52

Fadime İso'nun sözlerini duyunca gözleri doldu

Tam bir şey söyleyecekken gömleğinin üzerinde kurumuş kan lekelerini fark etti
Kaşları bir anda çatıldı

Fa: Bu ne?

İso anlamamış gibi baktı

İs: Ne?

Fadime eliyle gömleğini gösterdi

Fa: Kan...

İso aşağı baktı
Kendi gömleğine bulaşmış kurumuş kanı görünce kısa bir an sustu

Fa: Yaran yine kanadı değil mi

İso hafifçe omuz silkti

İs: Biraz...

Fadime'nin yüzü hemen ciddileşti

Fa: Biraz mı?

İso cevap vermedi

Fa: Sen beni içeri girerken niye kendini düşünmedin

İso küçük bir tebessüm etti

İs: Seni çıkarabildim ya...

Fadime gözlerini devirdi

Fa: Gerçekten uslu durmazsın sen

Tam o sırada hemşire odaya girdi

Hemşire İso'nun gömleğindeki kanı görünce şaşkınlıkla konuştu

Hemşire: Beyefendi yaranız kanamış

İso önemsememeye çalıştı

İs: Önemli bir şey değil

Hemşire: Lütfen sedyeye geçin

İso istemeyerek ayağa kalktı
Hemşire dikkatlice sargıyı açtı

Dikişlerin olduğu bölgedeki bandaj tamamen kana bulanmıştı
Hemşire yeni pansuman hazırlarken başını salladı

Hemşire: Kendinizi fazla zorlamışsınız

İso istemsizce Fadime'ye baktı

İs: Mecburdum...

Fadime sessizce onu izliyordu

Yeni pansuman yapıldıktan sonra hemşire gülümsedi

Hemşire: Bu kez gerçekten dinleneceksiniz

İso usulca başını salladı

İs: Tamam

Fadime hemen araya girdi

Fa: Söz verdi

Hemşire gülümseyerek odadan çıktı
İso mahcup bir ifadeyle Fadime'ye baktı

İs: İkiniz birleşince bana hiç söz hakkı kalmıyor

Fadime ilk kez rahatça gülümsedi

Fa: Hak ediyorsun

...

Aradan iki gün geçti

Yangından sonra fabrikanın hasar gören kısmında tadilat başlamıştı

Fadime ofiste kalan birkaç eşyasını almak için fabrikaya gelmişt

Yanında çalışanlardan Emre vardı
Emre tadilatla ilgili bilgi veriyordu

Emre: Bu taraf tamamen yenilenecek duvarlar da boyanacakmış

Fadime başını salladı

Fa: Anladım

Beraber ofise girdiler
Yangının izleri hâlâ belliydi
Duvarlar kararmış, bazı dolapların kenarları yanmıştı

Fadime derin bir nefes aldı
Sessizce masanın çekmecesini açtı

Yanmış ama kullanılabilir durumda kalan defterini, kalemliğini vb. eşyalarını aldı

Tam kapatıcakken gözü küçük siyah bir kutuya takıldı
Merakla kutuyu eline aldı ve yavaşça kapağını açtı

Kutunun içinde siyah bir Yang bilekliği duruyordu
Fadime'nin nefesi kesildi

Fa: Bu...

Parmakları titremeye başladı
Bu bileklik dört yıl önce isonun aldığı bilekliğin İso'da kalan yarısıydı

Fadimede bilekligin yingini evinde saklıyordu
Yıllardır saklamışsı

Ama İso'nun da kendi bilekliğini hâlâ sakladığını bilmiyordu

Gözleri doldu
İçinden fısıldadı

Fa: Hâlâ atmamış...

Fadime elindeki kutuya son kez baktı
Elini uzatıp bilekliği avucuna aldı

Parmak uçlarıyla yavaşça okşadı
Gözleri doldu.

Fa(içinden): Demek sadece ben saklamamışım...

Birkaç saniye sonra derin bir nefes aldı
Bilekliği dikkatlice tekrar kutunun içine bıraktı
Kutuyu kapatıp çekmeceye yerleştirdi

Tam o sırada yanında duran çalışan tekrar konuşmaya başladı

Çalışan: Bu dolap da değişecek galiba

Fadime dalgın bir şekilde başını salladı

Fa: Evet...

İkisi birlikte odadan çıkıp koridora yöneldi
Koridorda tadilat yapan birkaç işçi çalışıyordu

Bir köşede ise fabrikanın çalışanları kendi aralarında konuşuyordu
Fadime farkında olmadan onların yanından geçerken konuşmalarını duydu

Çalışan 1: Güvenlikler adamı zor tutuyordu

Fadime'nin adımları yavaşladı
İstemeden onları dinlemeye başladı

Çalışan 3: Ama dinlemedi ki... Direkt içeri daldı.

Diğer çalışan başını salladı.

Çalışan 2: "Sevdiğim kadın içeride" demesi de ayrı bir şeydi

Fadime'nin kalbi bir anda duracak gibi oldu
Olduğu yerde kaldı
Nefesi kesildi

Çalışanlar konuşmaya devam ediyordu

Çalışan 1: O cümleyi duyunca herkes dondu zaten.

