4

Fadimenin içinde suçluluk vardı
İso arkasına bile bakmadan gidiyordu
Fadime hemen Alperen döndü

Fa: Alperen eğer hocalara birşey söylersen bir daha yüzümü bile göremezsin anladın mı

Al: tamam söylemem

Fadime hızla ordan ayrılıp bahçeye iner
İso bahçede bir banka oturmuş dalgındır
Fadime ısoyu fark ettiğinde yanına gelir
İso yüzüne bile bakmaz

Fa: iso

İs: efendim

Fa: şey ben aslına öyle demek isteme-

İs: ama öyle söyledin Fadime

Fa: ya bir dinle ben cidden-

İs: yeter Fadime şuan konuşmak istemiyorum gider misin artık

Fa: gitmiyorum

Fadime isonun yanına oturur
İso içinden "ya sabır" der
İso fadimeye bile bakmadan ayağa kalkıp yürümeye başlar

Fa: nereye

İso fadimeye döner

İs: sanane

Fa: nasıl banane ya söyle işte

İs: hani benim seni korumama gerek yok ya senin de benim nereye gittiğimi bilmene gerek yok

Fa: çok sinir bozucusun

İso her zaman "sende" derdi ama bu sefer hiç birşey demeden sınıfa gitti
Fadime dışarda yalnız kaldı
İsodan özür dilemek istiyordu ama içindeki inat ona söyletemiyordu
Bir süre sonra o da sınıfa geçti

Teneffüste alperen revire gidip yüzündeki yaralara pansuman yaptırmıştı
Alperen sırasında oturup kalemi çeviriyordu
İso sınıfa geldi Alperene ters ters baktı
Sonra en arkada köşedeki sıraya geçti

Fadime de sınıfa geldi
Normalde arkasında oturan iso arka sıraya geçmişti hala suçluluk hissediyordu
İso kollarını sıraya koymuş kolunun ustunede başını yaslamış uyumaya çalışıyordu

Fadime Alperenin yanına geçti

Al: nerdeydin

Fa: hiiç bir işim vardı

Al: canın sıkkın sanki

Fa: evet öyle

Al: anlatabilirsin istersen

Fadime içinden "senin yüzünden" dedi

Fa: gerek yok

Al: sen bilirsin anlatmak istersen dinlerim

Ders başlar hoca konu anlatır
İso uyuyordur
Fadime ise dersi dinliyormuş gibi yapıyordu ama aklı hala isoya kendini nasıl affettirebilecegindeydi
Ders boyunca düşündü
Bir süre sonra aklına bir fikir geldi

Teneffüs oldu
Fadime hemen elenin yanına gitti

Fa: eleni nasılsın

El: iyiyim sen nasılsın

Fa: bende iyiyim senden birşey isteyebilir miyim

El: tabiki

Fa: eleni akşam oruç ve isoyu yemeğe çagırsana

Eleni fadiemnin yanaklarına ellerini koyar

El: senin ateşin mi var hala

Fa: yoo

El: bunu sen dedin dimi

Fa: evet

El: E sen çagırsana

Fa: olmaz işte sen söyle

El: tamam söylerim

Fa: tamam çok teşekkür ederim

Eleni orucun yanına gider

El: oruç

Or: efendim

El: akşam isoyla beraber bize yemeğe gelsenize

Or: neden ki

El: hiiç öylesine konuşuruz falan

Or: tamam

Okul biter akşamüstü olur

Fadime ve eleni masayı hazırlar

O sırada oruç isonun evine gelir kapıyı çalar
İso kapıyı açar

Or: iso ne yapıyorsun

İs: hiiç oturuyordum

Or: eleni yemeğe çağırdı gel gidelim

İso bir an düşünür orda fadimenin de olacağını bilir

İs: yok abi ben yorgunum

Or: oğlum kızlar düşünmüş gel gidelim işte

İs: abi ben gerçekten yorgunum sen git

Or: tamam o zaman

İso kapıyı kapatıp eve geçer

Oruç eleni ve Fadime'nin evine gelir kapıyı çalar
İçeri geçer

Fa: hoş geldin oruç

Or: hoşbuldum

Fa: iso gelmedi mi

Or: yok o biraz yorgundu

Fa: hee tamam

Fadime isonun bilerek gelmediğini anlar

Yemeğe başlarlar
Sonra Fadime ayağa kalkar

Fa: biz biraz fazla yemek yapmıştık ben biraz isoya götüreyim

El: tamam

Fadime biraz yemek alır ve isonun evine gelir
Derin bir nefes alıp kapıyı çalar
İso açar

İs: ne var

Fa: sen gelmedin ya yemek getirdim

İs: teşekkürler ama gerek yok

Tam kapıyı kapatırken Fadime kapıyı tutar

Fa: ya o kadar getirdim al bari

İs: tamam ver

İso yemeği alır ve kapıyı kapatır

Fadime yine kapıyı çalar
İso açar

İs: yine ne var

Fa: ee şey..

