50

Aradan iki gün geçmişti

İso taburcu olmuştu
Ama doktorun bütün uyarılarına rağmen İso sabah erkenden fabrikaya gelmişti

Göğsündeki sargı hâlâ duruyordu
Yavaş adımlarla koridordan geçip ofisine girdi

Tam ceketini sandalyeye bırakacağı sırada kapı açıldı
İçeri elinde dosyalarla Fadime girdi

Başını kaldırır kaldırmaz İso'yu gördü
Olduğu yerde dondu
Gözleri şaşkınlıkla açıldı

Fa: İso?

İso hafifçe gülümsedi

İs: Günaydın

Fadime hızla yanına geldi
Yüzünde hem şaşkınlık hem de kızgınlık vardı

Fa: Senin burada ne işin var?

İso omuz silkti

İs: İşe geldim

Fadime inanamayarak ona baktı

Fa: İşe mi geldin

İs: Evet

Fa: Sen iki gün önce ameliyat olmadın mı?

İso hafifçe gülümsedi

İs: Oldum

Fa: Doktor sana dinlen demedi mi?

İs: Evde çok sıkıldım

Fadime ellerini beline koydu

Fa: O yüzden mi kendini tekrar hastanelik etmeye karar verdin

İso gülmemek için dudaklarını ısırdı

İs: O kadar da değil

Fadime kaşlarını çattı

Fa: İso!

İso masum masum baktı

İs: Efendim?

Fa: Bak öyle masum bakınca affedeceğimi sanma

İso hafifçe güldü

İs: Biraz işe bakıp döneceğim

Fadime başını iki yana salladı

Fa: Hayır.

İs: Fadime...

Fa: Hayır dedim

İso iç çekti

İs: Patron benim

Fadime hiç düşünmeden cevap verdi

Fa: Şu an değilsin

İso şaşkınlıkla güldü

İs: Nasıl yani?

Fadime dosyaları masaya bıraktı
Sonra parmağıyla onu işaret etti

Fa: Şu an benim hastamsın

İso kahkaha attı

İs: Hastaneden çıktım ama senin elinden çıkamadım

Fadime gülümsemesini gizlemeye çalıştı

Fa: Çıkamazsın

İs: Neden?

Fadime hafifçe omuz silkti

Fa: Çünkü söz verdin

İs: Hangi söz?

Fa: Doktorun dediklerini dinleyeceğine

İso başını eğip gülümsedi

İs: Hafızan çok güçlüymüş

Fadime kollarını bağladı

Fa: Evet şimdi uslu uslu oturacaksın

İs: Peki patron

Fadime istemsizce güldü

Fa: Bir de benimle dalga geçiyor...

İso ona bakıp gülümsedi

İs: Kızınca daha tatlı oluyorsun

Fadime'nin yanakları hafifçe kızardı
Hemen bakışlarını kaçırdı

Fa: Çok konuşma da ilacını iç... Yoksa gerçekten doktoru ararım

İso iki elini teslim olur gibi kaldırdı

İs: Tamam tamam... Senden korkulurmuş gerçekten

Fadime dosyaları alıp odadan çıktı

İso ise birkaç saniye bekledi
Koridorun sessizleştiğini görünce usulca ayağa kalkt

İs (içinden): Bir iki evraka bakıp dönerim

Yavaş adımlarla üretim bölümüne indi
Çalışanlar onu görünce şaşırdı

Çalışan: İsmail Bey siz neden geldiniz?

İs: İyiyim ben siz işinize bakın

İso makineleri tek tek kontrol etmeye başladı

Tam o sırada yerde duran ağır bir koli dikkatini çekti
Hiç düşünmeden eğildi

Koliyi kaldırdığı anda göğsündeki yara bir anda sızladı
İso dişlerini sıktı

İs: Ah...

Koliyi yerine koyduğu sırada yüzünü buruşturdu
Göğsündeki sargının altından yeniden kan sızmaya başlamıştı

Tam o sırada...
Koridordan geçen Fadime onu gördü
Gömleğine yayılan kırmızı lekeyi fark etti
Gözleri büyüdü

Fa: İso!

