6

Takvimdeki o lanetli tarih bir kez daha gelip çatmıştı. İki hafta... Turan ile aramızdaki o söze dökülmeyen, bakışlarla yürütülen fırtınalı savaşın üzerinden tam iki hafta geçmişti.

Ama bugün kışladaki hiçbir şey, kalbimdeki o devasa kara delikten daha büyük değildi.

Annem tam olarak bugün ben daha 4 aylık küçücük bir bebekken terör saldırısında şehit edilmişti.

Annem mesleğine çok bağlı bir polisti, işini çok seviyordu.

Babam ile bu şekilde tanışmışlardı.

Ama o haninler annemi bizden almıştı. Ne kadar uğraşsalarda annem kurtulamamıştı.

Güneş ismini babam koymuştu, İnci ismini ise annem.

Biri bana ne zaman İnci dese aklıma annem geliyordu, yüzünü bile fotoğraflar ile biliyordum.

Sesi desen, işte o bende hiç yok.

Gözlerimden yaşlar akarken revirin kapısında nöbetçi asker belirdi.

"Hastaneye geçiyoruz, görevden gelen timde yaralılar var."

Melek ve diğer hemşireyle hızla yola çıktık.

Allah'ım ne olur onları koru.

Askeri Operasyon Sahası (Fırtına ve Bora Timi/Yazardan)

Dağların üzerini kaplayan poyraz, buz gibi bir bıçak gibi yüzleri kesiyordu.

Gecenin karanlığı, patlayan doçka ve roket sesleriyle aydınlanıyordu. Hakurk kırsalında, sınır hattındaki kritik bir üs bölgesine kalabalık bir terörist grup tarafından hain bir sızma girişimi yapılmıştı.

Fırtına Timi ve takviye olarak bölgeye indirilen Bora Timi, kayalıkların arasında çapraz ateş altında kalmıştı.

"Fırtına 1’den Komuta Merkezine!" diye kükredi Turan Binbaşı.

Telsizin mandalına basarken arkasındaki kayalığa mermiler yağıyordu. "Söz konusu mevkii yoğun roket ve havan ateşi altında! Bora Timi sağ kanadı tutsun, Fırtına sol kanattan sızmayı kesecek!"

Bora Tim Komutanı Binbaşı Kaan Doğan, çatışmanın ortasında Turan’ın yanına doğru siper alarak yanaştı.

Yüzü is ve barut karası içindeydi. "Turan! Sağ kanatta roketatar mevzii var, ilerlememizi engelliyorlar! İkinci bir havan vurursa burada sıkışırız!"

"Korutürk! Barlas!" diye bağırdı Turan, çelik grisi gözleri karanlıkta bir yırtıcı gibi parlıyordu. "Bora Timi’ne baskı ateşini kestirmek için sol kayalıktan dolanıyoruz! Kaan, siz mevzide kalın, hedefi işaretlediğim an roketatarı susturun!"

"Anlaşıldı komutanım!" dedi Kaan Doğan.

Ancak tam o sırada kayalıkların arkasından kulakları sağır eden bir ıslık sesi duyuldu.

Havan!

"YATIN!" diye haykırdı Turan.

Toprak adeta patladı. Sayısız şarapnel parçası ve devasa bir basınç dalgası iki timi birden savurdu. Bora Timi’nden gencecik Teğmen Ali Beydağ, patlamanın tam merkezinde kalarak oracıkta şehit düştü.
"Ali!" diye bağırdı Kaan Doğan, gözlerinin önünde şehit düşen askerine doğru atılmak isterken bir patlama daha gerçekleşti.

Korutürk, vurulan roketatarın şarapnel parçalarıyla sol bacağından ve göğsünden vurulup yere kapaklandı. "Komutanım!" diye inledi kanlar içinde.

Turan, kendi omzuna saplanan şarapnele aldırış etmeden öne fırladı. Ateş hattının tam ortasına atlayıp Korutürk’ü hücum yeleğinden kavradı. "Dayan oğlum! Bırakmayacağım seni!"

Turan, Korutürk’ü siper alan kayalığın arkasına doğru çekerken, terörist grubun keskin nişancısı sırtındaki o boşluğu yakaladı.

İlk mermi Turan Binbaşı’nın çelik yeleğinin hemen altındaki karın boşluğunu delip geçti.

Turan’ın ağzından boğuk bir hırıltı koptu ama Korutürk’ü bırakmadı. İkinci mermi göğsünün sol tarafına saplandığında, devasa cüssesi kayalıkların üzerine devrildi.

Kaan Doğan ve Barlas haykırarak ateşi o noktaya yoğunlaştırdı. "KOMUTANIM!"

"Sıhhiye! Skorsky’i çağırın! Devreye acil tahliye lazım, düşüyoruz! Destek!" diye bağırdı Kaan Doğan, telsizde avazı çıktığı kadar kükrerken.

Turan’ın gözleri gökyüzündeki kapkara bulutlara kayarken, bilinci yavaşça karanlığa çekiliyordu. Zihninde beliren son şey ise ne çatışma ne de kan kokusuydu... Sadece o cıvıl cıvıl yeşil gözler ve kokusuydu.

Güneş...

