6

Parkta hava giderek kararıyordu
İso hâlâ aynı bankta oturuyordu
Normalde şimdiye kadar Fadime'nin çoktan gelmiş olması gerekiyordu
Telefonunu çıkarıp saate baktı
Sonra tekrar mesajlara

Son görülme: bir saat önce

İçindeki huzursuzluk büyüyordu
En sonunda dayanamadı ve mesaj attı:

"Neredesin?” yazdı

Mesaj gitmedi
Bi kez daha aradı ama telefon kapalıydı
İso ayağa kalktı

İs: Bu kız normal değil zaten…

Dedi kendi kendine ama sesi gergindi

İçindeki huzursuzluk büyüdü ve endişelenmeye başladı
Fadimenin geleceği yola doğru gitti belki yoldadır diye ama yoktu
O sırada yerde küçük bir şey dikkatini çekti
Mavi bileklik...

kalbi hızlandı
İso eğilip aldı ve dondu
Bu.. fadimenin bilekligiydi
Hatta sabah dikkatini cekmisti

İso’nun yüzü bir anda değişti
Eline sıkıca aldı
Sonra etrafına baktı

İs: Hayır…

İso direkt telefonunu çıkardı
Elleri titriyordu
Fadimeyi bir kaç kere daha aradı ama ulaşamadı

Eleni fadimeye ulaşamayınca oruçtan isonun numarasını aldı
İsoyla olacagini saniyordu
Eleni isoyu aradı

El: iso fadimeye ulaşamıy-

İs: Fadime yanında mı?

El: Hayır seninle buluşacaktı

İso birkaç saniye sustu
Sonra elindeki bilekliğe baktı

İs: hayır.. hayır birşey oldu

Yağmur başlamıstı şiddetli bir şekilde yağıyordu

İso sokaklarda nefes nefese yürüyordu
Elinde fadimenin mavi bilekliği vardı

Kalbi o kadar hızlı atıyordu ki düşünemiyordu bile
Her yerde onu arıyordu

parkın etrafına, ara sokaklara, sahile, market önlerinde her yere baktı
Ama yoktu.. kafayı yiyecekti artık
Bir yerden çıkıp:

Fa: Burdayım salak

Demesini bekliyordu..

İso tekrar aradı
Telefon kapalıydı
Sinirle saçlarını geriye itti

İs: Aç artık…

Sesi titriyordu
İlk kez gerçekten korkuyordu

İso bir anda sinirle duvara yumruk attı

İs: LANET OLSUN!

İlk kez aklına gerçekten kötü şeyler gelmeye başlamıştı

“Ya korkuyorsa” “Ya ağlıyorsa” “Ya yalnızsa”

Bu düşünceler kafasını parçalıyordu
Bir anda Fadime’nin sesi aklına geldi:

"Selam proje arkadaşım.”

İso gözlerini kapattı
O kadar normal başlayan gün…
Nasıl buraya gelmişti?

Sonra bilekliğe baktı
Yağmur damlaları taşların üstüne düşüyordu

İs: Neredesin ya

Sesi gerçekten kırılmıştı

..

O sırada Fadime gözlerini yavaşça açtı.

Başı zonkluyordu ve dönüyordu
Ellerini başına götürmek istedi ama yapamadı
Elleri ve ayakları bağlanmıştı

Etraf karanlıktı ve soğuktu
Pas kokusu vardı
Boş bir depo gibi görünüyordu

Hareket etmeye çalıştı ama kolları sıkı bağlanmıştı ve hareket ettikçe canını acıtıyordu

Fadime’nin nefesi hızlandı

Fa: Ne…

Korkuyla etrafına baktı ve olanları hatıadı

Fa: ALPEREN!

Sesi depoda yankılandı
Tam o sırada kapı açıldı ve Alperen içeri girdi
Fadime onu görünce geri çekilmeye çalıştı

Fa: Sen kafayı mı yedin?!

Alperen yavaş adımlarla yaklaştı

Al: Sakin ol

Fa: BENİ ÇÖZ HEMEN

Al: Seni kaybetmek istemedim o yüzden kacirdim

Fadime’nin gözleri doldu ama öfkesi korkusundan büyüktü

Fa: Bu sevgi değil manyaklık!

Al: sen onun yanında farklı oluyorsun

Fa: iso’nun adını ağzına alma!

Bu cümle Alperen’i daha da sinirlendirdi
Bir anda Fadime’nin çenesini sertçe tuttu

Al: Hâlâ onu düşünüyorsun!