Çalışan 2: Ben olsam cesaret edemezdim.

Çalışan 1: İsmail Bey'in Fadime Hanım'ı ne kadar sevdiğini o gün herkes anladı

Fadime'nin gözleri yavaş yavaş dolmaya başladı

"Sevdiğim kadın içeride..."

Cümle kulaklarında tekrar tekrar yankılanıyordu

Demek gerçekten söylemişti...
Üstelik herkesin içinde...
Hiç düşünmeden...
Hiç çekinmeden...

Yanındaki çalışan Fadime'nin bir anda durduğunu fark etti

Çalışan: Fadime Hanım... İyi misiniz?

Fadime cevap veremedi
Sadece başını hafifçe salladı

Fa: İyiyim...

Ama sesi titriyordu
Sonra yavaş adımlarla oradan uzaklaştı
Koridorun sonundaki pencerenin önüne geldi

İki eliyle pencerenin kenarını tuttu
Kalbi hâlâ çok hızlı atıyordu
Kendi kendine fısıldadı

Fa: Gerçekten... Hâlâ beni seviyor...

Başını eğdi

Aklına çekmecede gördüğü bileklik geldi
Sonra yangının içinden onu kucağında çıkardığı an...
Sonra hastanede söyledikleri...
Hepsi zihninde canlandı

Kalbinin yeniden umutlanmasına engel olamıyordu
Tam derin bir nefes almıştı ki arkasından tanıdık bir ses duyuldu

İs: Fadime...

Yavaşça arkasını döndü
İso koridorun sonunda durmuş ona bakıyordu
Fadime'nin kalbi yine hızlandı
Az önce duyduğu sözler hâlâ kulaklarında yankılanıyordu

"Sevdiğim kadın içeride..."

Bu yüzden şimdi İso'ya bakmak bile ona garip geliyordu

Bakışlarını kaçırmaya çalıştı

Fa: Geldin mi?

İso hafifçe gülümsedi

İs: Seni arıyordum

Fadime sakin görünmeye çalıştı

Fa: Bir şey mi oldu?

İs: Yarın İstanbul'a gitmemiz gerekiyor

Fa: İstanbul'a mı?

İso başını salladı

İs: Fabrikayla ilgili önemli bir toplantı var katılmamız gerekiyor

Fadime birkaç saniye sustu

İstanbul...
Bir zamanlar birlikte mutlu oldukları şehir...
İçini tarif edemediği bir heyecan kapladı

Fa: Ne zaman çıkacağız?

İs: Sabah erkenden

Fa: Tamam...

İso kısa bir gülümsemeyle ona baktı

İs: O zaman yarın görüşürüz

Fadime de hafifçe gülümsedi

Fa: Görüşürüz...

İso arkasını dönüp uzaklaşırken, Fadime istemsizce onun ardından baktı
Kalbi çok daha hızlı atıyordu

...

Ertesi sabah...

Takvimler 19 Haziran'ı gösteriyordu
Fadime sabah erkenden hazırlandı

Bugün onun doğum günüydü
Ama o günden sonra doğru düzgün kutlanmıştı

Doğum günü onun için artık kutlanacak değil, hatırlamak istemediği bir gündü

...

Fabrikanın önüne geldiğinde İso çoktan arabayı hazırlamıştı
İso onu görünce gülümsedi

İs: Günaydın

Fa: Günaydın

İso yolcu kapısını açtı

İs: Buyurun

Fadime hafifçe gülümsedi

Fa: Teşekkür ederim

Arabaya bindiler
Kısa süre sonra yola çıktılar

İlk yarım saat boyunca ikisi de sessizdi
Sadece radyoda hafif bir müzik çalıyordu

İso direksiyona odaklanmış görünüyordu
Fadime ise camdan dışarıyı izliyordu

Bir süre sonra sessizliği İso bozdu

İs: Yol uzun... Kahve molası verelim mi?

Fa: Olur

Küçük bir tesiste durdular
İso iki kahve aldı

Biri şekersiz...

Tam Fadime'nin yıllardır sevdiği gibi
Fadime bardağı alınca şaşkınlıkla baktı

Fa: Hâlâ hatırlıyorsun...

İso istemsizce gülümsedi

İs: Bazı şeyler unutulmuyor

Fadime cevap vermedi
Sadece kahvesinden küçük bir yudum aldı

...

Saatler sonra İstanbul tabelası göründü
Fadime'nin yüzünde hafif bir tebessüm oluştu

İso ise direksiyonu biraz daha sıkı tuttu
Kalbi her kilometrede daha hızlı atıyordu
Derin bir nefes aldı

Fadime ona baktı

Fa: İyi misin?

İso hemen gülümsedi

İs: İyiyim

Fa: Emin misin?

İs: Biraz toplantı stresi...

Fadime başını salladı

...

Şehrin içine girdiler
Fadime navigasyona baktı
Kaşları hafifçe çatıldı

Fa: İso...

