39

Selin elinde kahvesiyle odadan çıktıktan birkaç dakika sonra kapı yeniden açıldı
Bu kez içeri Eren girdi

Kapıyı kapatıp doğrudan İso'nun masasının önündeki sandalyeye oturdu
İso dosyalardan başını kaldırmadan konuştu

İs: Hayırdır?

Eren hâlâ gülümsüyordu

Er: Oğlum...

İs: Ne var

Er: Az önce bahçede tanıştığım kız...

İso'nun eli dosyanın üzerinde durdu

İs: Hangi kız

Eren güldü

Er: Yapma ya... Şu yeni ortak olan Fadime

İso'nun yüzü hiç değişmedi

İs: Ee

Er: Ee'si mı var kız taş gibi

İso istemsizce kaşlarını çattı

İs: Boş yapma

Eren kahkaha attı

Er: Vallahi ciddi söylüyorum

İso yeniden dosyalara bakmaya çalıştı

İs: İşin gücün yok mu senin?

Er: Yok

İso başını kaldırıp baktı

Er: Hem güzel...
Hem güler yüzlü...
Bir de konuşması falan çok tatlı

İso dosyayı sertçe kapattı

İs: Eren

Er: Efendim?

İs: Yeter

Eren sırıttı

Er: Ooo...

Er: Birileri sinirlendi galiba

İs: Sinirlenmedim

Er: Belli oluyor ama

İso sandalyesine yaslandı

İs: O benim iş ortağım

Er: Tamam iş ortağın da... Güzel kız yani bunu inkâr edecek değilsin

İso istemeden kısa bir an sustu
Sonra istemsizce mırıldandı

Er: Bak sustundemek ki ben haklıyım

İso gözlerini devirdi

İs: Git işine

Eren ayağa kalktı

Er: İşim zaten buydu

İso şaşkınlıkla baktı

İs: Neymiş?

Eren kapıya yürürken arkasını döndü
Yüzünde muzip bir gülümseme vardı

Er: Ben artık bu fabrikaya sık sık geleceğim

İso kaşlarını çattı

İs: Niye?

Er: Canım istedi bir de... Fadime Hanım'la biraz daha sohbet ederiz

İso'nun yüzü iyice asıldı

İs: Eren...

Er: Ne?

İs: Saçmalama

Eren kahkaha attı

Er: Oğlum daha iki dakika konuştuk
Bu kadar panik yapacağına ben de şaşırdım

İso derin bir nefes aldı

İs: Panik falan yapmıyorum

Er: He he...

Kapıyı açarken son kez gülümseyerek konuştu

Er: Neyse... Yarın yine uğrarım.
Belki kahveyi bu sefer Fadime Hanım'la içeriz.

Eren gülerek odadan çıktı
Kapı kapanır kapanmaz ofis sessizliğe büründü

İso birkaç saniye kapıya baktı
Sonra istemsizce camdan bahçeye göz attı

Fadime, çalışanlardan biriyle konuşuyor, ara ara gülümsüyordu
İso'nun aklına Eren'in sözleri geldi

"Hem güzel... Hem güler yüzlü..."

İso başını iki yana salladı

İs (içinden): Öyle zaten de... Off banane ya kiminle konuşursa konuşsun...

...

İso camdan bakmaya devam ediyordu
Tam o sırada Eren yeniden bahçeye çıktı

Elinde iki tane soğuk içecek vardı
Doğruca Fadime'nin yanına gitti

Er: Hava sıcak... Bir tane de sana aldım

Fadime şaşırarak gülümsedi

Fa: Gerek yoktu

Er: Ben aldım bile

Fadime teşekkür edip içeceği aldı
İkisi ayaküstü sohbet etmeye başladılar

Yukarıdan onları izleyen İso'nun yüzü iyice gerildi
Kollarını göğsünde birleştirdi

İs (içinden): Ne konuşuyor bunlar bu kadar daha yeni tanıştılar

Tam o sırada kapı açıldı
Selin yine neşeyle içeri girdi

Sel: Sevgiliim

İso dalgınca döndü

İs: Hı?

