23. İçimizdeki hain

Kartal, odada yankılanan o son cümleyle adeta yerinde çivilenmişti. Neva’nın kapıyı çarpıp çıkışının ardından odadaki sessizlik, keskin bir bıçak gibi havayı ikiye bölüyordu.

“Gerçek Leyla…”

Bu ihtimal, aklının köşesinden bile geçirmek istemediği, geçerse de kendi kurduğu tüm dengeleri altüst edecek olan o lanet olasılığın içinde birikiyordu.

Eğer o kadın gerçekten Leyla’ysa… Kartal, bugüne kadar kestiği cezaların, canını yaktığı masumiyetlerin ve en önemlisi, Neva’ya çektirdiklerinin altında ezilecekti.

Ancak durup bekleyecek zamanı yoktu. “Sahte Leyla” olarak bildikleri o kukla, ellerindeki son kozları da oynamak üzereydi.

Odanın kapısı bir kez daha, bu kez korkuyla ve nefes nefese açıldı. Sancar, elindeki tabletle içeri daldı.

“Kartal Bey…” dedi Sancar, yutkunarak.

“Sistemde hareketlilik var. Sahte Leyla… Şey, Aslı, az önce İsviçre’deki offshore hesaplardan birine yüklü bir transfer talimatı vermiş. Eğer bu para hedefe ulaşırsa elimizdeki tüm dijital deliller yok olacak ve şirket tamamen onun kontrolüne geçecek. Bu gece, evet, tam bu gece operasyonu başlatmazsak her şeyi kaybederiz!”

Kartal, zihnindeki fırtınayı bir kenara itip o buz gibi, tehlikeli otoritesini yeniden kuşanarak masaya döndü. Gözlerindeki kararlılık şimdi daha da keskinleşmişti.

“Sancar,” dedi, sesi odayı inleten bir emre dönüştü.

“Bana holding'in tüm güvenlik kayıtlarını ve o hesap dökümlerini getir. Yaman’ı bul… Bu gece o masaya kimin oturup kimin kalkacağını göstereceğiz.”

---

Gece yarısı, Karahan Malikânesi’nin devasa salonu loş bir ışıkla aydınlanıyordu. Dışarıda sağanak bir yağmur camları döverken içerideki gerginlik, havayı bıçakla kesecek kıvama gelmişti.

Neva, odasında pencerenin önünde durmuş, dışarıdaki karanlığa bakıyordu. Kartal’ın bıraktığı o zehirli sorunun kendi içinde de ne kadar büyüdüğünü biliyordu. Eğer o kadın gerçekten Leyla’ysa… Kartal ne yapacaktı?

Kendisini mi seçecekti, yoksa geçmişin o hayaletine mi teslim olacaktı?

Kapı yavaşça açıldı. İçeri giren Sancar’dı. Elinde siyah, deri kaplı eski bir ajandayla gelmişti.

“Neva Hanım…” dedi Sancar, mahcup ve tedirgin bir sesle.

“Kartal Bey sizi aşağıda bekliyor. Şaka değil, gerçekten son aşamadayız.”

Sancar istem dışı yutkundu.

Neva, istemsizce dudaklarında küçük bir tebessümle başını salladı.

“Tamam, Sancar. Git, Kartal Bey’e söyle… Geliyorum.”

Aşağı indiğinde maun masanın etrafı çoktan sarılmıştı. Kartal, masanın başında ayakta duruyor, önündeki dev ekranda akıp giden kodları ve transfer detaylarını inceliyordu.

Yaman, bir köşede elleri cebinde, her zamanki alaycı ama dikkatli bakışlarıyla sahneyi izliyordu.

Neva içeri girdiğinde odadaki tüm gözler ona çevrildi. Kartal başını kaldırdı. Gözlerinde ne öfke ne de gurur vardı; sadece tehlikeli bir ortaklık çağrısı ve derin bir teslimiyet yatıyordu.

“Geldin,” dedi Kartal, masaya doğru bir adım atarak.

“Geldim,” diye karşılık verdi Neva, masanın diğer ucuna geçip sandalyeye otururken.

“Ama kuralları ben koyarım, Kartal Bey. Bu kez ne senin ne de bir başkasının arkamdan iş çevirmesine izin veririm.”

Kartal, Neva’nın bu dik duruşuna karşı hafifçe başını eğdi.

İçinde kopan fırtınayı bastırarak ekrandaki son hamleyi işaret etti.

“O zaman başlayalım,” dedi Kartal, sesindeki o buz gibi netlikle.

“Sahte Leyla’nın maskesini düşürmenin ve o gizli ortağın kim olduğunu dünyaya göstermenin vakti geldi. Tuzağı kuruyoruz.”