İs: Efendim

Fa: Toplantı yeri bu tarafta değil ki

İso hiç bozuntuya vermedi

İs: Küçük bir işimiz var önce oraya uğrayacağız

Fadime fazla üstelemedi

Fa: Tamam

Araba sahil yoluna girdi
Fadime çevresine bakmaya başladı

Herşey ona çok tanıdık geliyordu
Birkaç dakika sonra gözleri büyüdü

Arabayı tanıdığı yere doğru sürdüklerini fark etmişti
Kalbi hızlandı
Fısıldadı

Fa: Yoksa...

İso hiçbir şey söylemedi
Sadece arabayı yavaşça durdurdu

Karşılarında...
Dört yıl önce İso'nun diz çöküp Fadime'ye evlenme teklif ettiği sahil vardı

Fadime şaşkınlıkla İso'ya döndü

Fa: İso... Buraya neden geldik?

İso derin bir nefes aldı
Gozlerini ondan ayırmadan arabadan indi

Sonra yavaşça arabanın diğer tarafına geçti
Kapıyı açtı

Fadime hâlâ ne olduğunu anlamaya çalışıyordu

Fa: Toplantı...

İso küçük bir tebessüm etti

İs: Biraz bekleyebilir

Fadime şaşkınlıkla ona baktı
İso elini yavaşça uzattı

İs: Gel

Fadime bir an tereddüt etti
Ama birkaç saniye sonra elini uzattı

İso parmaklarını usulca onun parmaklarının arasına geçirdi
Fadime'nin kalbi bir anda hızlandı

Dört yıl sonra...
İlk kez gerçekten el ele tutuşuyorlardı

İkisi de hiçbir şey söylemeden sahile doğru yürümeye başladı
Denizden hafif bir rüzgâr esiyordu
Gökyüzü turuncu ve pembenin en güzel tonlarına bürünmüştü

Fadime etrafına baktı
Burası her köşesiyle tanıdıktı
Kalbi giderek daha hızlı atıyordu

İso sonunda durdu
Yavaşça Fadime'ye döndü
Ama elini hâlâ bırakmamıştı

Fadime merakla baktı

Fa: İso... Ne oluyor?

İso derin bir nefes aldı
Sanki yıllardır içinde tuttuğu bütün cümleleri tek tek toparlamaya çalışıyordu
Gözlerini Fadime'nin gözlerinden ayırmadı

İs: Sana söylemek istediğim bir şey var

Fadime sessizce bekledi
İso'nun sesi bu kez her zamankinden daha sakindi

İs: Dört yıl önce seni kaybettiğim günben sadece sevgilimi kaybetmedim... Hayatımın en güzel parçasını da kaybettim
Kendime defalarca... "Seni unuturum" dedim, "Zamanla geçer" dedim, "Alışırım" dedim

Başını hafifçe iki yana salladı

İs: Ama olmadı... Olmadı Fadime... Bir gün bile olmadı

Fadime'nin gözleri dolmaya başladı
İso'nun her cümlesi kalbine dokunuyordu

İs: Gittiğim her yerde seni aradım, dinlediğim her şarkıda seni hatırladım, denizi görünce seni düşündüm, yağmuru görünce seni düşündüm
İnsan sevdiğini unutmaya çalışırken bile onu düşünüyormuş... Ben bunu öğrendim

Fadime artık gözyaşlarını tutamıyordu
İso yavaşça ona biraz daha yaklaştı

İs: Yıllar sonra seni yeniden gördüm ilk baktığım anda... Kalbim bana dört yılın hiç geçmediğini söyledi seni gördüğüm an yine aynı heyecan, mutluluk,his... Hepsi geri geldi

Fadime'nin kalbi sanki göğsünden çıkacak gibiydi

İs: Hastanede elimi tuttuğunda... İçimden sadece ağlamak geldi çünkü o sıcaklığı dört yıldır ilk kez hissettim
Yangında seni kaybettiğimi sandığım anda hayatım ilk kez gerçekten durdu
Seni kucağıma aldığımda tek istediğim şey kalbinin atmaya devam etmesiydi

İz: Başka hiçbir şey istemedim
Ne fabrika...
Ne iş...
Ne para...
Hiçbiri umurumda değildi
Çünkü... Ben sensiz hiçbirini istemiyorum

İso gözlerinin tam içine baktı
Sesini iyice alçalttı

İs: Ben seni dört yıl önce nasıl seviyorsam... Bugün de aynı şekilde seviyorum belki daha da fazla... Çünkü seni kaybetmenin nasıl bir şey olduğunu öğrendim

Bir adım daha yaklaştı

İs: Fadime ben seni hiç unutmadım... Bir gün bile kalbimden çıkarmadım
Hâlâ... İlk günkü gibi seviyorum hem de bütün kalbimle

Fadime'nin kalbi öyle hızlı atıyordu ki nefes almakta zorlanıyordu

Çünkü... O da dört yıldır aynı duyguyu taşıyordu
Ying bilekliği hâlâ odasında saklıydı
Her doğum gününde onu düşünmüştü
Her 19 Haziran'da sessizce ağlamıştı

Ve şimdi...
Hayatında duymayı en çok istediği cümleleri yıllardır sevdiği adamın ağzından duyuyordu

────୨ৎ────

Siizzzcee diğer bölümde Fadime ne diyecekk??