Bölüm 6 – İki Şehrin Yağmuru

Bölüm 6 – İki Şehrin Yağmuru
Arif’in iç sesiyle…
Sude’yle aramızda kilometrelerce yol vardı. Farklı şehirlerde, farklı pencerelerin ardında yaşıyorduk. Ama o gün gökyüzü bize aynı dili konuşuyordu.
Yağmurun dilini…
Sabah uyandığımda ilk yaptığım şey perdeyi aralamak oldu. Camın üzerinde biriken damlalar, birbirleriyle yarışır gibi aşağı süzülüyordu. Gökyüzü griydi. Sokaklar ıslak, hava sessizdi.
Daha günün ilk anlarında aklıma Sude geldi.
Çünkü onun da yağmuru sevdiğini biliyordum. Acaba onun şehrinde de yağıyor muydu? O da benim gibi penceresinin önünde durmuş, gökyüzünü izliyor muydu?
Telefonumu elime aldım ve ona bir mesaj yazdım.
— Sende de yağmur var mı?
Bir süre cevap gelmedi.
Telefonu bırakacak gibi oldum ama sonra ekranda mesajını gördüm.
— Evet… hatta şimdi cama yaslanmış izliyorum.
Gülümsedim.
Belki başkasına göre sıradan bir konuşmaydı bu. Birinin yağmur yağıp yağmadığını sorması, diğerinin de cevap vermesi…
Ama bizim için o kadar basit değildi.
Ben kendi penceremin önündeydim, o kendi penceresinin önünde. Aramızda kilometreler vardı ama ikimiz de aynı gökyüzüne bakıyorduk. Aynı yağmurun sesini dinliyor, aynı damlaların camlara vuruşunu izliyorduk.
O an mesafenin ne kadar anlamsız olabileceğini düşündüm.
İnsan bazen yanında olamadığı biriyle bile aynı anı paylaşabilirdi. Dokunamadan, gözlerinin içine bakamadan, sesini duymadan…
Yine de yakın hissedebilirdi.
Kendi çalma listemi açtım. Sude de aynısını yaptı.
Bir şarkı seçtik: “Artık Uyu.”
Aynı anda başlatmaya karar verdik.
— Başlat.
Ve müzik başladı.
Şarkının sesi yağmurun sesine karıştı. Pencereye vuran damlalar ritme eşlik ediyor gibiydi. O kendi şehrinde, ben kendi şehrimdeydim. Fakat ikimiz de aynı şarkıyı, aynı anda dinliyorduk.
O an keşke yanımda olsaydı, diye düşündüm.
Yağmuru birlikte izleseydik. Belki hiç konuşmazdık bile. Yan yana oturur, camdan dışarı bakardık. Bazen mutluluk için uzun cümlelere ihtiyaç yoktu. Sevdiğin insanın yanında sessizce durabilmek bile yeterdi.
Ama o gün yan yana değildik.
Yine de ikimiz de ellerimizi pencereden dışarı uzattık. Soğuk damlalar avuçlarımıza düştü, parmaklarımızın arasından süzülüp gitti.
Aynı şeyi yapıyor olmak bile beni mutlu ediyordu.
Telefonumu elime aldım ve ona yazdım:
— Yağmur bir daha böyle yağar mı?
Cevabı gecikmedi.
— Şimdi çıkıp ıslanmazsak, mesafeler tutsak edemez aşkı. Göğe bak sevgilim… ben oradayım.
Mesajı birkaç kez okudum.
Göğe bak sevgilim… ben oradayım.
Başımı kaldırıp bulutlara baktım. Gri gökyüzünün içinde onu aradım sanki. Hayalini düşündüm. Belki o da kendi şehrinde başını kaldırmış, aynı gökyüzüne bakıyordu.
O an aramızdaki uzaklığı bir anlığına unuttum.
Çünkü bazen insan, sevdiği kişiye ulaşmak için kilometreleri aşamaz. Ama onunla aynı gökyüzüne bakabilir. Aynı şarkıyı dinleyebilir. Aynı yağmurun sesinde kendinden bir parça bulabilir.
Biz hâlâ uzaktaydık.
Birbirimize dokunamıyor, aynı pencereden dışarı bakamıyorduk. Ama o gün yağmur, iki şehrin arasında görünmez bir köprü kurmuştu.
Ve ben anladım ki aşk, bazen yan yana olmak değil; uzaktayken bile aynı anda aynı şeyi hissedebilmektir.
“Aynı yağmurun altında ıslanamasak da, aynı damlalar kalbimize düştü.”
“Mesafeler sadece yolları ayırır, gökyüzünü asla.”
Belki de bazı insanlar aynı şehirde yaşamadan da ortak bir gökyüzüne sahip olabilirler.
Ve bazen, iki ayrı şehrin yağmuru bile iki kalbi birbirine yaklaştırmaya yeter.
Bu bölümün şarkısı: “Artık Uyu” — Canozan