Koşarak yanına geldi

Fa: Sen ne yaptın?

İso belli etmemeye çalıştı

İs: Bir şey olmadı

Fadime sinirle gömleğini gösterdi

Fa: Buna bir şey olmadı mı diyorsun?

İso aşağı baktığında kanı o da fark etti
Sessizce iç çekti

Fa: Hemen ofise

İs: Gerek yok

Fa: İso!

İso onun ses tonunu duyunca itiraz etmeyi bıraktı
Beraber yavaşça ofise çıktılar

...

Fadime ilk yardım çantasını dolaptan aldı
İso sandalyeye oturdu

Fadime dikkatlice gömleğinin düğmelerini açtı

Fa: Sana dinlen dedim...

İso başını eğdi

İs: Biliyorum

Fadime pansuman malzemelerini büyük bir dikkatle çıkardı

Yaraya zarar vermemek için hareketlerini olabildiğince yavaş yapıyordu
Yeni bezi hazırlarken sessizce söylendi

Fa: Bir dakika bile uslu duramıyorsun

İso mahcup bir gülümsemeyle ona baktı

İs: Biraz haklısın galiba

Fadime başını kaldırıp sert görünmeye çalıştı

Fa: Galiba değil

Sonra yeniden pansumanla ilgilenmeye başladı

Fa: Bundan sonra senden beş dakika bile gözümü ayırmayacağım

İso gülümseyerek ona baktı

İs: Demek artık sürekli yanımda olacaksın

Fadime bunu duyunca bir an durdu
Yanakları hafifçe kızardı
Ama bozuntuya vermeden pansumanı bitirdi

Fa: Yanında değil... Başında duracağım çünkü seni kendi hâline bırakırsam yine gidip yük kaldırırsın

İso gülümseyip başını salladı

İs: Tamam... Teslim oluyorum bu sefer sözünü dinleyeceğim

Fadime son bandajı da dikkatlice sardı
Bir adım geri çekilip yaptığı pansumana baktı

Fa: Tamam...

İso göğsüne baktı

İs: Doktor bile bu kadar özenmemiştir

Fadime hafifçe gülümsedi

Fa: Çünkü doktor seni tanımıyor

İs: Ne yani?

Fa: Beş dakika sonra yine gidip bir şey kaldıracağını biliyorum

İso suçüstü yakalanmış gibi gülümsedi

İs: O kadar belli mi?

Fadime başını salladı

Fa: Hem de çok

İkisi de kısa süre güldü
İso hemen gömleğini geri giydi

Tam Fadime ilk yardım çantasını kapatacağı sırada...

İso yavaşça elini uzattı
Fadime'nin bileğini nazikçe tuttu
Fadime şaşkınlıkla dönüp ona baktı

Fa: Ne oldu?

İso birkaç saniye hiçbir şey söylemedi
Sadece gözlerinin içine baktı

İs: Teşekkür ederim

Fadime'nin bakışları yumuşadı

Fa: Bunun için teşekkür edilmez

İs: Edilir

Sessizlik oldu
İso hâlâ bileğini bırakmamıştı
Fadime'nin kalbi hızlandı

Fa: İso...

İso kendine gelir gibi oldu

İs: Özür dilerim...

Elini yavaşça çekti
Fadime bileğine baktı
Sonra yeniden İso'ya döndü
Hafifçe gülümsedi

Fa: Sorun değil

Tam odadan çıkacakken...
İso'nun yüzü bir anda acıyla gerildi
Elini istemsizce göğsüne götürdü

Fa: Yaran mı sızladı?

İso belli etmemeye çalıştı

İs: Biraz...

Fadime hiç düşünmeden yanına yaklaştı
İki eliyle İso'nun omuzlarından tutup onu tekrar koltuğa yasladı

Fa: Kıpırdama

İso ona bakıp gülümsedi

İs: Emredersiniz

Fadime gözlerini devirdi

Fa: Dalga geçme

İso usulca başını salladı

İs: Tamam

Fadime bir an sessizce onu izledi
Sonra sesini yumuşattı

Fa: Kendine biraz dikkat et...