Ekrandaki transfer çubuğu %98’e ulaştığında odadaki nefesler adeta kesilmişti.

Sancar parmaklarını klavyeden çekmiş, gözlerini ekrana dikmişti. Yaman ise her zamanki rahat tavrını bir kenara bırakarak masaya doğru eğilmiş, odadaki tüm enerjiyi tek bir noktaya odaklamıştı.

“Son üç saniye…” diye fısıldadı Sancar.

“Eğer güvenlik duvarını aşamazsak bütün veriler İsviçre’deki o hesaba kilitlenecek ve Merve izini kaybettirecek.”

Tam o sırada odanın lambaları bir an için titredi ve ardından tamamen söndü.

Jeneratörün devreye girmesi iki üç saniye sürdü ama o karanlık an, içerideki herkesin tüylerini diken diken etmeye yetmişti.

Işıklar geri geldiğinde dev ekrandaki transfer çubuğu kırmızıya dönmüştü:
BAŞARISIZ.

Kartal, dişlerini öyle bir sıktı ki çene kasları sert birer taş gibi belirginleşti.

“Bu imkânsız!” dedi, sesindeki o tehlikeli tınıyla masaya vurarak.

“Güvenlik duvarını bizden başka kimse aşamazdı. İçeride köstebek var!”

Odanın ortasında derin bir sessizlik hâkim olurken kollarını kavuşturmuş olan Yaman hafifçe gülmeye başladı. O her zamanki pervasız, neşeli adam gitmiş; yerine gözlerinde buz gibi bir hırs parlayan başka bir adam gelmişti.

“Köstebek mi, sevgili Kartal?” dedi Yaman, sesindeki o alaycı tınıyla masanın etrafında turlayarak.

“Neden her şeyi bu kadar karmaşık hâle getiriyorsunuz ki? Sadece biraz mantık yürütün.”

Neva sandalyesinden yavaşça kalktı. Gözlerini Yaman’ın üzerine dikmişti; içindeki o şüphe tohumları şimdi yeşermeye başlamıştı.

“Ne demek istiyorsun, Yaman?”

Yaman, cebinden çıkardığı küçük bir flash belleği parmaklarının arasında çevirerek masaya bıraktı.

“Aslı denilen o kuklanın arkasındaki asıl beynin kim olduğunu hiç merak etmediniz mi?” dedi Yaman, bakışlarını Kartal’dan Neva’ya çevirerek.

“Ve evet, Neva haklı… O aradığınız gerçek Leyla var ya, aylardır bu şirketin en gizli kasalarını karıştırıyor. Sadece Aslı’nın değil, bu oyunun kurucusunun ta kendisi.”
Oda bir kez daha buz kesti. Sancar, şaşkınlıktan donakalmış, eli havada öylece kalmıştı.

Kartal, bir hamlede Yaman’ın yakasına yapıştı. Gözlerindeki öfke artık zapt edilemez bir yangına dönüşmüştü.

“Kimden bahsediyorsun lan? Açık konuş!”

Yaman, Kartal’ın ellerini bileğinden tutup sakin bir hareketle uzaklaştırdı. Yüzünde zafer kazanmış bir ifadeyle gülümsedi.

“Bahsettiğim kişi çok uzağınızda değil, Kartal Bey…”

Kartal’ın başı yavaşça Neva’ya döndü.

Gözlerindeki o iflah olmaz şüphe, aniden derin bir şoka dönüştü. Neva ise tek bir adım bile geri atmamış, başı dik, gözlerinde bir damla bile korku olmadan Yaman’a ve ardından Kartal’a bakıyordu.

“Sen…” dedi Kartal, sesi çatlayarak. “Sen miydin?”

“Kartal Bey?” dedi Neva, fısıltı gibi ama kalbe saplanan bir sesle.

“Gerçekleri mi? Al sana gerçek: Saçmalık bu! Ben neden hain olayım?”

Odanın içinde yankılanan o ağır cümle, havayı bıçakla keser gibi durdurmuştu.

Kartal’ın nefesi boğazında düğümlendi; gözleri bir Neva’ya, bir de karşısında alaycı bir gülümsemeyle duran Yaman’a kaydı.

Ancak bu fırtınanın ortasında Neva’nın yüzünde şaşkınlık yerine buz gibi bir netlik vardı. Başını dik tuttu, adımlarını masaya doğru yaklaştırdı ve Kartal’ın koluna hafifçe dokunarak onu sarhoşluğa benzeyen o şok hâlinden çekti.

“Yanılıyorsun, Yaman,” dedi Neva, sesi odadaki herkesin kanını donduracak kadar sakindi.

“Ben köstebek değilim. Ben Neva Karahan’ım. Kartal’ın karısı, bu masanın ve bu şirketin gerçek ortağıyım.”

