23. Bölüm — Sessiz Mutluluk

23. Bölüm — Sessiz Mutluluk
O gün hava kapalıydı. Gökyüzü griye dönmüş, yağmur hafif hafif çiseliyordu. Normalde yağmurlu günler insanın içine biraz hüzün bırakırdı ama ben öyle hissetmiyordum. Çünkü Sude’yle konuşuyordum.
Saatlerdir telefonda değildik, yazışıyorduk. Ama yazışmalar bile bana onun sesini duymak kadar iyi geliyordu. O an fark ettim ki, aslında mutluluk kocaman şeylerde değilmiş. Bazen sadece ekranda beliren bir “💖” işaretinde, bazen de kısa bir “özledim” mesajında saklıymış.
Sude bana, “Bir gün birlikte yağmurda yürümek istiyorum” dedi. Ben de hemen hayalimde canlandırdım. Elimizde tek bir şemsiye var, ama onu hiç açmıyoruz. Çünkü yağmur ikimizin üzerine de eşit düşsün istiyoruz. Saçlarımız sırılsıklam oluyor ama gülmekten birbirimizin gözlerini bile zor görüyoruz.
Ben, “Sen üşürsün ama ya?” dedim.
O ise, “Sen yanımda olursan üşümem ki…” diye cevapladı.
O an durdum, düşündüm. Bu söz, bana dünyanın en sıcak battaniyesinden bile daha güvenli gelmişti.
Belki yan yana değildik, belki de bu hayali hemen gerçekleştiremeyecektik. Ama bir gün mutlaka olacağına inanıyordum. Çünkü bizim hikâyemiz, er ya da geç hayalleri gerçeğe dönüştürecek kadar güçlüydü.
Sude bana yağmurda yürümekten bahsederken, ben hayalimde o sahneyi daha da büyüttüm. Yan yana yürüyoruz, ellerimiz birbirine sıkıca kenetlenmiş. İnsanlar koşarak kaçarken biz yavaşlıyoruz. Çünkü acelemiz yok. Zaten hayat boyunca istediğimiz şey, bir yere yetişmek değil; birlikte her adımın tadını çıkarmak.
Bir an gözlerimi kapattığımı hayal ettim. Yağmur damlaları yüzüme vuruyor ama içim sıcacık. Çünkü yanımda o var. Ona bakıyorum, gözleri kısılmış, gülüyor. Gülüşüyle sanki gökyüzünü bile aydınlatıyor.
“Arif, biliyor musun?” dedi Sude. “Yağmurda yürürken insanların bakışlarını umursamadan koşmak, ıslanmak, düşmek… Ama sonunda birlikte kahkahalarla gülmek… işte benim en büyük mutluluklarımdan biri bu.”
Ben de içimden geçeni söyledim:
“Seninle her anım zaten yağmur gibi. Bazen deli gibi yağıyor, bazen hafif çiseliyor… ama hep tazelik, hep huzur bırakıyor.”
O an yazışırken bile, sanki kokusunu duydum, yanımda nefesini hissettim. Mesafe bizi ayırıyordu ama hayallerimiz, birbirimize olan sevgimiz her şeyi birleştiriyordu.
Kendi kendime düşündüm: Belki bir gün gerçekten o yağmurda yürüyeceğiz. Belki o gün üstümüzde şemsiye olmayacak, belki ayakkabılarımız çamura bulanacak. Ama biliyorum ki, yan yana olduğumuzda hiçbir şey kirli hissettirmeyecek. Çünkü sevdiğin insanla yürüdüğün yol, dünyanın en temiz yolu olur.
Sude birden sustu, sonra yazdı:
“Biliyor musun Arif, yağmurdan sonra en sevdiğim şey gökyüzüne bakmak. O an yıldızlar daha parlak olur gibi geliyor bana.”
Ben gülümsedim. “O zaman bir gün, yan yana yere uzanıp yıldızları izleyeceğiz. İnsanlar ne der diye düşünmeden, çocuk gibi, sadece biz…”
Sude hemen cevap verdi:
“Evet! O an hiç konuşmasak bile olur. Çünkü gözlerin bana bakarken, zaten milyonlarca şey söylüyor olacak.”
Telefon ekranında beliren o cümle kalbime dokundu. Hayal ettim… Sahildeyiz, denizin kıyısında bir gece. Yıldızlar gökyüzünü süslemiş, ay usulca ışığını bırakıyor. Sude yanımda, başını omzuma yaslamış. Ellerimiz birbirini bulmuş. Konuşmuyoruz, gerek de yok. Çünkü o an sessizlik bile anlam dolu.
Ben içimden dedim ki:
“Bir gün bu sahne gerçek olacak. Ve işte o an, bütün hayallerimiz gerçeğe dönüşmüş olacak.”
Hayaller bazen geleceğe tutulan bir fenerdir. Yıldızlara bakarken, aslında birbirimizin kalbini görüyoruz.
Yağmurun altında ıslanmak, bazen sadece bir hayal. Ama doğru kişiyle hayal bile gerçek kadar güçlüdür.
Bazen mutluluk kocaman hayallerde değil, en basit anların içinde gizlidir. Bu bölüm, Arif ile Sude’nin yağmur kadar temiz ve gerçek sevgisine bir işarettir.