İso onun bu yumuşayan sesini duyunca gözlerini ondan ayırmadı

İs: Sen yanımdayken daha kolay oluyor

Fadime bu söz karşısında kısa bir an duraksadı

Göz göze geldiler
İkisi de hiçbir şey söylemedi

Tam o sırada...
Kapının dışından bir çalışanın sesi duyuldu

Çalışan: İsmail Bey müsait misiniz?

İkisi de aynı anda irkilip birbirlerinden hafifçe uzaklaştılar
Fadime hemen ilk yardım çantasını eline aldı
İso ise boğazını temizleyerek normale dönmeye çalıştı

İs: Gel

Kapı yavaşça açıldı
İçeri çalışan girdi

Çalışan: İsmail Bey şu yeni sipariş dosyasına imza gerekiyordu...

İso dosyayı almak için ayağa kalkacak gibi oldu
Fadime hemen araya girdi

Fa: Hayır

İkisi de ona döndü
Fadime dosyayı çalışanın elinden aldı

Fa: İmzayı burada atacak ayağa kalkması yasak

Çalışan şaşkın bir ifadeyle İso'ya baktı
İso omuz silkip hafifçe güldü

İs: Gördüğün gibi... Patron değişti

Çalışan da gülümseyerek dosyayı bıraktı

Çalışan: Geçmiş olsun İsmail Bey

İs: Sağol

Çalışan odadan çıkınca kapı yeniden kapandı
Fadime dosyayı İso'nun önüne koydu

Kalemi uzatırken istemeden parmakları İso'nun parmaklarına değdi
İkisi de aynı anda durdu

Eskiden bu küçücük temasların hiçbir anlamı yoktu
Şimdi ise ikisi de birkaç saniye sessiz kaldı
Fadime kalemi yavaşça bıraktı

Fa: İmzala...

İso gülümseyerek kalemi aldı
İmzayı attıktan sonra dosyayı kapattı

Fadime tam alacakken...
İso dosyanın üzerine elini koydu
Fadime şaşkınlıkla baktı

Fa: Ne oldu

İso birkaç saniye sustu

İs: Bir şey sorabilir miyim

Fa: Sor

İso derin bir nefes aldı

İs: Şu son birkaç gündür... Hastanede... Burada... Bana bu kadar ilgili davranmanın sebebi ne?

Fadime'nin bakışları bir anda durgunlaştı
Soruyu beklemiyordu
Başını hafifçe eğdi

Fa: Çünkü yaralıydın

İs: Sadece o mu?

Fadime cevap vermedi
Çünkü gerçek cevabı kendiside bilmiyordu

İso gözlerini ondan ayırmadan konuştu

İs: Dört yıl önce de bana birşey olunca da başımdan ayrılmazdın

Fadime'nin dudakları hafifçe aralandı
Geçmişten gelen o anılar gözlerinin önünden geçti
İstemsizce gülümsedi

Fa: Eski defterleri açma

İs: Açmak istemiyorum

Kısa bir sessizlik oldu

İs: Sadece... Bazı şeylerin hiç değişmediğini fark ediyorum

Fadime başını kaldırdı
Göz göze geldiler
İso'nun bakışları eskisi kadar sıcak, eskisi kadar tanıdıktı

Fadime'nin kalbi yine hızlandı
Bakışlarını kaçırmaya çalıştı

Tam dönecekken...
Ayağı sandalyenin ayağına takıldı
Dengesi hafifçe bozuldu

İso refleksle elini uzattı
Fadime'nin belinden destek olup düşmesini engelledi

İkisi de bir anda donup kaldı
Aralarında yalnızca birkaç santim kalmıştı

Fadime nefesini tuttu
İso'nun eli hâlâ belindeydi

İso da fark edince hemen elini çekmek istedi
Ama Fadime dengesini yeni toparlayabilmişti
İkisi de utangaç bir ifadeyle birbirlerine baktılar

İs: İyi misin?

Fadime hafifçe başını salladı

Fa: İyiyim...