Selin yanına gelip koluna girdi

Sel: Akşam nereye gidelim?

İso'nun gözü yine camdaydı

İs: Fark etmez

Selin dudağını büktü

Sel: Sen beni dinlemiyorsun

İso sonunda ona baktı

İs: Dinliyorum

Selin gülümseyip ceketinin yakasını düzeltti

Sel: Bu akşam seni kimseye vermiyorum

İso sadece kısa bir gülümsemeyle karşılık verdi
Ama aklı hâlâ bahçedeydi

Aşağıda Eren yine Fadime'yi güldürmüştü

İso dayanamadı ve ofisten çıkıp merdivenlerden hızla indi
Selin İsonun peşinden gitti ama tam o sırada bir çalışan onun çağırdı ve onun yanına gitti

İso, Fadime ile Eren tam konuşurken yanlarına geldi

İs: Fadime

Fadime dönüp baktı

Fa: Efendim?

İso birkaç saniye düşündü
Aslında söyleyecek hiçbir şeyi yoktu

Sadece... Onu Eren'in yanından uzaklaştırmak istemişti

İs: Bir evrağa imza atman gerekiyor

Fadime etrafına baktı

Fa: Evrak nerede?

İso kısa bir an sustu

İs: Ofiste

Er: Ben de geleyim mi?

İso'nun cevabı sert oldu

İs: Gerek yok

Koridorda kısa bir sessizlik oluştu
Eren ikisinin arasında gidip gelen bakışları fark etti

Er: Tamam... Ben bahçedeyim o zaman

Eren uzaklaşınca Fadime İso'nun peşinden yürüdü

...

Ofise girdiklerinde kapı kapandı
Fadime etrafına baktı

Masanın üzerinde imzalanacak hiçbir evrak yoktu
Kollarını göğsünde birleştirdi

Fa: Hani evrak?

İso cevap vermedi
Camdan dışarı baktı
Fadime derin bir nefes verdi

Fa: Niye çağırdın beni

İs: Niye mi

Fa: Ortada evrak falan yokk

İso birkaç saniye sustu
Sonra istemsizce sordu

İs: Eren'le bu kadar samimi olmanız normal mi

Fadime kaşlarını çattı

Fa: Sanane

İs: İş ortamı burası

Fadime alaycı bir şekilde güldü

Fa: Ne zamandan beri kiminle konuşacağıma sen karar veriyorsun?

İso'nun sesi biraz yükseldi

İs: Ben öyle bir şey demedim

Fa: Ama ima ettiğin şey o

İso sinirle masaya yaslandı

İs: Daha yeni geldin...

Fadime sözünü kesti

Fa: ne?

İso birkaç saniye sustu

İs: Boş ver

Fadime başını iki yana salladı

Fa: Hayır söyle

İso istemsizce sertleşti

İs: Sen zaten hiçbir zaman söyleneni sonuna kadar dinlemiyorsun

Fadime'nin yüzündeki ifade değişti
Acı acı gülümsedi

Fa: Öyle mi?

İso cevap vermedi

Fa: Beni dinlemeden başkasının sözüne inanan birinden de oturup sakin sakin açıklama yapmasını beklemiyordum zaten

Oda bir anda sessizliğe gömüldü
İso'nun bakışları sertliğini kaybetti
Fadime devam etti

Fa: Dört yıl geçti... Ama bazıları hâlâ aynı

İs: Sen de değişmemişsin

Fa: En azından insanların arkasından hüküm vermiyorum

İso derin bir nefes aldı

İs: Konuyu yine oraya getirdin

Fadime buruk bir tebessüm etti

Fa: Çünkü o konu hiçbir zaman kapanmadı

Birkaç saniye birbirlerine baktılar
İkisinin de söylemek isteyip söyleyemediği onlarca cümle vardı

Sonunda Fadime kapıya yöneldi
Tam çıkarken durdu
Arkasını dönmeden konuştu

Fa: Bundan sonra beni çağıracaksan... Gerçekten bir işin olduğunda çağır

Kapıyı açıp çıktı
İso olduğu yerde kaldı

Sessizce kapanan kapıya bakarken kendi kendine fısıldadı

İs: İnatçı...

