Bölüm 7 – Hayal Kurma Saati

Bölüm 7 – Hayal Kurma Saati
Arif’in iç sesiyle…
Saat gece 01.47.
Uykumuz yoktu. Sude’yle telefonda konuşuyorduk ama bu sefer konu çok farklıydı: Gelecekteki evimiz…
“Mutlaka mutfakta büyük bir masa olmalı,” dedi Sude heyecanla.
“Neden?”
“Çünkü orada oturup saatlerce konuşacağız. Sen kahve yapacaksın, ben kurabiye.”
Güldüm.
“Sen kurabiye yapmayı bilmiyorsun ki.”
“Olsun, senin için öğrenirim. Sana kendi ellerimle kurabiye yapmak istiyorum.”
Gülümsedim. Daha ortada bir evimiz bile yoktu ama Sude, sanki o evde çoktan yaşamaya başlamışız gibi anlatıyordu. Onu dinledikçe ben de hayalimizin içine giriyordum.
Sonra bana salonu anlatmaya başladı.
Duvarlarda fotoğraflarımız olacaktı. Bir köşede küçük bir kitaplık, pencerenin kenarında birlikte oturacağımız bir koltuk…
Her ayrıntıyı düşündükçe geleceğimiz gözümde biraz daha canlanıyordu.
“Bir de,” dedi, “kapının önünde minik bir saksıda çiçekler olacak.”
“Niye çiçek?”
“Çünkü onları birlikte büyüteceğiz. Her gün biraz daha büyüdüklerini gördükçe bizim de hayallerimize bir adım daha yaklaştığımızı hatırlayacağız. Bir gün o kapının önünde durup geriye baktığımızda, bütün bunların bir zamanlar sadece hayalimiz olduğunu düşüneceğiz.”
Bir an sustu, ardından gülümseyerek ekledi:
“Biz buraya hayal ederek geldik, Arif. Bir gün hepsini gerçekten yaşadığımızda, nereden başladığımızı unutmayalım istiyorum.”
O sözleri duyduğumda, bir gün gerçekten o evin kapısının önünde durduğumuzu hayal ettim. Belki çiçeklerimiz büyümüş, duvarlarımız fotoğraflarla dolmuş, mutfaktaki masamız nice anıya tanıklık etmiş olacaktı.
Ve belki bir gün, o geceyi hatırlayacaktık.
Saat 01.47’yi…
Telefonda birbirimize anlattığımız hayalleri…
Henüz sahip olmadığımız ama birlikte yaşamayı istediğimiz o hayatı…
O an fark ettim ki biz aslında yalnızca bir ev hayal etmiyorduk. Aynı sofraya oturacağımız günleri, birlikte geçireceğimiz sabahları, günün sonunda birbirimize anlatacağımız şeyleri düşünüyorduk.
Benim için bütün bu hayallerin anlamı aynıydı: Sude’yle bir gelecek…
Henüz hiçbir şey kesin değildi. O evin ne zaman kurulacağını, hayallerimizin ne zaman gerçeğe dönüşeceğini bilmiyordum. Ama onunla bunları konuşabilmek bile içimde tarif edemediğim bir mutluluk oluşturuyordu.
Çünkü insan bazen hiç yaşamadığı günleri bile özleyebilirdi.
Ben o gece, Sude’yle henüz yaşamadığımız günleri özledim.
Belki bir gün gerçekten aynı mutfakta kahve hazırlayacaktım. Belki Sude, benim için kurabiye yapmayı öğrenecekti. Belki pencerenin kenarındaki koltukta yan yana oturup geçmişimizi konuşacaktık.
Ve kapımızın önündeki o küçük çiçekler büyümeye devam edecekti.
Her baktığımızda, bir zamanlar bunların hepsini yalnızca hayal ettiğimizi hatırlayacaktık.
O gece geleceğimizin nasıl olacağını bilmiyordum. Ama ilk kez, geleceği düşündüğümde yalnızca kendimi görmüyordum.
Yanımda Sude vardı.
Hayaller, yalnızca uzakta parlayan yıldızlar değildir. Bazen iki insanın birlikte kurduğu bir geleceğin ilk tohumlarıdır.
O gece, saat 01.47’de, biz de geleceğimizin ilk tohumlarını ekiyorduk.
Henüz o evde yaşamıyorduk.
Ama ikimiz de hayalimizde aynı evin içindeydik.
Bu bölümün şarkısı: NOVA NORDA — “Aşka Çarem Yok”