Yeni Sezon 1

8 ay...

2026 Kasıma merdiven dayamışlardı.

Kudret o gün ilk kez yeni evinde uyanmıştı.

Zaro Ağanın o kasvetli, karanlık anılarla dolu konağını geride bırakıp kendine kurduğu bu yepyeni hayatın ilk sabahıydı. Beyaz tavanı izledi bir süre. Bembeyaz mobilyaların arasında o kadar huzurlu uyanmalıydı ki aslında..

Ama kalbindeki o devasa boşluk, o dinmek bilmeyen sızı ve içine çöreklenen o ince öfke buna bir türlü izin vermiyordu. Hafifçe başını çevirdi yatakta. Cama hafif hafif yağmur çiseliyordu. İstanbulun o meşhur, insanı melankoliye sürükleyen sonbahar yağmurlarından biriydi.

Elini atıp komodinden telefonuna uzandı.
Ekranda parlayan rakamlara baktı.
08.42

Kalksa iyi olacaktı. Babasının ölümünden sonra bütün yükü omuzlarına alıp ailenin ve şirketin ortaklığına geçeli aylar olmuştu. Hazırlanması lazımdı, Timur ve Derya dırıldanıp dururdu şimdi geç kaldı diye.

Yataktan kalktı, üzerine ince sabahlığını geçirdi. Toka ararken istemsizce gözü o tokaya kaydı ve zihni istemsizce o kahredici geçmişe, o aylar önceki felakete kaydı.

Anne ve babasının ölümünde Vezirin sorumlu olmadığı, tüm o ihanet iddialarının koca bir yalan olduğu gerçeği tam bir ay önce çorap söküğü gibi ortaya çıkmıştı. Önce Doktor Timuru bulmuştu sanki anlaşmış gibi sonraki ay da Zahidenin itirafı yaşanmıştı.

Sekiz ay boyunca adama bir katil muamelesi yapmışlar, Kudret kendi elleriyle, kanayan bir kalple onu hayatından söküp atmıştı. Fakat geçen ay gerçeği öğrendiklerinde Kudretin dünyası başına yıkılmış, aldığı her nefes boğazına cam kırıkları gibi batmıştı. Ona yaşattıkları o korkunç haksızlığın altında ezilerek, hep birlikte bir araya gelip ona uzun bir mektup yazmışlardı. Bütün gerçekleri öğrendiklerini, ona ihtiyaçları olduğunu, ne olur geri dönmesini o kağıda dökmüşlerdi.

Mektuplarını Vezire geçen ay ulaştırmayı başarmışlardı. Ama Vezir o mektubu almış ama sırra kadem bastığı yer neresiyse artık oradan yine de çıkmamıştı.
Ne bir cevap, ne bir sitem, ne de tek bir harf..

Koskoca bir ay boyunca o mektuptan sonra ondan tek bir ses bile çıkmamıştı. Ailesinden, otogardan, hatta bu şehirden kendini tamamen çekip koparmıştı adam. Kudretin içindeki o devasa vicdan azabı ve özlem, bu bir aylık sessizliğin ardından yerini yavaş yavaş kırgınlığa ve o Karslı inadının getirdiği ince bir öfkeye bırakmıştı. İnsan sevdiğine bir kelime etmez miydi? Bir aydır onları böyle arafta bırakması hak mıydı?

Derin bir iç çekip aynanın başından ayrıldı. Bugün çok önemli bir gündü.
İstanbulun saygın bir mühendislik şirketiyle ortak bir arazide yapılacak olan devasa cep otogarı inşası için nihai anlaşmaya varacaklardı. Gardırobunu açıp ona uygun lacivert, kalem gibi hatlarını saran şık bir takım seçti. İçine de kırık beyaz, ince ipek bir gömlek çıkardı.
O yıkılmaz iş kadını zırhını kuşanma vakti gelmişti.

