🌸 Ara Bölüm — Hayaller Defteri 🌸

🌸 Ara Bölüm — Hayaller Defteri 🌸
Bizim de hayallerimiz vardı.
Öyle büyük, ulaşılması imkânsız şeyler değildi hepsi. Bazen aynı sabaha uyanmaktı hayalimiz. Gözlerimizi açtığımızda birbirimizi görmek, güne yan yana başlamak… Bazen de bir salıncakta sallanmak, çocuklar gibi yarışmak, kaybedenin diğerine gülerek itiraz ettiği küçücük oyunlar oynamaktı.
Biz yalnızca sevgili olmak istemiyorduk.
Birbirimizin en yakın arkadaşı, en güvenli limanı, hayatın bütün karmaşasının içinde sığınabileceği insan olmak istiyorduk. Bir gün iyi birer anne baba olmayı, kendi evimizde kendi düzenimizi kurmayı bile hayal ediyorduk.
Bazen gözlerimizi gökyüzüne çevirip yıldızların altında uzandığımızı düşünüyorduk. Dünya bir süreliğine susacak, bütün telaşlar geride kalacak ve o an yalnızca ikimiz olacaktık.
Bir evimiz olacaktı.
Belki mutfağımızda birlikte tatlı yapmaya çalışacaktık. Her yer un içinde kalacak, tarifin bir yerinde mutlaka bir şeyleri karıştıracaktık. Belki yaptığımız tatlı istediğimiz gibi olmayacaktı ama yine de gülecektik. Çünkü mesele güzel bir tatlı yapmak değildi. Mesele, onu seninle yapmaktı.
Konserlere gidecektik. Kalabalığın içinde birbirimize sarılacak, sevdiğimiz şarkıları birlikte söyleyecektik. Sahneyi göremezsen seni omuzlarıma alacaktım. Sen de bana bakıp gülecektin. Belki o an çalan şarkıyı yıllar sonra bile hatırlayacaktık.
Sinemaya gidecektik. Yan yana oturup film izleyecek, filmden sonra üzerine konuşacaktık. Belki bir gün buz pateni yapmayı deneyecektik. Düşecektik, birbirimize gülecektik, sonra yeniden ayağa kalkıp devam edecektik.
Bisiklet sürecektik. Yorulduğumuzda bir yerde durup dinlenecek, hiçbir yere yetişmek zorunda değilmişiz gibi vakit geçirecektik.
Bazen de sadece çocuk olacaktık. Kim ne der diye düşünmeden, utanmadan, kendimizi saklamadan… Dünyanın bizden beklediği insanlara dönüşmeye çalışmadan, yalnızca kendimiz olarak yaşayacaktık.
Çünkü bütün bu hayallerin altında tek bir dilek vardı.
Nerede, nasıl olursa olsun… Yan yana olmak.
Bizim için hayaller, bir gün gerçekleşip gerçekleşmeyeceğini bilmediğimiz dilekler değildi yalnızca. Kalplerimizde şimdiden yaşadığımız gerçeklerdi.
Belki bir sabah yan yana uyanamazdık ama kalbimiz her sabah birlikte uyanıyordu. Belki bir gün yıldızların altında yere uzanamazdık ama sen yanımdayken gökyüzüm zaten aydınlanıyordu.
Sude… Seninle kurduğum her hayal, şimdiden benim en güzel gerçeğimdi.
O zamanlar insanın sevdiğiyle kurduğu hayallerin bir gün ona bu kadar uzak gelebileceğini bilmiyordum.
Belki de biz, bu aşkla göklere, duyulmamış düşlere ve kirlenmemiş hayallere uçacağımızı sanıyorduk. Sanki birbirimizi sevmemiz, bütün zorlukları aşmaya yetecekti. Sanki hikâyemizin içinde ne yaşanırsa yaşansın, sonunda mutlaka birbirimize dönecektik.
Ama hayat, masallardaki gibi ilerlemiyordu.
Her hikâyenin mutlu bir sonu olmuyordu. Her yara iyileşmiyor, her ayrılık kavuşmayla bitmiyordu. Bazen en çok sevdiğin insan, kalbinde en derin izi bırakabiliyordu.
Ben bunları henüz bilmiyordum.
Bir gün kurduğumuz hayallerin karşısında tek başıma kalabileceğimi, bir zamanlar birlikte düşlediğimiz şeylere yalnızca uzaktan bakabileceğimi düşünmüyordum.
Çünkü o günlerde ben, bizim hikâyemizin yarım kalabileceğine inanmıyordum.
Ve belki de en acısı buydu…
ARKADAŞK — Bir hikâye, iki insan, yarım kalan bir son.
🎵 Bu bölümün şarkısı: Gökhan Türkmen — Sen İstanbulsun