Fadime korkuyla geri çekilmeye çalıştı

Fa: Bırak beni!

Al: Sen benimsin artık

Fadime'nin gözleri doldu
Alperenin bu takıntılı halleri onu sinirlendiriyordu
Ama kurtulamayacağını düşündüğu için korkuyorudu..

...

İso tamamen panik olmuştu
Fadimeye birşey olucak diye çok korkuyordu

Eleni isoyu tekrar aradı

El: Bulabildin mi?!

İs: Hayır...

Telefonu kapattı

İs: Özür dilerim, seni koruyamadım..

İso sakinleşemiyordu
Aklında sürekli aynı düşünce vardı:

“Ya korkuyorsa?” “Ya yalnızsa?”

Tam o sırada İso'nun telefonu çaldı
Arayan Fadime'ydi
İso’nun nefesi kesildi anında açtı

İs: FADİME?!

Al: Onu aramayı bırak

İso dondu
Konuşan kişi Fadime değildi Alperen’di
İso’nun yüzü bir anda sertleşti

İs: NEREDE O!?

Arkadan çok hafif bir ses geldi Fadime’nin sesiydi

Sesi boğuk ve korkmuştu

Fa: İso…

İso’nun içindeki her şey parçalandı o an
İso’nun nefesi bir anda kesildi
Telefonu kulağına daha sıkı bastırdı

İs: Fadime?!

Fa: İso ben—

Bir anda ses kesildi Aperen telefonu geri aldı

Al: Dedim ya onu aramayı bırak

İso’nun çenesi sıkıldı.

İs: ONA NE YAPTİN

Al: Hak ettiği yere getirdim

İs: YERİNİ SÖYLE

Al: Sence söyler miyim?

Ve telefonu kapattı
İso sinrile bağırıp elindeki bilekliği biraz daha sıktı

..

Depoda Fadime ellerini çözmeye çalışıyordu ama bilekleri kızarmıştı

Fa: Sen hasta mısın?!

Alperen ona döndü

Al: Ben seni seviyorum

Fa: Bu sevgi değil!

Alperenin sesi yükseldi

Al: ONU SEÇTİN!

Fadime ilk kez gerçekten korktu
Alperen nefes nefese kaldı
Sonra daha sakin ama ürkütücü bir sesle

Al: Ben sana herkesten daha iyi davranırdım

Fa: Ben eşya değilim!

..

İso fadimeyi ararken bir anda durdu
Aklına okulun arkasındaki eski sanayi bölgesi geldi
Eskiden terk edilmiş depolar vardı ve Alperen’in babasının orada çalıştığını bir kere duymuştu
İso’nun gözleri büyüdü

İs:Lütfen orda olsun

İso hemen arabasına bindi ve hızla depoya doğru arabayı sürdü

..

Depoda Fadime nefesini kontrol etmeye çalışıyordu
Korktuğunu belli etmek istemiyordu ama elleri titriyordu
Alperen tekrar yaklaştı

Al: Bir süre sonra bana alışırsın

Fa: Senden nefret ediyorum

Bu cümle Alperen’i durdurdu
Birkaç saniye hiçbir şey demedi
Sonra acı bir şekilde güldü

Al: ama onu seviyorsun

Fadime dondu
Çünkü ilk kez biri bunu bu kadar açık söylemişti

Fa: Saçmalama

Al: Telefonu açtığında ilk onun adını söyledin

Fadime sustu kalbi hızlandı
Tam o sırada depodan dışarıdan gelen sert bir ses duyuldu kapı sarsıldı

Fadime korkuyla başını çevirdi
Sonra çok tanıdığı bir ses duydu

İs: FADİME!

Fadime’nin gözleri büyüdü

Fa: İso..

Kapı bir kez daha sertçe sarsıldı
Alperen gerildi

Al: Nasıl—

Cümlesini bile bitiremeden kapı sert bir darbeyle açıldı ve iso içeri girdi
Yağmurdan sırılsıklam olmuştu ve koşmaktan nefes nefeseydi
Gözlerinde sadece öfke vardı

İso’nun bakışları direkt Fadime’ye kaydı

Elleri bağlıydı, korkmuştu, ağlamıştı..
O an İso’nun içindeki her şey koptu

Bir saniye bile düşünmeden Alperen’in üstüne yürüdü ve yakasına yapıştı

İs: SENİN BEN—

Alperen kendini savunmaya çalıştı ama İso onu sertçe itti ve attığı yumrukla Alperen yere sendelendi
İso hiç durmuyordu

Fa: İSO DUR!