Hızlı, sıcak bir duş alıp üzerini giyindi. Saçlarını ensesinde sıkı, kusursuz bir topuz yaptı. Kahvaltısını her zamanki gibi sadece filtre kahve ve ufak bir çörekle geçiştirip, çantasını ve araba anahtarlarını alarak evden çıktı.

Dışarıda yağmur şiddetini iyice artırmıştı. Silecekler son hızda çalışırken Kudret radyodaki o kısık sesli şarkı eşliğinde ilerliyordu. Toplantıya geç kalmak üzereydi. Holding binasının bulunduğu lüks caddeye yaklaştığında, sağ şeritteki o derin su birikintisini çok geç fark etti. Direksiyonu kırmaya fırsat bulamadan, arabasının sağ tekerleği suya büyük bir gürültüyle daldı. Çamurlu sular metrelerce havaya sıçradı.

Aynı anda dışarıdan kalın, tok ve fazlasıyla öfkeli bir erkek sesi duyuldu.

"Yuhhh! Kör müsün be kardeşim!"

Sövgü dolu o ses camdan içeri girdiğinde Kudret refleksle dikiz aynasına baktı. Siyah paltolu, geniş omuzlu bir adam kaldırımın kenarında durmuş, baştan aşağı çamurlu suya bulanmış halde arkasından sinirle kendi kendine söyleniyordu. Adamın yüzü paltosunun yakasından ve yağmurdan pek belli olmuyordu. Kudret alt dudağını ısırıp suçlulukla başını salladı ama durup adama bakacak, özür dileyecek bir saniyesi bile yoktu. Toplantıya çoktan gecikmişti. Gaza basıp arabayı hızla holdingin kapalı otoparkına doğru sürdü.

Otoparktan asansörle on dördüncü kata, toplantı odalarının olduğu lüks koridora çıktığında Derya ve Timur kapıda ellerini ovuşturarak onu bekliyorlardı.

"Geldin nihayet abla!" diye fısıldadı Timur panikle.
"Bütün yönetim kurulu içeride, Cengiz Bey de geldi. Bir tek baş mühendislerini bekliyorlar, o da yoldaymış. Girelim hadi, terledim stresten."

"Geldim işte Timur, sakin ol." diye karşılık verdi Kudret, üzerindeki ceketini hafifçe düzeltip o soğuk, o profesyonel maskesini yüzüne yerleştirerek.
"Trafik berbattı, bir de yolda adamın tekini baştan aşağı ıslattım dalgınlıkla, canım sıkıldı zaten."

Üçü birlikte o devasa, cam duvarlı ve ortasında büyük bir masa bulunan toplantı odasına girdiklerinde, içerideki yöneticiler anında ayaklanıp onlara saygıyla selam verdi.
Şirketin sahibi Cengiz Bey gülümseyerek Kudrete elini uzattı.

"Hoş geldiniz Kudret Hanım, Timur Bey, Derya Hanım. Oturun lütfen. Baş mühendisimiz de az önce aradı, lobideymiş, ufak bir talihsizlik yaşamış gelirken, hemen yukarı çıkıyor. O gelene kadar biz ön projelere göz atalım."

Kudret başını sallayıp masanın o en başındaki koltuğa yerleşti. Timur sağında, Derya ise solunda oturuyordu.

Yaklaşık üç dakika sonra, toplantı odasının o ağır cam kapısı usulca açıldı.

"Kusura bakmayın Cengiz Bey, çok özür dilerim herkesten."

O ses..
O kalın, o karizmatik ve insanın iliklerine kadar işleyen o tanıdık ses odayı doldurduğunda Kudretin nefesi ciğerlerinde taş gibi asılı kaldı. Timurun gözleri kocaman oldu, Derya olduğu yerde kaskatı kesildi.
Kudretin eli dosyanın üzerinde belli belirsiz titredi.

Kapıdan içeri giren adam, üzerindeki o sırılsıklam olmuş siyah paltosunu çıkarıp koluna asmaya çalışıyordu. Koyu renk kumaş pantolonunun paçaları sırılsıklamdı, beyaz gömleğinin üzerine birkaç çamur lekesi sıçramıştı.