Sesindeki heyecanı gizleyememişti
İso yavaşça elini geri çekti

İs: Özür dilerim... Refleksle...

Fadime küçük bir gülümsemeyle başını iki yana salladı

Fa: Özür dileme

Kısa bir sessizlik oldu
İkisi de istemsizce gülümsedi

Tam o sırada koridordan Melisa'nın sesi duyuldu

Melisa: Fadime burada mısın?

İkisi de hızla birbirlerinden bir adım uzaklaştı

Fadime derin bir nefes alıp kapıya doğru yöneldi
İso ise arkasından hafifçe gülümsedi

Kapı hafifçe aralandı
Melisa başını uzattı

Melisa: Fadime seni her yerde arıyorum...

Fadime hemen kapıya doğru yürüdü

Fa: Buradayım

Melisa içeri girince gözleri İso'ya kaydı
Yüzünde sıcak bir tebessüm oluştu
Melisa Fadimenin üniversiteden arkadaşı ve Fadime ile isonun arasında olanları biliyor

Mel: Geçmiş olsun

İs: Sağol... Sen Melisa mısın?

Melisa şaşkınlıkla gülümsedi

Mel: Evet adımı nereden biliyorsun?

İso hafifçe güldü
Bakışlarını kısa bir an Fadime'ye çevirdi

İs: Geçen gün... Fadime beni aradığında, seni arıyormuş gibi davranmıştı

Fadime'nin gözleri bir anda büyüdü

Fa: İso!

İso gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı

İs: Ne var gerçek bu

Melisa birkaç saniye Fadime'ye baktı
Sonra kahkaha attı

Mel: Demek beni bahane ettin

Fadime utanıp gözlerini devirdi

Fa: Başka çarem yoktu

Melisa hâlâ gülüyordu

Mel: Beni de arayıp "Birazdan abim beni sorarsa sizde olduğumu söyle" diye tembihlemişti

İso şaşkınlıkla Fadime'ye baktı

İs: Ciddi misin?

Fadime yüzünü elleriyle kapattı

Fa: Tamam... Konuyu kapatalım

Melisa gülümseyerek başını salladı

Mel: Tamam sustum

Kısa bir sessizlik oldu
Melisa'nın bakışları bir an Fadime'yle İso arasında gidip geldi

İkisinin birbirlerine bakışındaki değişimi fark etmemesi imkânsızdı
Yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu

Mel: Ben sizi çok rahatsız etmeyeyim

Fa: Rahatsız etmiyorsun

Melisa hafifçe kaşını kaldırdı

Mel: Emin misin?

Fadime anlam veremedi

Fa: Evet

Melisa gülümseyerek İso'ya döndü

Mel: Kendinize dikkat edin

Melisa kapıya yöneldi
Tam çıkacakken durdu

Mel: Fadime... Bir dakika gelir misin?

Fadime onun peşinden koridora çıktı
Kapı kapanınca Melisa kollarını bağlayıp Fadime'ye anlamlı anlamlı baktı

Fa: Ne oldu?

Melisa gülümsemesini gizleyemedi

Mel: Bana bak...

Fa: Ne?

Mel: Siz gerçekten sadece eski sevgili gibi davranmıyorsunuz

Fadime'nin yanakları hafifçe kızardı

Fa: Ne alaka?

Mel: İçeride birbirinize bakışınızı gördüm

Fa: Abartıyorsun

Melisa başını iki yana salladı

Mel: Hayır hiç abartmıyorum

Bir adım yaklaştı

Mel: Hâlâ birbirinizi seviyorsunuz

Fadime derin bir nefes aldı
Bakışlarını yere indirdi

Fa: Her şey o kadar kolay değil Melisa...

Melisa yumuşak bir sesle konuştu

Mel: Kolay olduğunu söylemedim

Kısa bir sessizlik oldu

Mel: Ama bazen ikinci bir şans... İlkinden daha güzel olabilir

Fadime hiçbir şey söylemedi
Sadece ofisin kapısına doğru baktı

────୨ৎ────

Melisaylada tanistikk hehehee
Begeendiniizzz miiiiuuiiu