Ama İso duymuyordu bile
Alperen kendini kurtarmaya çalıştı

Al: O beni seçebilirdi!

İso sinirle ona tekrar yumruk attı

İs: SEN TAM BİR MANYAKSIN

Alperen bir anlık boşlukta İsodan kurtulup geri çekildi
Yüzü kanamıştı ve kapıya doğru sendeledi

İso tekrar üstüne gidecekti ama o sırada Fadime’nin sesi duydu

Fa: İso..

Sesi titriyordu ve korkmuştu
İso bir an durdu ve Alperen o fırsatta depodan kaçtı

İso’nun nefesi hâlâ düzensizdi sonra direkt Fadime’ye koştu

İs: İyi misin?!

Hemen Fadimenin kollarındaki ve ayaklarındaki ipleri çözdü
Fadime o an dayanamadı
İso ipleri çözer çözmez direkt ona sımsıkı sarıldı
Sanki tüm korkusu o anda patladı ve ağlamaya basladi

Fa: Çok korktum…

İso’nun kalbi parçalandı ve hemen ona daha sıkı sarıldı

İs: tamam… tamam burdayım

Fadime’nin elleri titriyordu
Başını İsonun omzuna gömdü

Fa: Gelmeyeceğini düşündüm…

İso gözlerini kapattı
Fadimenin saçlarını yavaşça okşadı

İs: Seni bırakır mıyım ben?

Fadimenin ağlaması yavaş yavaş azaldı
Hala sımsıkı sarılmıştı isoya

İso geri çekilip fadimeye baktı sonra da ellerine baktı
İp Fadimenin bileklerini sıkmıştı ve kızarmıştı
Yavaşça ellerini fazla sıkmadan tuttu

İs: Canın acıyor mu?

Fadimenin aslında acıyordu ama belli etmedi

Fa: İyiyim

İs: Yalan söyleme

Sonra depo soğuk olduğu için montunu çıkarıp Fadime’nin omuzlarına koydu
Fadime hâlâ titriyordu
Bir süre sessiz kaldılar

Fa: İso…

İs: Efendim?

Fadime gözlerini kaçırdı

Fa: Onun elinden kurtulamayacağım diye çok korktum…

Bu cümle İsonun içine oturdu

İs: Ben de seni bulamayacağım diye çok korktum

Bir süre sessizlik oldu

İs: hadi buradan çıkalım

Ayağa kalktı ama Fadime yürümeye çalışınca sendeledi
İso hemen tuttu

İs: Dikkat et

Fa: İyiyim

İs: sen bugün bu kelimeyi çok kullandın

Sonra hiç düşünmeden Fadimeyi kucağına aldı
Fadime şaşırdı

Fa: İso indir beni!

İs: Sus

Fa: ya iso ben yürürüm

İs: kızım ayakta zor duruyorsun birde yürürüm diyorsun

Fadime ne kadar itiraz etse de iso onu bırakmadı
En sonunda pes etti

İso onu arabasına götürdü ve koltuğa indirdi
Kendiside sürücü koltuğuna geçti
Arabayi çalıştırmadan önce fadimeye baktı
Sonra torpidoya eğilip ordaki kremi aldı

İs: ellerini uzat

Fa: ne

İs: ellerini uzat da kremi süreyim

Fadime yavaşça ellerini uzattı
Bilekleri hala kızarıktı

İso yavaşca kremi dağıttı
Kremi iyice sürdükten sonra arabayı çalıştırdı
Araba yağmurun altında yavaşça ilerliyordu

Fadime camdan dışarı bakıyordu, İso ise direksiyondaydı
Bir süre sonra İso eliyle cebine dokundu
Sonra yavaşça elini çıkardı
Parmaklarının arasında mavi bir şey vardı

Fadime başını çevirdi
İso bilekliği ona uzattı

İs: Bunu parkın oralarda buldum

Fadime dondu

Fa: O…

İs: Düşürmüşsün

Fadime hemen bilekliği aldı

Fa: Ben bunu çok seviyorum…

İs: Belli

Fadime bilekliği cebine koydu
Bu küçük şey bile onu rahatlatmıştı

Fa: Teşekkür ederim…

İs: Önemli değil.

İs: Sen bulmasaydın kaybolurdu…

İso gözünü yoldan ayırmadan:

İs: Bulurdum

Fa: Bu kadar emin misin?

İso kısa bir an durdu

İs: Evet

Bu cevap Fadime’yi susturdu
Çünkü İso’nun “bulurdum” derken sadece bilekliği değil onu da kastettiğini hissetmişti...