"Yolda gelirken dalgın bir şoför bütün su birikintisini üzerime boşalttı, o yüzden geciktim.." diyerek başını kaldırdı adam.

Vezir..

Sekiz aydır yüzünü görmedikleri, hasretinden yandıkları, o mektubu yolladıktan sonra bir aydır tek bir kelimesini bile duyabilmek için köşe bucak aradıkları o adam, Vezir Yılmaz, tam karşılarında duruyordu. Ama bu kez belinde silahı olan bir sağ kol olarak değil, elinde mühendislik çizim çantasıyla, bu koca projenin baş mühendisi olarak oradaydı.
Yıllar önce üniversitede mühendislik okuduğunu, ailesi sandığı bu insanlardan bile bir sır gibi saklamıştı bunca zaman.

Timur heyecandan, o devasa sevinçten dolayı zerre kadar düşünmeden hızla ayağa fırladı. Gözleri dolmuştu.

"Abi!" diye ayaklandı Timur, sesi titreyerek.

Vezir, Timurun sesini duyduğunda adımları bıçak gibi kesildi. Başını kaldırdı ve yeşil gözleri masanın etrafındaki o üç tanıdık yüze kilitlendi.
Önce Timura, sonra Deryaya ve en son..
Gözleri Kudrete değdiğinde, koca adamın yutkunduğu, adem elmasının sertçe aşağı yukarı hareket ettiği odanın o sessizliğinde bile belli oluyordu.

Şirketin sahibi Cengiz Bey şaşkınlıkla araya girdi.

"Aa, siz tanışıyor musunuz Timur Bey? Vezir Beyle daha önceden bir bağınız mı var?"

Bütün gözler Vezire döndü. O saniye Kudret, adamın o bir aylık sessizliğinin getirdiği öfkeyle onları tanımadığını söyleyeceğini, hepsini o masada ezip geçeceğini sandı. İçi gerildi, omuzlarını dikleştirdi. Ama Vezir yapamadı. Okyanus yeşili gözleri Kudretin o kahverengi harelerine öyle derin, öyle bir şefkat kırıntısıyla takılı kaldı ki, içindeki o devasa kırgınlığa rağmen sevdiği kadını o masada küçük düşürmeye, onu yok saymaya kıyamadı.
Ne kadar paramparça olursa olsun, kalbi hala o kadının avuçlarındaydı.

"Evet Cengiz Bey." dedi Vezir, sesi o kadar yumuşak, o kadar korumacı bir tondaydı ki. Gözlerini Kudretten çekip Cengiz Beye döndü.
"Eskiden birlikte çalışıyorduk. Eski dostlar diyelim."

Eskiden birlikte çalışıyorduk.. Yirmi yıllık o devasa sevdayı, o omuz omuza verilen savaşları, o birlikte yeminleri tek bir profesyonel cümleye sığdırmıştı. Bu Kudretin canını yaksa da, aynı zamanda içindeki o kibrin, o bir aylık cevapsızlığın öfkesini de körükledi.
Bir mektup dolusu yalvarışa tek kelime etmeyen adam, şimdi onları "eski dost" yapmıştı.

Vezir masaya doğru yavaş, kendinden emin adımlarla yaklaştı. Çantasını masanın üzerine bırakıp elini heyecanla ayakta duran Timura uzattı. Yüzünde o eski, o babacan ve sıcak tebessümlerinden birinin ufak bir gölgesi vardı.

"Merhaba. Nasılsın?" dedi Vezir, Timurun elini sımsıkı, o eski abisi gibi kavrarken ama aradaki o resmi mesafeyi de koruyarak.

"İyiyim abi.. Seni gördük daha iyi olduk." dedi Timur, sesi titreyerek yerine otururken.

