49

İso ve Fadime şehirden biraz uzak, denizi yukarıdan gören sessiz bir tepeye geldiler

Bir süre hiçbir şey söylemeden manzarayı izlediler
Sessizliği bu kez İso bozdu

İs: Güzel değil mi?

Fadime hafifçe gülümsedi

Fa: Çok güzel...

Kısa bir sessizlik oldu
İso gözlerini şehirden ayırmadan konuştu

İs: Eskiden buraya tek başıma gelirdim

Fadime ona döndü

Fa: Şimdi?

İso hafifçe gülümsedi

İs: Artık tek başıma gelmek istemiyorum

Fadime'nin kalbi hızlandı
Başını önüne eğdi
Rüzgâr saçlarını hafifçe savuruyordu

İso derin bir nefes aldı
Sanki söyleyeceği cümleyi uzun zamandır içinde tutuyordu
Sonunda gözlerini Fadime'ye çevirdi

İs: Sana bir şey söyleyeceğim

Fadime merakla baktı

Fa: Söyle

İso birkaç saniye sustu
Sonra kısık bir sesle konuştu

İs: Senin...

Yutkundu

İs: Senin hiçbir şeyin olmak...

Gözlerini kaçırdı

İs: Çok zoruma gidiyor Fadime

Fadime'nin gözleri doldu
İso devam etti

İs: Sana yaklaşırken durmak...
Sana dokunamamak...
Yanında olup da hiçbir hakkımın olmaması...
Bunların hepsi canımı yakıyor

Fadime birkaç saniye onu sadece izledi
Sonra yavaşça bir adım attı
İso'nun tam karşısında durdu

Titreyen elini kaldırdı...
Ve yavaşça avucunu İso'nun yanağına koydu

İso şaşkınlıkla ona baktı
Nefesi durmuş gibiydi
Fadime gözlerinin içine bakarak fısıldadı

Fa: Kim dedi sen benim hiçbir şeyimsin diye?

İso konuşamadı
Fadime baş parmağıyla yavaşça isonun yanağını okşadı

Fa: Sen...

Dudakları titredi

Fa: Sen benim hiçbir şeyim değilsin...

İso'nun kalbi hızlandı

Fa: Sen benim her şeyimsin

İso'nun gözleri büyüdü
Fadime gülümseyerek devam etti

Fa: Sen... Benim sevdiğim adamsın

İso olduğu yerde donup kaldı
Sanki zaman durmuştu
Duyduğu cümleye inanamıyordu

Fadime'nin eli hâlâ yanağındaydı

İso başını hafifçe yana eğdi
Ve Fadime'nin yanağındaki avucuna bir öpücük kondurdu

Fadime'nin nefesi kesildi
Gözlerini hiç ayırmadan ona bakıyordu
İso da başını kaldırdı

İkisi sadece birbirlerine bakıyordu

O anda...
Rüzgârın sesi...
Denizin sesi...
Şehrin ışıkları...
Sanki her şey yavaş yavaş kaybolmaya başladı

İso'nun görüşü bulanıklaştı
Fadime'nin yüzü gittikçe silikleşiyordu

Fa: İso...

Sesi yankılandı
Bir anda her yer bembeyaz oldu

...

İso göz kapaklarını ağır ağır araladı

Gözlerini açar açmaz tavandaki beyaz ışık gözlerini kamaştırdı
Burnuna keskin ilaç kokusu geldi
Başını hafifçe çevirmeye çalıştı

Tam o anda...
Yanında oturan Fadimeyi fark etti

Başını yatağın kenarına yaslamıştı
Gözleri ağlamaktan kıpkırmızı olmuştu
Yanaklarında kurumuş gözyaşı izleri vardı
Saçları dağılmış, elleri ise İso'nun elini sımsıkı tutuyordu

İso kısık bir sesle konuştu

İs: ...Fadime...

Fadime bir anda başını kaldırdı
İso'nun gözlerinin açık olduğunu görünce birkaç saniye donup kaldı
İnanamıyordu

Sonra gözlerinden yeniden yaşlar boşaldı

Fa: İso...

Titreyen elleriyle yüzüne baktı

Fa: Uyandın...

İso hafifçe gülümsedi

İs: Korkuttum mu seni?

Fa: Bir daha sakın... Beni böyle korkutma...

İso ne olduğunu anlamaya çalışıyordu
Başındaki ağrı giderek artıyordu

İs: Ne oldu bize?

