23

İnci’den

Gözlerimi açtığımda başımdaki o zonklayıcı ağrı zihnimi uyuşturuyordu.

Yoğun bakım odasının tavanındaki soluk ışıklar gözlerimi yakarken, elimin üzerindeki o tanıdık sıcaklık beni hayata bağlıyordu.

Turan’ın devasa avcu, elimin etrafını sarmış, parmakları kalbimin tam üstündeydi.

Gözlerimi biraz daha aralayıp etrafıma baktım. Odanın düzeni, pencerelerin dışındaki o yabancı binalar, duvarların rengi... Burası kışla hastanesi değildi.

"Turan..." dedim, sesim pürüzlü ve aşırı yorgun çıkarak.

Turan başını hemen kaldırdı. Gri gözlerindeki o devasa yorgunluk ve ıslaklık içimi cız ettirdi. "Buradayım güzelim. Buradayım, yanındayım."

"Turan... Bana ne oldu?" dedim, kaşlarımı hafifçe çatarak.

Zihnimi zorladım ama kafamın içinde kocaman bir sis bulutu vardı. "Biz... Biz dün gece kışlada değil miydik? Bu hastane neresi?"

Turan’ın yüzündeki o güçlü, sarsılmaz ifade bir anlığına dalgalandı. Boğazı düğümlendi, eli elimi biraz daha sıktı. Ne diyeceğini bilemez halde gözlerimin içine baktı.

Tam o sırada kapı yavaşça açıldı. İçeriye gözleri ağlamaktan şişmiş Endam halam ve arkasında endişeli yüzüyle Alkan abim girdi.

"Kuzum! İnci'm... Çok şükür Allah’ıma, uyandın!" Halam koşar adımlarla yatağın yanına yaklaşıp diğer elime sarıldı.

Yanaklarımı öpmeye başladı. "Öldüm öldüm dirildim kızım, canımdan can gitti!"

"Hala..." dedim, gülümsemeye çalışarak. Ama kafam daha da karışmıştı. "Hala senin ne işin var burada? Alkan abi... Siz kışlaya ne zaman geldiniz?"

Halamın yüzündeki o telaşlı tebessüm bir anda dondu. Alkan abim adımlarını durdurdu, çatık kaşlarıyla bir bana, bir de Turan’a baktı.

"Kışla mı?" dedi halam, şaşkınlıkla. "Kızım ne kışlası? Sen 1,5 yıldır benim yanımdasın ya... Benim evimdesin."
"Ne yılı hala?" dedim, hafifçe kıkırdayarak. Ama içimi tuhaf bir huzursuzluk kapladı. "Ben kışlada görevdeyim. Turan’la daha yeni... ilişkimiz yeni başladı bizim. Saçmalama ne yılı?"

Odada öyle ağır bir sessizlik oluştu ki, kalp monitörünün bipleri kulaklarımı sağır edecek kadar yüksek çıkmaya başladı.

Halam elini ağzına götürdü, Alkan abim "İnci sen ne diyorsun?" diyerek öne atıldı.

Turan hemen araya girdi. Bedenini halamla benim arama siper eder gibi koydu, elimi daha sıkı tuttu. "Hala, Alkan... Bir dakika dışarı gelir misiniz? Doktorun tembihlediği şeyler var."

Turan beni alnımdan öptü. "Sakin ol güzelim. Şoktasın sadece, kafanı çarptın. Geliyorum hemen."

Turan’dan

Yoğun bakım odasının kapısını arkamdan kapatır kapatmaz sırtımı soğuk duvara yasladım. Göğsümün ortasındaki o sancı, vurulduğum mermiden daha ağırdı.

Karşımda Halil İbrahim Albay, Endam Hala ve Alkan duruyordu. Endam halanın gözleri dehşetle açılmıştı.

"Turan... Ne diyor bu kız? Kışla diyor, yeni sevgili olduk diyor... Bizim yanımıza geldiğini, o kazayı, hiçbir şeyi hatırlamıyor mu?"

"Hatırlamıyor..." dedim, sesim boğazımdan güçlükle çıkarak.

"Doktorla konuştum. Geçirdiği ağır kafa travması yüzünden son bir buçuk yılı tamamen silmiş zihni. Ne o gidişini hatırlıyor, ne halasının yanına taşındığını, ne de ayrılığımızı... Zaman onun için, bizim kışlada ilk sevgili olduğumuz o mutlu günlerde durmuş."

Albay Halil İbrahim derin bir ah çekti, ellerini arkasında kenetleyip koridorda turlamaya başladı. "Allah'ım... Bu nasıl bir sınavdır?"

Alkan öne çıktı, çenesi kenetlenmişti. "Peki şimdi ne olacak? Gerçekleri söylemeyecek miyiz? O kaçtığı günleri, sana bıraktığı mektubu, çektiğiniz o acıları bilmeden mi yaşayacak?"

"Söylemeyeceğiz!" dedi Kaan Binbaşı, koridorun sonundan adımlarını sertçe atarak yanımıza gelirken.

Dün gece gittiğimi öğrenmişti, ben ise olan biten herşeyi anlatmıştım.

"Doktor kesin bir dille uyardı. Zihnini zorlayacak, onu yeniden o büyük strese ve vicdan azabına sokacak en ufak bir şok, beyninde kalıcı hasara veya yeni bir krize yol açar. İnci ne hatırlıyorsa, gerçeklik onun için odur!"