Yaman’ın yüzündeki o zafer sarhoşluğu, anlık bir tereddütle gölgelendi.

“Bırak bu tiyatroyu, Neva,” dedi Yaman, sesini sertleştirerek.

“Elimdeki belgeler, offshore transferlerinin arkasındaki beynin yıllardır kayıp olan o efsane isim olduğunu söylüyor. Ve o ismin arkasındaki şifre…”

“Şifre mi?” diye araya girdi Kartal. Gözlerindeki o şok, zihninde çarkların dönmeye başlamasıyla birlikte yerini tehlikeli bir avcı soğukkanlılığına bırakmıştı.

Kartal, Yaman’ın üzerine doğru bir adım attı.

Yaman’ın bu kadar emin konuşması, aslında kendi kazdığı kuyuya düştüğünün kanıtıydı.

Kartal, Yaman’ın yakasına yapıştığı gibi onu duvara yasladı.

“Senin derdin Neva değil, Yaman. Senin derdin, o transferi engelleyip sistemi çökertmek ve bu şirketi dışarıdaki o yabancı fonlara peşkeş çekmekti!”

Yaman’ın yüzü sarardı ama hâlâ sırıtmaya çalışıyordu.

“Saçmalıyorsun, ben sadece…”

“Sensin.. hain olan sensin!” diye kükredi Kartal.

Sancar, bir saniye bile kaybetmeden tabletini masadan aldı ve klavyeye parmaklarını hızla vurdu.

“Kartal Bey! Yaman’ın flash belleğine yüklediği o virüslü kod… Aslında transferi engelleyen değil, İsviçre’deki parayı doğrudan Yaman’ın Malta’daki gizli hesabına aktaran bir hortum mekanizmasıymış! Yaman sistemi hacklemiş!”

Odadaki tüm hesaplar ve dengeler bir anda tersine döndü. Yaman’ın maskesi tamamen düşmüştü. Neva, ellerini göğsünde kavuşturmuş, bir adım öne çıkarak Yaman’ın gözlerinin içine baktı.

“Beni ve Kartal’ı karşı karşıya getirmek için o ‘Gerçek Leyla’ yalanını ortaya attın, değil mi?” dedi Neva. Sesinde alay ve öfke harmanlanmıştı. “Çünkü o kadının kim olduğunu ve bu şirkette kimin eli olduğunu en iyi bilen sensin. Gerçek Leyla’nın ortaya çıkması, senin bütün bu yıllardır kurduğun dolandırıcılık çarkını çöpe atardı. O yüzden kadını saklıyor, onun adını kullanarak bizi tehdit ediyorsun.”

Yaman, Kartal’ın elinden kurtulmaya çalışarak dişlerini sıktı.

“Geç kaldınız… O para çoktan…”

“Para hiçbir yere gitmedi,” dedi Sancar, ekranı göstererek zaferle gülümserken.

“Kurduğun o hortum mekanizmasını Kartal Bey’in talimatıyla daha önce yedeklemiştik. Transfer senin Malta hesabına değil, doğrudan Karahan Holding’in acil durum fonuna kilitlendi, sevgili ortağımız!”

Kartal, Yaman’ı sert bir hareketle yere doğru itti. Güvenlik görevlileri kapıda belirdiğinde Kartal’ın sesi odada bir emir gibi çınladı:
“Alın bu haini buradan. Gözünü bir an bile dışarı açmasınlar.”

Yaman, kollarından tutulup odadan dışarı sürüklenirken arkasında ağır bir sessizlik bıraktı.

Oda yeniden baş başa kaldıklarında Kartal derin bir soluk aldı. Başını kaldırıp Neva’ya baktı.

Aralarındaki o buz kütlesi, ortak bir düşmana karşı verilen bu savaşla biraz olsun erimişti ama hâlâ çözülmesi gereken o büyük kördüğüm ortada duruyordu: Gerçek Leyla kimdi?

Kartal, yavaşça Neva’ya doğru yaklaştı. Aralarındaki o mesafe, bu kez kırgınlığın değil, söylenmeyen ama hissedilen gerçeklerin ağırlığıyla doluydu.

“Neva…” dedi Kartal, sesindeki o sert kabuk tamamen kırılmıştı. “O adamın söyledikleri… Seni suçladığım o gece için… Özür dilerim.”

Neva, gözlerini Kartal’ın gözlerinden ayırmadan başını hafifçe kaldırdı. Sesi ne yumuşak ne de sertti; sadece fazlasıyla gerçekti.

“Özür dilemek hiçbir şeyi geri getirmez, Kartal Bey,” dedi Neva, kapıya doğru yönelmeden önce son kez durup arkasına bakarak.