Vezir Deryaya dönüp hafifçe tebessüm etti, ardından bakışlarını masanın en başındaki kadına, Kudrete çevirdi. Kudretin çenesi kaskatıydı. Gözlerinde o eski aşık kız çocuğu değil, gururu kırılmış ve cevapsız bırakılmış bir Ağa kızı vardı. Vezir ona elini uzattığında, Kudret o sıcak, o nasırlı eli aylar sonra ilk defa tuttu.

Vezirin parmakları kadının soğuk elini kavradığında, istemsizce başparmağıyla Kudretin elinin üzerini o eski günlerdeki gibi çok hafifçe, kimsenin anlamayacağı bir şefkatle okşadı.
Kıyamıyordu işte. Aylar da geçse, ne kadar suçlansa da, bu kadına kötü davranamıyor, onun o inatçı gözlerine bakarken kalbi sızlıyordu.

"Tekrar karşılaşmak güzel Kudret Hanım." dedi Vezir, sesindeki o titremeyi zor zapt ederek. Elini yavaşça geri çekti.
"Islak kıyafetlerim için kusura bakmayın lütfen, sabahki o küçük kaza biraz dengemi bozdu."

Kudret o saniye, sabah yolda çamurlu su sıçrattığı adamın Vezir olduğunu anladı. Dudakları hafifçe aralandı ama o çaresiz, üzgün tavra bürünmedi. Kaşlarını hafifçe kaldırdı.

"Kaza için özür dilerim Vezir Bey." dedi Kudret, sesine o buz gibi, pürüzsüz resmiyeti katarak.
"O dikkatsiz şoför bendim. Gerçi bazıları ne kadar çamur sıçrarsa sıçrasın yoluna devam etmeyi çok iyi biliyormuş, bunu da görmüş olduk."

Vezirin okyanus yeşili gözlerinde ufak, o serseri tebessümü belirdi anlık olarak. Kadının mektuba olan sitemini o an anlamıştı. Sandalyeye otururken hafifçe omuz silkti.

"Sorun değil Kudret Hanım." dedi Vezir.
"Zaten bizim yollarımız hep biraz çamurluydu, temizlenmek zaman alıyor. Alışkınım."

Toplantı tam iki saat sürdü. Vezir projeyi o kalın, tok sesiyle ustalıkla anlatıyordu. Bir an olsun sesini yükseltmiyor, Kudrete karşı o profesyonel nezaketini asla bozmuyordu. Kudret ise adamın yüzüne, o ezbere bildiği her noktaya bakarken hem deli gibi özlüyor, hem de için için öfkeleniyordu.
Bir aydır o mektubu okuyup nasıl tek bir kelime bile yazmamıştı?

"Vezir Bey, arazinin kuzey cephesindeki eğim bizi zorlayacak. Maliyetleri aşmamız mümkün değil, o istinat duvarı için bütçemiz kısıtlı." diye araya girdi Kudret, o otoriter iş kadını kimliğini iyice kuşanarak.

Vezir başını kaldırıp kadının o kararlı gözlerine baktı. Normalde işine karışıldığında diklenen o adam, Kudretin karşısında sesini adeta kadife gibi yumuşattı.

"Haklısınız Kudret Hanım." dedi Vezir, gözlerinin içine o derin, o koruyan bakışıyla bakarak.
"O eğim gerçekten zorlu. Ama merak etmeyin, ben maliyetleri sizin bütçenize göre yeniden hesapladım. Sizi zora sokacak hiçbir adım atmayız."

Tam o sırada, Vezirin hemen solunda oturan, otuzlarının sonunda, kızıl saçlı ve son derece şık giyimli kadın mühendis söze girdi.
Adı Begümdü.

"Evet Kudret Hanım." dedi Begüm, sesinde o rahat, o fazlasıyla samimi tonla. Ve konuşurken elini son derece doğal bir hareketle Vezirin o ıslak gömlekli koluna koydu, parmaklarıyla adamın kolunu hafifçe sıktı.
"Biz dün gece Vezirle bu konuyu evde epey uzun süre tartıştık. O zeminin başka bir alternatifi yok diye düşünüyorduk ama Vezir sabaha kadar bütçeyi ayarladı."

