyle birlikte Adil’in yüzü tekrar gerildi
Çünkü düşünmek bile istemiyordu

Sonra Adil yavaşça:

Ad: Teşekkür ederim

Fadime resmen dondu
İso da şaşırdı ne diyeceğini bilemedi.

İs: Ben… olması gerekeni yaptım

Ad: Yine de teşekkür ederim

Bir süre sonra Eleni mutfakta oyalanıyordu
Adil ise telefonda birileriyle konuşuyordu
İso yavaşça ayağa kalktı

İs: Ben artık gideyim

Fadime istemsizce ona baktı
Nedense gitmesini istememişti

Fa: ben göndereyim

Adil kısa bir an ikisine baktı
Ama hiçbir şey demedi

İkisi beraber dışarı çıktılar
Bir süre sessizce yürüdüler
İkisi de ne diyeceğini bilmiyordu

İs: Şimdi iyi misin gerçekten?

Fa: Biraz daha iyiyim

İso bunu duyunca hafifçe rahatladı
Sonra Fadime onun yüzüne baktı
İso’nun dudağının kenarı hafif patlamıştı
Alperen’le kavga ederken olmuştu

Fa: Dudağın kanamış…

İso eliyle hafifçe dokundu

İs:Fark etmedim bile

Fa: Acıyor mu?

İs: Boşver birşeyim yok

Bir kaç saniye sessizlik oldu.
Sonra Fadime yavaşça konuştu.

Fa: ee bizim proje ödevini yapamadık

İso hafifçe güldü

İs: kaçırılmasaydın şimdi yapmıştık bile

Fadime de güldü

Fa: ne zaman yaparız?

İs: bilmem

Fa: bu sefer yarın yapalım

İs: tamam ama okul cikisinda beraber gidcez parka yine kaçırılırsın falan

Fadime güldü

Fa: tamam tamam beraber gideriz

İs: Neyse ben gidiyim

Tam dönecekken…
Fadime onun kolunu tuttu
İso durdu

Fa: İyi ki beni kurtardın

İso birkaç saniye hiçbir şey söylemedi
Sonra çok hafif gülümsedi

İs: iyi ki yetiştim

İso gittikten sonra Fadime uzun süre kapının önünde kaldı.
Kalbi hâlâ hızlı atıyordu
“İyi ki yetiştim"
Cümlesi sürekli aklında dönüyord
Tam içeri girecekken telefonuna mesaj geldi

“Kılçuk”

Mesaj:

İs: Eve gir

Fadime istemsizce güldü
Çünkü İso hâlâ sokağın başından onu izliyordu

Fadime cevap yazdı:

Fa: Girdim abi kızma

İs: cabuk

Fadime ilk kez telefona bakıp gerçekten içten gülümsedi

Ertesi gün okulda Fadime okula girerken herkes ona bakıyordu
bazı kişiler olayları abartarak anlatıyordu
Fadime bundan rahatsız oldu
Tam sınıfa girecekken birkaç kızın konuşmasını duydu:

"Duydun mu? Alperen yüzünden olay çıkmış”
“İso çocuğu dövmüş falan…”

Fadime’nin morali bozuldu
Tam o sırada arkasından bir ses geldi:

İs: Çekilin

Direkt onların yanına geldi, kızlar hemen sustu
İso hiçbir şey demeden Fadime’nin yanına geçti Ve kolunu rahat bir şekilde omzuna attı

Fadime bir anda dondu

Fa: Ne yapıyorsun sen?!

İs: Yürüyoruz

Fa: Kolunu çek!

İs: Çekmiyorum

Koridordaki herkes dönüp onlara bakıyordu
Fadime utanıp etrafa baktı

Fa: Herkes bakıyor…

İso umursamaz şekilde:

İs: Baksınlar