68. bölüm · Midnight Memories
68. Bölüm: Uykunun Şefkati ve Aydınlık Manipülasyon
Evrenin tüm gürültüsünden ve karmaşasından tamamen uzak, o rengarenk rüya dumanlarının yavaşça dalgalandığı Dremas’ın kadim taht odasında sessizlik hakimdi. Rüya Hükümdarı Dremas, pembe uzun saçlarını eliyle geriye doğru atıp gökkuşağı renklerindeki pelerinini savurarak önündeki parıltılı rüya küresine son dokunuşunu yaptı. Kürenin içindeki pembe ve mor ışıklar süzülerek derin bir sakinliğe gömüldü. Dremas, derin bir nefes alarak mırıldandı:
"Evet... Bu da tamamen bittiğine göre, artık herkes huzur içinde, rahatça uyuyabilir."
Tam o sırada, odanın köşesindeki bulutların arasından mavi saçlarıyla parıldayan Rüya Parçacığı yavaş adımlarla onun yanına doğru yaklaştı. Meraklı gözlerle parıldayan küreye bakarak sordu: "Efendim... Bu sefer Rei’ye tam olarak ne tarz bir rüya göstermeyi planlıyorsunuz?"
Dremas, onun bu resmi tavrına karşı sevecen bir şekilde gülümsedi: "Sana kaç kere söyleyeceğim, bana 'efendim' demene hiç gerek yok Rüya Parçacığım. Sadece Dremas demen yeterli."
Rüya Parçacığı mahcup bir şekilde başını öne eğdi, yüzünde tatlı bir hayranlık ifadesi belirdi: "Aşikar... Sizin gibi harika, böylesine adil bir Hükümdara yardım etmek, benim gibi küçük bir Rüya Parçacığı için gerçekten çok ama çok değerli. O yüzden yanınızdayken istemsizce de olsa ağzımdan 'efendim' kelimesi çıkıyor, engel olamıyorum."
Dremas, onun omuzuna elini koyarak samimi bir sesle konuştu: "Lütfen kendini hiçbir zaman öyle değersiz düşünme Rüya Parçacığım. Benim, o kibirli ve dünyayı birbirine katan öteki Hükümdarlardan zerre kadar farkım yok. Hem unutma; biz Hükümdarlar sadece insanlara ya da dünyaya hizmet etmeyiz. Yeri geldiğinde sizin gibi mükemmel, saf varlıklara da seve seve hizmet ederiz."
Rüya Parçacığı gözlerini büyüterek, "Ama buna asla mecbur ya da zorunda değilsiniz..." diye fısıldadı.
Dremas, ortamın havasını yumuşatmak için hafifçe kıkırdadı, pelerindeki renkler cıvıl cıvıl dalgalandı: "Bence bu ağır konuları şimdilik tamamen kapatalım ve güzelce, tatlı rüyalar görmeye odaklanalım. Ne dersin?"
Rüya Parçacığı hemen kendini düzelterek, "Emredersiniz efendim!" dedi.
Dremas gözlerini devirerek güldü: "Yine 'efendim' dedin ama, gerek yok diyorum."
Rüya Parçacığı yüzü kızararak, "Pardon... Çok özür dilerim Dremas," diye toparladı.
Dremas, bakışlarını tekrar Rei için hazırladığı rüya küresine çevirdi, gözlerinde bilgece bir parıltı belirdi: "Soruna gelecek olursak... Rei için bu sefer çok özel bir rüya seçtim. Onun o içindeki kilitli kalan Aydınlık haline, o saf özüne özel bir rüya bu. Bu sayede, son zamanlarda hem fiziksel hem de zihinsel olarak çok büyük acılar çeken, kafasını duvarlara vuran Rei, bu gece bir nebze de olsa huzur bulup dinlenebilecek."
Rüya Parçacığı hayranlıkla iç çekti: "Her zamanki gibi çok ama çok düşüncelisiniz."
"Teşekkür ederim," dedi Dremas, gözlerini kapatarak. "Ama bu teşekkür etmene gerek olan bir şey değil, bu tamamen benim bu evrendeki yegane görevim..."
Aydınlığın Yansıması
Aynı anlarda, dünyada, evinin odasında kanlar ve acılar içinde yatan Rei’nin zihninde çok tuhaf bir hareketlilik başladı. Dremas’ın gönderdiği o özel rüya dalgası Rei’nin beynine ulaştığı an, genç çocuğun bilinci tamamen rüyalar alemine çekildi.
Ancak bu sıradan bir rüya değildi. Rei, rüyasında kendi odasının tam ortasında duruyordu ve karşısında bizzat kendi kopyası, yani içindeki o gizemli "Aydınlık Rei" dikiliyordu. Aydınlık hali, o sakin ve tanrısal enerjisiyle Rei’nin kopyasının etrafında dolanmaya, onun zihnindeki o karanlık, yıpratıcı düşünceleri yavaş yavaş manipüle edip temizlemeye başladı.
Rei’nin ruhunu sıkan o ağır prangalar, Aydınlık halinin bu yumuşak dokunuşları ve manipülasyonu sayesinde birer birer gevşedi. Yaşadığı tüm o korkunç savaşların, babasının sahildeki acımasız tercihlerinin ve Docelo’nun yarattığı o zihinsel baskının ağırlığı, bu rüyanın koruyucu kalkanı altında eriyip gitti.
Rei, uzun zamandır ilk defa ruhunda hiçbir acı, korku ya da nefret hissetmeden, rüyalar aleminin o şefkatli kollarında, derin ve son derece rahat bir uykuya daldı. Hikayenin bu perdesi, karanlığın ortasında parıldayan küçük bir umut ışığıyla sessizliğe gömüldü.