Fadime gözlerini kapattı
Derin bir nefes aldı
Sonra yaşananları anlatmaya başladı

...

Birkaç Saat Önce...

İso ile Fadime arabaya binmişlerdi
Gece yolları bomboştu

İkisi de hâlâ biraz önce konuştuklarını düşünüyordu
Arabada tatlı bir sessizlik vardı

Fadime camdan dışarı bakarken gülümsedi
İso da göz ucuyla ona baktı

İs: Ne gülüyorsun?

Fa: Hiç...

İso da gülümsedi

Tam o sırada taş Köprü'ye geldiler
İso frene bastı

Arabanın önü tamamen kapanmıştı
Yolun ortasında siyah araç durmuştu
Farları doğrudan onların üzerine tutulmuştu

Fadime şaşkınlıkla öne eğildi

Fa: Ne oluyor?

İso'nun yüzü ciddileşti

İs: Arabada kal

Kapıyı açıp aşağı indi
Yavaş adımlarla öndeki araçlara doğru yürüdü

Tam o sırada...
Aracın kapısı açıldı
İçerden siyah kıyafetli bir adam indi

İso onları görünce kaşlarını çattı

İs: Sen...

Adam konuşmadı
Arabadaki Fadime panikle kapıyı açtı

Fa: İso!

İso hiç arkasına bakmadan bağırdı

İs: Arabadan inme!

Fadime korkuyla olduğu yerde kaldı

O anda...
Adam montunun içinden silahını çıkardı
Geceyi delen kurşun sesu duyuldu

Kurşun İso'nun göğsünün sol tarafına isabet etti
İso'nun bedeni sarsıldı
Eli refleksle vurulduğu yere gitti
Parmaklarının arasından sıcak kan akıyordu

Fa: İSO!

Fadime çığlık atarak arabadan fırladı
Koşarak İso'ya ulaştı

O sırada adam arabasına binip uzaklaşmıştı

İso dizlerinin üzerine çökmüştü
Nefes almakta zorlanıyordu

Fadime onu kollarıyla tutmaya çalıştı

Fa: Hayır... Hayır, hayır...

İso güçlükle ona baktı
Yüzü bembeyaz olmuştu

Fadime ısoyu dizlerine yatırdı ve ellerini yaranın üzerine bastırdı
Kan durmuyordu
Ellerinin tamamı kana bulanmıştı

Fa: Dayan... Ne olur dayan...

İso acıyla gülümsemeye çalıştı
Konuşmak bile zor geliyordu

Fadime gözyaşları içinde başını sallıyordu
Sonra titreyen sesiyle fısıldadı

Fa: Hani... Hani bugün uyumak yoktu... Bana söz vermiştin...

İso'nun gözleri yavaş yavaş kapanmaya başladı
Fadime panikle yüzünü tuttu

Fa: Bana bak gözlerini kapatma ne olur...

İso güçlükle gözlerini tekrar açtı

İs: Fadime'm...

Sonra başı yavaşça yana düştü
Bilincini kaybetti

Fa: İSO!

Fadime'nin çığlığı taş köprünün sessizliğinde yankılandı
Ağlayarak hemen telefonunu aldı ve ambulans çağırdı bu

...

İso, Fadime'yi sessizce dinledi
Anlatılanların ardından odada birkaç saniyelik derin bir sessizlik oluştu

İso yavaşça başını çevirdi
Göğsündeki sargıya baktı
Sonra yeniden Fadime'ye döndü

İs: Demek... Kaan vazgeçmemiş

Fadime'nin elini daha sıkı tuttu

İs: Özür dilerim...

Fadime hemen başını iki yana salladı

Fa: Özür dileme

İs: Seni korkuttum

Fadime'nin gözleri yeniden doldu

Fa: Ben sadece...

Sesi titredi

Fa: Seni kaybettim sandım

İso parmaklarını onun elinin üzerine biraz daha sıktı

İs: Kolay kolay kurtulamazsın benden

Fadime gözyaşlarının arasından hafifçe güldü

Fa: İstesemde kurtulamam zaten

Fadime başını eğip gözyaşlarını sildi

Tam o sırada kapı hafifçe çalındı
Doktor içeri girdi

İkisine de gülümseyerek baktı

Doktor: Nihayet uyandınız

İso doktora döndü

Doktor: Kurşun hayati organlarınıza çok yakın geçmiş şanslıymışsınız

Fadime istemsizce İso'nun elini biraz daha sıktı

Doktor: Birkaç gün dinlenmeniz gerekiyor kendinizi kesinlikle zorlamayın

Doktor odadan çıktı
Kapı kapanınca İso ile Fadime yeniden yalnız kaldılar

İso gülümseyerek Fadime'ye baktı

İs: Bu sefer gerçekten uyumuşum...