Kudretin zihninde o cümle yankılandı.
Dün gece Vezirle evde epey uzun süre tartıştık.

Gözleri Begümün o ince parmaklarının Vezirin kolundaki duruşuna kilitlendi. Bir aydır onun tek bir kelimesini beklerken, o bu kadınla evlerde sabahlıyordu öyle mi?

Kudretin çenesi öyle bir kasıldı ki, içindeki o ince öfke bir anda devasa bir yangına dönüştü. O çaresiz, ağlamaklı kız çocuğu gitmiş, yerine o gururlu, o kıskançlıktan gözü dönmüş kadın gelmişti. Gözleri doğrudan Vezirin yüzüne kaydı.
Vezir, Begümün elini itmedi. Herhangi bir panikle açıklama yapmaya yeltenmedi. Sadece başını hafifçe sallayarak Begümü onayladı.

"Evet." dedi Vezir, gayet sakin bir tonda.
"Alternatif bütçeyi hazırladık."

Zerre kadar açıklama yapmamıştı. O bir aylık sessizliğini, o uzaklığını bu masada da korumaya devam ediyordu.

Kudretin elleri masanın altında yumruk halini aldı. Midesi kıskançlıktan kasılsa da duruşunu zerre kadar bozmadı. Sol tarafındaki Derya, ablasının o patlamaya hazır bomba gibi gerildiğini hissetmişti. Masanın altından elini uzatıp Kudretin bacağını sıktı.

Sakin ol abla. Profesyonel kal. demek istiyordu o dokunuşla. Kudret kardeşinin uyarısıyla derin bir nefes aldı. Başını dikleştirdi, yüzüne o en acımasız, o en alaycı gülümsemesini yerleştirdi.

"Anlıyorum.." dedi Kudret, bakışlarını Begümden çekip doğrudan Vezirin okyanus yeşili gözlerine adeta bir bıçak gibi saplayarak. Sesinde zerre kadar titreme yoktu, buz gibiydi.
"Gece mesaileriniz ve evdeki uzun tartışmalarınız beni hiç ilgilendirmiyor Vezir Bey. Benim için önemli olan tek şey şirketin çıkarıdır. Madem o kadar eminsiniz, projeyi dediğiniz gibi revize edelim."

Vezirin gözlerinde anlık bir parıltı, o kadının kibrine duyduğu gizli bir hayranlık geçti ama yüz kasları oynamadı. Sadece başını hafifçe eğdi.
"Nasıl isterseniz Kudret Hanım."

Toplantının sonunda herkes ayaklanıp tokalaşırken Kudret çantasını hızla aldı. Zerre kadar oyalanmak, o havayı o adamla aynı odada daha fazla solumak istemiyordu. Vezir evraklarını çantasına kusursuz bir düzenle yerleştirdi, çantasını eline aldı. Cengiz Beye veda etti.

Sonra yüzünü Kudret, Derya ve Timura çevirdi. Okyanus yeşili gözleri Kudretin o dik, o gururlu duruşunda takılı kalmıştı. Kıyamıyordu ona, hala deli gibi aşıktı ama yediği o darbenin ardından o duvarı indirmeye, o bir ayın hesabını ulu orta vermeye niyeti yoktu.

"Her şey için teşekkürler. İyi bir proje olacak gibi duruyor. İyi çalışmalar dilerim." dedi Vezir, sesi o kadar yumuşak, o kadar derindi ki..

Vezir arkasını dönüp o ağır cam kapıdan önünde o kadınla çıkıp giderken, Kudret o kapının ardından gözlerini kısmış bir şekilde bakıyordu. İçindeki o devasa aşk, şimdi o koca kibriyle ve öfkesiyle çarpışıyordu. Bir aylık o cevapsız mektubun ve o kızıl saçlı kadının hesabını sormadan bu işin burada bitmeyeceği çok açıktı.
Merdivenlerin ucunda başlayan bu yeni savaş, sekiz aylık o sessizliği fena halde yakıp kavuracaktı.