Bölüm 9 – Güvenin Sınandığı Gün

Bölüm 9 – Güvenin Sınandığı Gün
Arif’in iç sesiyle
Sabah gözlerimi açar açmaz elim yine telefona gitti. Her zamanki gibi, güne ilk onunla başlamıştım. Bildirimlere göz gezdirirken story’me bakanlardan birinin adı dikkatimi çekti: Gülnur.
Hemen Sude’ye yazdım.
— Gülnur diye biri story’me bakmış. Kim o?
Cevap gelmedi.
Önce birkaç dakika bekledim. Sonra biraz daha… Saat on ikiyi geçti ama telefon hâlâ sessizdi. İçime yavaş yavaş açıklayamadığım bir korku yerleşmeye başladı.
Ya annesi gördüyse? Ya bizim birlikte paylaştığımız story’leri fark ettiyse? Ya her şey ortaya çıkarsa?
Birbirimizi etiketleyerek paylaştığımız hikâyelerdi bunlar. O an, daha önce hiç düşünmediğim bir ihtimalin karşısında buldum kendimi: Küçücük bir paylaşım, birlikte kurduğumuz her şeyi tehlikeye atabilirdi.
Bekledim. Telefonu kontrol ettim. Yine bekledim…
Sonra farkında olmadan uyuyakaldım.
Uyandığımda saat 13.30 civarıydı. Hâlâ bir cevap yoktu. Bir ara uyanıp tekrar uyumuş, sonra yeniden gözlerimi açmıştım. Tam o sırada Sude’den mesaj geldi.
— Hayır, annem değil. Teyzem. Niye sordun?
İçimden derin bir nefes verdim. En azından annesi değildi. Ama korkum tamamen geçmemişti. Çünkü teyzesi, gördüklerini ailesine anlatabilirdi.
— Akşam üzeri uyanmıştım, story’me baktığını gördüm. Seninle birlikte olduğumuz story’leri de görmüş olabilir diye düşündüm, dedim.
Sude’nin de aklına aynı ihtimal gelmişti.
— Ya anneme söylerse…
O cümleyi okuduğum an panikledim. Sanki bütün bunların sorumlusu benmişim gibi hissettim. Bir paylaşım yüzünden onu zor durumda bırakmış olabileceğim düşüncesi içimi kemiriyordu.
— Özür dilerim. Her şey benim yüzümden. Bu son konuşmamız mı olacak şimdi…? 😔
Bunu yazarken gerçekten korkuyordum. Onu kaybetmekten, bir daha konuşamamaktan, daha yaşayamadan hayalini kurduğumuz şeylerin elimizden kayıp gitmesinden…
Ama bazen korkunun ortasında, insanın aklına hiç beklemediği bir çözüm gelir.
Biz de birlikte bir plan yaptık.
Sude, sözde beni arayacaktı. Telefona başka bir kızın çıktığını söyleyecek, böylece beni onu aldatmışım gibi gösterecekti. Böylece teyzesi, yaşananları gizli bir ilişki olarak değil, sıradan bir ayrılık meselesi olarak görecekti.
Planımız hazırdı. Şimdi sıra onu uygulamaya gelmişti.
O gün Sude bir story paylaştı. Altında şu cümle yazıyordu:
“Sen de diğerleri gibisin, beni aldattın…”
Bir anlığına, dışarıdan bakan biri için gerçekten ayrılmış iki insan gibiydik. Oysa o cümlenin arkasında ayrılık değil, birbirimizi kaybetmemek için kurduğumuz küçük bir oyun vardı.
Çok geçmeden Gülnur teyzesi yazdı.
— Oy kuzum, seni de mi aldattılar?
Sude rolüne girdi.
— Evet…
— Nasıl yakaladın?
— Onu aradım… Telefona başka bir kız çıktı.
Teyzesi onu teselli etmeye çalıştı.
— Üzülme, o seni kaybetti.
Sude de planımıza uygun şekilde cevap verdi.
— Evet, kendisi kaybetti.
Mesajlar ilerledikçe asıl merak ettiğimiz ana yaklaşıyorduk. Sude’nin aklında tek bir soru vardı. Benim de içimden aynı sorunun cevabını öğrenmek geçiyordu.
Sonunda sordu:
— Teyze… Aileme söyleyecek misin?
O mesajın ardından gelecek cevap, ikimiz için de çok önemliydi.
Gülnur teyzesi yazdı:
— Hayır tabii ki. Böyle bir şey söylenir mi?
İşte o an…
Sanki içimizde tuttuğumuz nefesi aynı anda bıraktık. Bir süredir zihnimizde dönüp duran bütün kötü ihtimaller, o tek cevapla biraz olsun uzaklaştı.
Korku yerini huzura bıraktı.
Bitmiş bir şey yoktu. Ayrılmamıştık. Birbirimizden vazgeçmemiştik. Üstelik en korktuğumuz anda, aynı tarafta durmayı başarmıştık.
Bir süre sonra Sude yeniden yazdı:
— Onu engeller misin? Ben engellersem neden diye sorabilir…
— Tamam. Ben engellerim.
Ve o gün Gülnur teyzesiyle aramdaki bağlantıyı kestim. Onu engelledim.
Belki dışarıdan bakıldığında yalnızca birkaç mesajdan ibaret, küçük bir sosyal medya meselesiydi yaşadığımız. Ama bizim için bundan çok daha fazlasıydı. Çünkü o gün yalnızca bir sırrı korumamıştık; korktuğumuzda bile birlikte çözüm aramayı öğrenmiştik.
O gün anladım ki bazen bir ilişki, yalnızca güzel sözlerle ve mutlu anlarla sınanmaz. Bazen beklenmedik bir isim, görülmüş bir story ya da cevapsız kalan bir mesaj insanın içine koca bir korku bırakabilir.
Önemli olan, o korku geldiğinde kimin yanında durduğundur.
Biz o gün aynı taraftaydık.
Ve ben, Sude’yle aramızdaki bağın biraz daha güçlendiğini hissettim.
Bazı anlar vardır… Bir story kadar küçük görünür ama kalpte fırtınalar koparır. Biz o fırtınadan, birbirimize güvenerek çıktık.
Daha da güçlenerek…
“Bazen en büyük krizler, en sağlam bağları kurar. Güven bir kez sınandığında, ya kırılır ya da sonsuza kadar güçlenir.”
Bölümün şarkısı: Mert Demir & Mabel Matiz — Antidepresan