İs: ne oldu

Fa: ee iso şey ya

İs: ne oldu söyle artık

Fa: heh şey benim birkaç notum eksikte bana verebilir misin

İs: ben not tutmuyorum

Kapıyı fadimenin yüzüne kapatır

Fa: off ne yapıcam şimdi

Fadime tekrar kapıyı çalar
İso açar

İs; ya ne var kızım üçdür çalıyorsun

Fa: şey ben bir konuyu anlamadım da anlatabilir misin

İs: anlatamam

Fa: ya iso Allah'tan sabah birşey dedim sana abartma sende

İs: off tamam gel

Fadime içeri geçer

İs: hangi konu

Fadime bir anda tüm konuları unutur

Fa: ee şey yaa

İs: Sabahtan beri konuşmani bekliyorum farkındaysan

Fa: yo off bir konuydu işte

İs: Fadime boşuna zamanımı harcıyorsun şu anda eğer böyle devam edeceksen git

Fa: iso sen bana kızgın mısın

İs: ne alaka bu şimdi

Fa: ya sabahtan beri garip garip davranıyorsun

İs: şuan konuşmak istemiyorum

Fa: istiyorsun

İs: istemiyorum Fadime

Fa: işte o zaman

İs: Fadime ben yorgunum evine git sende dinlenicem

Fa: hayır konuşmadan gitmem

İs: fadime yeter artık konuşmak istemiyorum anla şunu

Fadimenin içinde birşey kırılır
Ama asıl suçlu kendisiydi

Fa: tamam gidiyorum

İs: bı zahmet

Fadime kapıdan çıkar çıkmaz iso yüzüne kapatır

Fa: off nasıl affettiricem kendimi ya

Fadimede evine döner

Bir süre sonra oruç da evine gider

O gece Fadime de İso da birbirlerini dusuner
İso kırılmıştır
Fadime ise hâlâ suçluluk hissetmesine rağmen inadından özür dileyemez

Fadime gece düşünmekten uyuyamadı
Kendi içinde çatışıyordu sanki
Kendi kendine "ben ısoyu kırdım... Ama niye bu kadar önemsiyorum ki"
Beyni düşman olduklarını
Kalbi ise bambaşka şeyler soyluyordu..

Fadimenin beyni "siz düşmansınız onlar senin babanı öldürdü" diyordu
Kalbi de "onu kırdın.. kaybetmemen lazım, kendini affettir" diyordu

İki düşünce arasinda kalmisti
Fadime bunları düşünürken uyuyakalmıştı

Sabah oldu

El: Hala kalk hadi okula geç kalıcaz
Fa: Tamam kalkıyorum

Fadime hazırlanırken aklı hâlâ karışıktı
Üzerini giyindikten sonra aynaya bakar

Fa: ben sanırım onu önemsiyorum

Okula giderler
Sınıfta herkes yerine oturmuştur
Fadime biraz geç kalmıştır ama daha hoca gelmemiştir
Fadime yerine doğru yürürken İso’nun arka sırada uyuduğunu fark eder tam o sırada hoca gelir
Fadime hızlıca en arka sıraya yani İso’nun yanına oturur
Alperen arkasına döner

Al: Fadime niye oraya geçtin gelsene

Fa: Yok ben bugün burda oturcam

Alperen bu durumu kıskanır
İso Fadime’nin sesine uyanır

İs: Niye buraya oturdun?

Fa: Dün beni evden kovdun bugün konuşucaz o yüzden oturdum

İs: Kaç kere dicem konuşacak bi şey yok

Fa: Gözlerin öyle demiyor ama

İso içinden “O kadar belli oluyor muyum?” diye geçirir.

İs: tamam teneffüste konuşuruz

Teneffüs olur
Fadime dolabına kitabını koyup isonun yanina gidecekti
Dolabı kapatıyordu ki Alperen yanına geldi
Normalden farklı görünüyordu
İlk defa bu kadar gergindi

Al: Seninle konuşmam lazım

Fa: Konuşuyoruz zaten

Alperen kısa bir nefes verdi

Al: Dalga geçme şu an

Fadime sustu

Alperen birkaç saniye ona baktı
Tüm cesaretini topaldı ve bir anda Fadime’nin ellerini tuttu

Fa: Alperen-

Al: Fadime ben senin yanında kendim gibi hissediyorum

Fadime ellerine baktı çekmek istedi ama Alperen sıkı tutulmuştu

Fa: ne demek istiyorsun anlamıyorum

Al: İlk başta sadece iyi anlaşıyoruz sanıyordum amaa sonra hep seni düşünmeye başladım

Fadimenin her halinden rahatsız olduğu belliydi

Fa: Alperen-

Al: dur daha bitmedi...
Sen gülünce bütün günüm düzeliyor resmen canın sıkkın olunca ben de kötü oluyorum
Ve sanırım ben senden hoşlanıyorum

Bir an sessizlik oldu
Fadime donup kalmıştı
Tam o sırada koridorun diğer ucunda iso onlara bakıyordu

Fadime onu fark ettiğinde nefesi kesildi
İso hiçbir şey söylemedi sadece baktı

Fadime hâlâ donmustu
Alperen hâlâ cevap bekliyordu

Al: Bir şey desene

Sonra iso orda durmadı ve merdivenlerden indi
İçinden "ben de salak gibi benimle konuşacak sanıyorum" der

Fadime isonun gittiğini görünce gözleri büyüdü

Fa: İso!

Ama İso durmadı
Alperen fadimenin ellerini kendine çekti ve biraz daha sıkı tuttu

Al: Boşver onu

Fadime hemen ellerini çekti

Fa: Yapma

Alperen dondu
Fadime geri çekildi

Fa: Ben seni arkadaşım olarak görüyorum

Alperen’in yüzündeki ifade yavaşça değişti
Hayal kırıklığı vardı

Al: Ama ben öyle görmüyorum

Fadime rahatsız oldu
İlk kez gerçekten

Alperen tekrar yaklaşacak gibi oldu ama Fadime geri çekildi

Fa: Alperen yeter

Sonra Fadime arkasını dönüp hızla koridora çıktı
İso çoktan merdivenlerden aşağı inmişti
Fadime koşarak peşinden gitti

Fa: İso bekle!