Şehir Askeri Hastanesi / Acil Servis (Güneş İnci & Melek)(Akşam saatleri)

Hastanenin acil koridoru her zamankinden daha telaşlıydı. Üzerimdeki kıyafetleri değiştiril beyaz önlüğümü giymiştim ama ruhum hâlâ annemin o soğuk mermer taşının başındaydı. Gözlerim ağlamaktan kızarmış, içim kurumuştu.

Melek yanıma yaklaşıp omzumu sıktı. "Kuşum, bir şeyler yeseydin keşke? Sabahtan beri ağzına tek bir lokma koymadın."

"İştahım yok Melek," dedim dalgınca. "Sadece... içimde garip bir sıkıntı var. Göğsüm daralıyor sanki."

Cümlem henüz bitmişti ki, hastanenin tavanındaki Kırmızı Kod sirenleri kulakları yırtarcasına çalmaya başladı.

Telsizden çığlık çığlığa bir anons yankılandı: "Tüm acil cerrahi ekipleri göreve! Bölgeden birden fazla helikopter yaklaşıyor! Sınır hattından acil yaralı nakli var! 1 Şehit, 2 ağır yaralı, çok sayıda şarapnel mağduru! Tekrar ediyorum, Kırmızı Kod!"

Acil servisin otomatik kapıları ardına kadar açıldı.

Güvenlik görevlileri trafiği keserken, hastane bahçesine aynı anda iki devasa Skorsky helikopter gürültüyle iniş yaptı.

Ortalık bir anda ana baba gününe döndü. Ambulans sirenleri, helikopter pervanelerinin yarattığı rüzgâr ve bağrışmalar birbirine karıştı.

"Sedyeleri getirin! Çabuk!" diye bağırdı doktorlar.

Melek’le birlikte koşarak dışarı çıktık. İlk sedye helikopterden indirildi.

Üzeri Türk bayrağıyla örtülüydü... Bora Timi’nin gencecik şehidi geçiyordu önümüzden. İçimden bir parça kopup gitti.

Hemen ardından ikinci sedye hızla acil kapısından içeri sokuldu. Yüzü gözü kan içinde kalan, bacağı sargılarla sarılmış Korutürk yatıyordu. "Korutürk!" diye çığlık attı Melek.

Ve son sedye...

Ateşler içindeki o beden kapıdan içeri sokulduğunda, zaman benim için tamamen durdu. Dünya üzerindeki tüm sesler kesildi. Kalbimin atışı kulaklarımda bir gülle gibi yankılandı.

Göğsü kanlar içinde, askeri tişörtü kesilmiş, çelik grisi gözleri yarı açık ve dudakları morarmış bir şekilde yatan adam... Turan’dı.

Turan Yavuz Karasu.

"Hayır..." diye fısıldadım. Adımlarım geri geri gitti. "Hayır, bu olamaz... Bu bir kabus..."

"Güneş! Kendine gel, yardım et!" diye bağırdı Kaan Doğan Binbaşı. Üniforması tamamen Turan’ın kanıyla kaplıydı. "Ağır kan kaybettiriyor! Karın bölgesinden ve göğsünden vuruldu!"

Profesyonel hemşire kimliğim, bir evladın ve aşık bir kadının acısıyla çarpıştı.

Ağzımdan büzülen bir çığlık kaçtı ama ayaklarım beni doğrudan onun sedyesine doğru sürükledi.

"Turan!" diye haykırdım, ellerimle kanayan göğsüne bastırırken. Parmaklarımın arasından sıcak kanı süzülüyordu. "Turan, aç gözlerini! Bana bak!"

Sedyeyi ameliyathaneye doğru hızla sürerken, Turan’ın kanlı parmakları son bir yaşam refleksiyle gelip benim titreyen bileğimi kavradı. Çok hafif, neredeyse hissedilmeyecek kadar zayıf bir şekilde sıktı.

Çelik grisi gözleri hafifçe aralandı. O gururlu, buz gibi bakışların yerini derin bir veda korkusu almıştı.

"Güneş..." dedi pürüzlü, kan kokan bir fısıltıyla. "Babana... emanetsiniz..."

Gözlerimden akan yaşlar, onun kanlı yanağına bir damla yağmur gibi düştü.

"Kapa çeneni Karasu!" diye bağırdı sesim hastane koridorlarında yankılanırken. "Benden izin almadan ölemezsin! Duydun mu beni?! Bana o kuralcı emirlerini vermeye devam edeceksin! Bırakma kendini!"

Ameliyathane kapılarına geldik. Doktorlar ve cerrahlar beni geri çekmeye çalıştı.

"Ateşini ben düşürdüm, seni ben pansuman ettim!" diye haykırdım kapının önünde. "Şimdi beni burada bırakıp gidemezsin Turan!"

Turan’ın eli bileğimden yavaşça kayıp düştü. Sedye yeşil ameliyathane kapılarının arkasında kayboldu ve çift kanatlı kapılar yüzüme büyük bir gürültüyle kapandı.

Kırmızı 'Ameliyatta' ışığı yandığında, dizlerimin bağı çözüldü. Annemi kaybettiğim o acı hastane koridorunda, bu kez hayatımın anlamı olan adamın kanı ellerimde, buz gibi fayansların üzerine çöktüm.

Ne olur onlara birşey olmasın.

Annemi kaybettiğim gün Turan'ı da kaybedemem.

Allah'ım Turan'ı bana bağışla.