Aklına yine eski günler geldi

...

FLASHBACK

İs: Ama sen ağır iş yapmayacaksın

Fa: Niye ya yapıcam

İs: Yapmayacaksın

Fa: Yapıcam

İs: Yapmayacaksın

Fa: Yapı—

İs: Hayır dedim

Fa: İnatçısın

İs: Sen de

...

Fadime merdivenlerden inerken Selin'in yukarı çıktığını gördü
Umursamadan inerken bir anda telefonunun olmadığını fark etti ve yukarı tekrar çıktı

İçeri girdiğinde iso da selinde soran gözlerle ona bakıyordu

Fa: telefonumu unutmuşum

Telefonunu aldı ve kapıya yöneldi

Sel: Aşkım...

Fadime'nin adımları bir anda yavaşladı
Selin hiç çekinmeden İso'nun koluna girdi

Sel: Öğle arasında birlikte yemek yiyelim mi?

İso kısa bir an Fadime'ye baktı

İs: Olur

Selin gülümseyerek omzuna hafifçe yaslandı

Fadime bu manzarayı görünce içi yine sızladı

Dört yıl önce...
İso'nun koluna böyle giren kişi kendisiydi

Birlikte yemek planları yapan...
"Sevgilim" diyen...
Kişi kendisiydi

Kalbinin tam ortasında ince bir sızı hissetti
Ama bunu belli etmedi
Yüzüne sakin bir ifade yerleştirdi

Fa: Afiyet olsun o zaman

İkisine de kısa bir gülümseme attı
Sonra odadan çıktı

Merdivenlerden inerken derin bir nefes verdi

Fa (içinden): Alış Fadime... Hem sen ne diye üzülüyorsun yıllar önce sana güvenmeyen oydu... Şimdi de hemen başka kıza gitmiş... Furtuna erkeği işte ne beklersin ki..."

...

Akşam olmuştu...
Fadime eve geldi

Abisi evde değildi
Esme mutfaktan seslendi

Es: Geldin mi Fadime?

Fa: Geldim yengem

Es: Nasıl geçti ilk gün?

Fadime ayakkabılarını çıkarırken hafifçe gülümsedi

Fa: Yorucuydu ama güzeldi

Es: Hadi çık dinlen biraz

Fadime başını sallayıp odasına çıktı
Kapıyı kapattı

Çantasını yatağın üzerine bıraktı
Kendisi de yatağın kenarına oturup derin bir nefes verdi
O sırada kapı tıklandı.

El: Halaa... Girebilir miyim?

Fadime gülümsedi

Fa: Gel minnak

Eleni içeri girip doğruca yanına oturdu

El: Anlat bakalım

Fa: Neyi

El: İlk gününü tabii

Fadime omuz silkti

Fa: Fena değildi

El: O kadar mı?

Fa: Çalışanlar iyi... Fabrika güzel...

Bir an durdu
Eleni dikkatle yüzüne baktı

El: Ama?

Fadime istemsizce iç çekti

Fa: İso da orada çalışıyormuş

Eleni'nin gözleri büyüdü

El: Ne?

Fa: Aynı fabrikayı birlikte yönetecekmişiz

El: Ciddi misin sen?

Fadime başını salladı

Fa: Ben de görünce şaşırdım

Eleni birkaç saniye sustu
Sonra yüzünde küçük bir umut belirdi

El: Belki...

Fadime kaşını kaldırdı

Fa: Ne belki?

El: Belki tekrar barışırsınız

Fadime bir an durdu

Fa: Destur

Eleni gülmeye başladı

Fa: Ben onunla ne barışıcam

El: Dört yıl geçmiş ama...

Fa: Geçmiş olabilir

El: İnsan değişir

Fadime başını iki yana salladı

Fa: Yok Eleni... Bazı şeyler değişmiyor

Kısa bir sessizlik oldu
Sonra Fadime sakin bir sesle ekledi

Fa: Hem zaten...

El: Ne?