“Biz bu savaşı kazandık, evet. Yaman haine dersini verdik. Ama asla güvende olmayacağız.”

Neva’nın kapıyı aralayıp odadan çıkışının ardından Kartal, maun masanın kenarına ellerini dayamış, gözlerini boşluğa dikmişti.

Yaman’ın ihaneti ortaya çıkmış, malikâneyi ve şirketi sarsacak büyük bir kriz ucuz atlatılmıştı; ancak zihnindeki o ağır soru işareti bir an olsun silinmemişti.

Gerçek Leyla neredeydi?

Sancar, odadaki havanın hâlâ keskin bir bıçak gibi batmaya devam ettiğini hissederek sessizce masaya yaklaştı. Elindeki tableti uzatırken çekinerek konuştu:
“Abi… Yaman’ın Malta hesaplarındaki dijital izleri tamamen temizledik. Şirketin fonları güvende. Ama… Yaman’ın cezaevine nakledilmeden önce söylediği son bir şey vardı.”

Kartal’ın başı yavaşça kalktı. Koyu mavi bakışları Sancar’a sabitlendi.

“Ne dedi?”

Sancar yutkundu.

“‘Leyla’yı arıyorsunuz ya… O kadın, aradığınızda değil, gözünüzün önünde kaybolduğunda karşınıza çıkacak,’ dedi. Ve… Yaman’ın son bir yıldır gizli bir Londra hattıyla görüştüğü tespit edildi. Bu hat, doğrudan eski Karahan Malikânesi’nin adına kayıtlı.”

Eski Karahan Malikânesi… Yani yıllar önce çıkan o gizemli yangında mahvolan, her şeyin başladığı ve bittiği o lanetli yer.

Kartal dişlerini sıktı.

“Sancar, arabayı hazırlat. Bu gece eski malikâneye gidiyoruz.”

Eski malikânenin o soğuk, rutubetli odasında zaman adeta durmuştu. Kartal, karşısında gördüğü hayalet gibi kadına bakarken zihnindeki tüm kilitler tek tek çözülüyor, yerlerine çok daha derin bir fırtına yerleşiyordu.

Ancak Leyla, uzun uzun konuşmak ya da geçmişin hesaplaşmasını o karanlık odada yapmak niyetinde gibi görünmüyordu.

Gözlerini Kartal’ın bir an olsun şaşkınlıktan ayrılmayan yüzünde gezdirdi. Dudaklarında acı ama bir o kadar da huzurlu, garip bir tebessümle geriye doğru bir adım attı.

Odaya geri döndüğünde şöminenin kül olmuş kalıntılarının üzerinde parlayan tek bir nesne fark etti: Mühürlü, koyu yeşil balmumuyla kapatılmış eski bir zarf.

Kartal, zarfı parmaklarının arasında titreyen bir öfkeyle aldı. Aracına dönüp torpido gözündeki küçük lambanın ışığında zarfı yırttı. İçinden çıkan sararmış kâğıttaki el yazısı, zihninin en derin köşelerindeki o tanıdık sesle birebir uyuşuyordu:

“Sevgili Asil,
Yıllardır gölgede kalmayı tercih ettim; çünkü o alevlerin arasında kalan sadece geçmişimdi.
Yaman gibi ucuz piyonlar o yangının küllerinden beslendi, adıma oyunlar kurdu. Ama bil ki ben o masalarda çoktan yabancılaştım.
O yüzden artık o eski Leyla’yı aramaktan vazgeç. O Leyla, o yangında, o acıların içinde çoktan öldü. Geriye kalan sadece rüzgârda savrulan bir toz bulutu.
Artık arkana bakmayı bırak, Asil. Kalbinin kapılarını kilitleyen o hayaletleri serbest bırak. Gözlerini aç ve karın olarak yanına aldığın, o masada seninle birlikte savaşan kadına bak.
O senin cezan değil, senin gerçek defterin, hayatının ta kendisi. O kadını sev, çünkü o senin yangınını söndürecek tek liman.
Bu mektup ulaştığında ben bu şehirden çoktan gitmiş olacağım. Rahat bırak beni ve en önemlisi… kendini de serbest bırak.
Sevgilerle,
Bir dost.”

Kartal, mektubu okuduktan sonra derin bir soluk aldı.

Bu mektuptaki kelimeler sadece ona yazılmıştı; ne Sancar’ın ne de Neva’nın bu satırlardan haberi olacaktı.

Bu sır, gecenin karanlığında, o eski malikânenin duvarları arasında kalmalıydı.

Kartal, mektubu ceketinin iç cebine sakladı. Artık Leyla onun için ölüydü ve kimse bir daha onun adını anmayacaktı.