Fadime gözyaşlarının arasından gülümsedi

Fa: Bir daha böyle şaka yaparsan...

İso merakla baktı

İs: Ne yaparsın?

Fa: Bu sefer seni ben hastanelik ederim

İso güldü
Sonra Fadime'nin hâlâ elini bırakmadığını fark etti
Hafifçe gülümsedi

İs: Eve gitmedin mi sen?

Fadime başını iki yana salladı

Fa: Gitmedim

İs: Abin bir şey demedi mi?

Fadime kısa bir an sustu
Sonra mahcup bir ifadeyle gülümsedi

Fa: Şey...

İs: Ne?

Fa: Sen ameliyattayken abime mesaj attım

İso merakla baktı

İs: Ne yazdın?

Fadime gözlerini kaçırdı

Fa: "Bu gece Melisa'da kalacağım merak etmeyin." dedim

İso şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı

İs: Yani...

Fadime hafifçe başını salladı

Fa: Bugün senin yanında kalacağım

İso birkaç saniye ona baktı
Yüzünde yumuşacık bir gülümseme oluştu

İs: Benim yüzümden yine yalan söylemek zorunda kaldın

Fa: Hayır ben kendi isteğimle kaldım

İso gözlerini ondan ayıramıyordu

İs: Yoruldun...

Fa: Umurumda değil

İs: Eve gidip dinlensen...

Fa: Gitmiyorum

İso şaşkınlıkla gülümsedi

İs: Çok inatçısın

Fa: Öyleyim

...

İso, Fadime'ye bakarak hafifçe gülümsedi

İs: Biliyor musun...

Fadime başını kaldırdı

Fa: Ne?

İs: Sen yanımdayken hastane bile o kadar kötü gelmiyor

Fadime'nin yüzünde küçük bir tebessüm oluştu

Fa: Bunu iltifat olarak kabul ediyorum

İso hafifçe güldü

İs: Öyle zaten

Kısa bir sessizlik oldu
İkisi de konuşmadan birbirlerine bakıyordu

Tam o sırada...
Fadime elinin hâlâ İso'nun elinde olduğunu fark etti
Gözleri bir anda büyüü

Eskiden bu çok normaldi
Ama şimdi hiçbir şey eskisi gibi değildi

Yanakları yavaş yavaş kızarmaya başladı

İçinden;

"Ne yapıyorum ben..."

diye geçirdi

Utanarak elini yavaşça geri çekti
İso bunu hissedince ona baktı

Fa: Özür dilerim...

İso şaşkınlıkla başını kaldırdı

İs: Niye özür diliyorsun?

Fadime gözlerini kaçırdı

Fa: Fark etmeden elini tutmuşum

İso birkaç saniye sustu
Sonra kısık bir sesle konuştu

İs: Ben de fark etmemiştim

İkisi de aynı anda gülümsedi
İso derin bir nefes aldı

İs: Garip geliyor değil mi?

Fadime usulca başını salladı

Fa: Geliyor...

İs: Eskiden bunları hiç düşünmezdik

Fadime'nin bakışları uzaklaştı

Fa: Evet... Elini tuttuğumda aklımdan hiçbir şey geçmezdi

İso acı bir gülümsemeyle konuştu

İs: Şimdi ise en küçük şey bile ikimizi de düşündürüyor

Fadime sessizce başını eğdi

Fa: Dört yıl çok şey değiştirmiş...

İso gözlerini ondan ayırmadan cevap verdi

İs: Her şeyi değiştirmemiş

Fadime merakla ona baktı

Fa: Neyi?

İs: Seni görünce hâlâ kalbimin aynı şekilde atmasını...

Odaya yine sessizlik çöktü

Fadime'nin kalbi hızlandı
Ne diyeceğini bilemedi
Sadece utandığı için başını eğdi

Başını eğip saçının bir tutamını kulağının arkasına sıkıştırdı
Sonra derin bir nefes aldı
Konuyu değiştirmeye çalıştı

Fa: Şey...

İso gözlerini ondan ayırmadı

İs: Hı?