Fa: Sevgilisi var

Eleni'nin yüzündeki gülümseme yavaş yavaş silindi

El: Ne... sevgilisi mi var?

Fa: Evet

El: Nereden biliyorsun?

Fa: Bugün fabrikaya geldi
"Sevgilim..." diye içeri girdi

Eleni üzülerek başını eğdi

El: Hiç beklemiyordum...

Fadime camdan dışarı baktı
Sesi sakin çıkıyordu ama gözlerinin içindeki kırgınlık saklanamıyordu

Fa: Hayatına devam etmiş, etmesi de normal

Eleni halasının yüzüne dikkatlice baktı
Onu yıllardır tanıyordu

Fadime ne kadar güçlü görünmeye çalışırsa çalışsın...
Canının yandığını anlayabiliyordu

Yavaşça elini tuttu

El: Hala...

Fa: Efendim?

El: Üzülme

Fadime hafifçe gülümsedi

Fa: Üzülmüyorum

Eleni başını iki yana salladı

El: Bana yalan söyleme ben seni tanıyorum

Fadime birkaç saniye sustu
Sonra Eleni'nin omzuna yaslandı

Eleni de ona sarıldı

El: Ben hep yanındayım

Fadime gözlerini kapattı

Belki de en çok ihtiyacı olan şey...
Tam da bu cümleydi

...

Eleni, Fadime'nin odasından sessizce çıktı
Kapıyı yavaşça kapattı
Koridora çıkınca derin bir nefes aldı

El (içinden): Hâlâ birbirlerini seviyorlar...

Odasına geçti
Kapıyı kapatır kapatmaz telefonunu eline aldı
Rehberden Oruç'u bulup aradı

Telefon birkaç kez çaldıktan sonra açıldı

Or: Efendim güzelim

El: Müsait misin

Or: Sen aradıysan her zaman

Eleni hafifçe gülümsedi

El: Bugün halam fabrikaya başladı

Or: Biliyorum

El: İso'nun sevgilisi olduğunu öğrenmiş

Oruç birkaç saniye sustu

Or: Öğrenmiş demek...

El: Bunu bana niye söylemedin

Or: Çünkü Fadime üzülürse... Sen de üzülürsün diye söylemedim

Eleni'nin yüzünde küçük bir tebessüm oluştu

El: Kırılmadım merak etme

Kısa bir sessizlik oldu
Sonra Oruç ağır bir sesle konuştu

Or: Ama bir şey söyleyeyim mi

El: Söyle

Or: Ben kardeşimi tanıyorum

El: Nasıl yani

Or: İso, Fadime'yi unutmak için Selin'le sevgili oldu

Eleni şaşkınlıkla doğruldu

El: Emin misin

Or: Eminim, Selin çocukluğundan beri onu severdi
Ama İso için Selin hep kuzeniydi...

Ve aslında hâlâ öyle

El: Yani...

Or: Kardeşim Fadime'yi unutamadı sadece unutmuş gibi yapıyor

El: Demek hâlâ seviyor...

Or: Hem de çok

Eleni bu kez gülümsemeye başladı

El: halam da aynı durumda

Or: Nereden anladın?

El: Bugün anlatırken çok güçlü görünmeye çalıştı
Ama "Sevgilim..." kelimesini duyunca canının nasıl yandığını gözlerinden gördüm

Bir an sustu

El: O da unutamamış

Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oluştu
Sonra Oruç'un sesi duyuldu

Or: Demek ikisi de birbirini seviyor...

El: Evet

Or: Ama ikisi de inatçı

El: Hem de fena

İkisi de istemsizce güldü
Sonra Eleni'nin aklına bir fikir geldi

El: Oruç...

Or: Efendim

El: Bunları biz barıştırsak

Oruç'un yüzünde muzip bir gülümseme oluştu

Or: Ben de tam onu düşünüyordum

El: Ama öyle düz "barışın" demekle olmaz

Or: Aynen ikisini mecburen aynı ortamda bırakmamız lazım

El: Hem konuşacaklar... Hem de birbirlerinden kaçamayacaklar