Fa: Doktor... Ne zaman taburcu olabileceğini söyledi?

İso onun konuyu değiştirmeye çalıştığını anlamıştı
Ama belli etmedi
Küçük bir gülümsemeyle cevap verdi

İs: Birkaç gün daha burada kalacakmışım

Fadime başını salladı

Fa: İyi... Zaten hemen ayağa kalkmana izin vermem

İso kaşlarını kaldırdı

İs: Sen mi izin vermeyeceksin

Fadime bu kez daha rahat bir tavırla konuştu

Fa: Evet

İs: Peki ya dinlemezsem

Fadime kollarını bağladı

Fa: O zaman doktoru çağırırım

İso hafifçe güldü

İs: Bayağı sertmişsin

Fa: Mecburum

İso başını yastığa yasladı
Yüzündeki gülümseme hâlâ kaybolmamıştı

İs: Doktor ne derse desin buradan çıkar çıkmaz işe döneceğim

Fadime'nin yüzündeki ifade bir anda değişti

Fa: Kesinlikle hayır

İs: Neden

Fa: Çünkü daha yeni ameliyat oldun

İs: İyiyim ben

Fadime kaşlarını çattı

Fa: Sen kendini iyi sanıyorsun

İs: Gerçekten iyiyim

Fa: Ayağa kalkmayı bile deneme

İso hafifçe güldü

İs: Emir mi bu

Fa: Evet

İs: Demek artık bana emir vermeye başladın

Fadime gülümseyerek omuz silkti

Fa: Birileri seni durdurmalı

İso gözlerini kısıp ona baktı

İs: Eskiden de böyleydin

Fadime şaşkınlıkla gülümsedi

Fa: Ben mi

İs: Evet

Fa: Ne yapıyormuşum

İso hafifçe güldü

İs: İlaç saatimi sen hatırlatırdın

Fa: Çünkü unutuyordun

İso gülümseyerek başını salladı

İs: Hiç değişmemişsin

Fadime birkaç saniye sustu
Sonra usulca konuştu

Fa: Sen de...

İso merakla baktı

İs: Ben de ne?

Fadime istemsizce gülümsedi

Fa: Hâlâ aynı inatçı İso'sun

İso kahkaha atmamak için dudaklarını birbirine bastırdı

İs: O kadar mı belli oluyor?

Fa: Hem de çok

İkisi de hafifçe güldü
Gülmeleri bitince odada yine huzurlu bir sessizlik oluştu
İso Fadime'yi dikkatle izledi

İs: Uykun geldi

Fadime hemen itiraz etti

Fa: Gelmedi

İso kaşını kaldırdı

İs: Gözlerinin altı mosmor olmuş

Fa: İyiyim dedim ya

İs: Sabahtan beri doğru düzgün uyumadın

Fadime cevap vermedi
Çünkü haklıydı

İs: Biraz uyu

Fadime başını iki yana salladı

Fa: Ya senin bir şeye ihtiyacın olursa

İs: Seslenirim

Fa: Ya duyamazsam

İso gülümseyerek iç çekti

İs: Fadime...

Fa: Hı?

İs: Bana bir şey olmayacak

Fadime birkaç saniye boyunca ona baktı
Sonra derin bir nefes verdi

Fa: Tamam... Bir şey olmayacak

İso hafifçe gülümsedi

İs: İşte benim bildiğim Fadime

Fadime gözlerini devirdi

İs: Şimdi sıra bende

Fadime şaşkınlıkla baktı

Fa: Ne sırası?

İs: Sen de biraz dinleneceksin

Fa: Bana bir şey olmadı

İs: Ama bütün gün ayaktaydın

Fa: İyiyim

İso hafifçe kaşını kaldırdı

İs: Az önce bana ne dedin

Fa: Ne dedim

İs: "Sen kendini iyi sanıyorsun."

Fadime istemsizce gülümsedi

İs: Şimdi aynı cümleyi sana söylüyorum

Fa: Tamam tamam...

İso memnun bir ifadeyle gülümsedi

İs: O koltukta biraz uyu

Fadime önce itiraz edecek gibi oldu
Sonra İso'nun ısrarcı bakışlarını görünce pes etti

Fa: Sadece yarım saat

İs: Anlaştık

────୨ৎ────

Heheheh size umut verip bırakmak diyincede beenn
Yaa ne yapayımm hemen tekrar sevgili olsunlar istemiyorumm biraz flört etsinlerrr