Halil İbrahim Albay durdu, gözlerini bana çevirdi. "Turan... Bu yükü taşıyabilecek misin oğlum? Karşında sana hiçbir şey yaşanmamış gibi âşık gözlerle bakan bir kız var ama arkasındaki o kırık bir buçuk yılı tek başına sırtlayacaksın. Onu yeniden kışlaya, o eski günlerin havasına götürmek zorundasın."

"Ben onun için ölmeyi göze aldım Albayım," dedim, gözlerimdeki kararlılıkla. "Gerekirse bir ömür o yalanın içinde yaşarım, yeter ki o gözlerindeki tebessüm sönmesin. Yeter ki benden bir daha kaçmasın."

Melek’den

Kışlanın çayocağındq telefon elimde titriyordu. Alparslan yanımda durmuş, gerginlikle bir sağa bir sola turluyordu. Barlas, Emre, Pamir ve Korutürk masada çıt çıkarmadan bana bakıyordu.

"Ne oldu Melek?" dedi Alparslan, dayanamayıp yanıma gelerek. "Açtı mı Albay?"

"Açtı..." dedim, sesim titreyerek gözyaşlarımı tutmaya çalıştım. "İnci uyanmış. Hayati tehlikeyi atlatmış ama..."

"Ama ne?" dedi Pamir fırlayarak. "Söylesene Melek!"

"Hafızasını kaybetmiş," dedim. "Son iki yılı hiç yaşamamış gibi... Turan Komutan’la ilk sevgili oldukları döneme dönmüş zihni. Ne gittiğini hatırlıyor, ne de kışladan ayrı kaldığı o acı dolu günleri."

Çayocağındaki herkes donakaldı. Pamir gözlerini devirdi, Barlas küfür eder gibi derin bir nefes verdi.

"Yani..." dedi Alparslan, sesi kısılarak. "Güneş, Turan Komutan’a hâlâ ilk günkü gibi âşık mı?"

"Evet," dedim başımı sallayarak. "Ve Turan Komutan kışlaya döndüklerinde kimseden tek bir yanlış kelime duymak istemiyor. Kaan Binbaşı ve Albay emretti. Kışladaki herkes İnci’nin yanında zamanı geriye saracak. İnci’ye o ayrılık günlerinden, kaçışından, hastanedeki o mektuptan tek bir kelime dahi bahsedilmeyecek! Eğer biri ağzından bir şey kaçırırsa... Turan Komutan o kışlayı başımıza yıkar."

Pamir masaya yumruğunu hafifçe vurdu. "Ulan... Kader adama bak ne oyunlar oynuyor. Komutanım bir buçuk yıldır o kızın aşkından yanıp tutuşuyordu, şimdi kız yanına dönecek ama her şey bir tiyatro olacak."

"Tiyatro değil Pamir," dedi Alparslan, gözlerini pencereden dışarıya, dağlara dikerek. "Bu Turan Komutan’ın İnci’yi korumak için ödeyeceği en ağır bedel olacak."

İnci’den

Hastanenin o soğuk, antiseptik kokulu koridorlarında geçen üç günün ardından nihayet taburcu oluyordum.

Başımda hafif bir sargı, bedenimde kaza anından kalma çürükler vardı ama Turan bir an olsun yanımdan ayrılmamıştı. Elimi öyle bir tutuyordu ki, sanki bıraksa kışlanın o huzurlu bahçesinden kayıp gidecekmişim gibi.

Üzerimi giyinip odadan çıkmaya hazırlandığım sırada, kapı aniden açıldı. İçeriye beyaz önlüğüyle, yüzü kireç gibi bembeyaz olmuş bir doktor girdi. Yaka kartında Dr. Egemen yazıyordu.

Egemen, beni görünce derin bir nefes alıp hızla öne atıldı. "İnci! Çok şükür uyanmışsın... Kazayı duyar duymaz ameliyathaneden çıktım. Nasıl hissediyorsun? Bir yerinde ağrı var mı?"

Kaşlarımı hafifçe çatarak adama baktım. Sesindeki bu aşırı samimiyet ve gözlerindeki o tuhaf panik bana yabancı gelmişti.

Bu kimdi ki?

"Teşekkür ederim Doktor Bey," dedim, sesimi olabildiğince resmi tutarak. "İyiyim. Ama... sizi çıkaramadım. Benimle ilgilenen nöbetçi hekim siz miydiniz?"

Egemen adeta duvara çarpmış gibi duraksadı. "Ne? İnci sen... Sen ne diyorsun? Ben Egemen. Sekiz aydır bu klinikte birlikte çalışıyoruz. Senin sorumlu doktorunum!"

Anlamaz bir ifadeyle yüzüne baktım.

Ne sekiz ayı? Ben kışlada çalışıyordum, oranın başhekimiydim.

Egemen üzerime doğru bir adım daha atacakken, arka tarafta duran gölge bir anda aramızda bitti.

Turan, heybetli gövdesiyle Egemen’in önüne siper oldu. Gri gözlerinde beliren o tehlikeli karanlık, odadaki havanın sıcaklığını tek bir saniyede düşürdü. Turan, adamın göğsüne doğru bir adım atıp aradaki mesafeyi tamamen kapattı.

"Doktor Bey," dedi Turan, sesi yerin altından gelen bir gürleme gibi soğuk ve tehditkârdı. "Kız arkadaşım geçirdiği kaza yüzünden bazı şeyleri hatırlamakta güçlük çekiyor. Uzatmanın, hastamı yormanın bir anlamı yok."

"Kız arkadaşım mı?" dedi Egemen, Turan’a dik dik bakarak. "İnci senin yüzünden kaçıyordu! O kaza sizin yüzünüzden oldu! Şimdi ne yapıyorsunuz, kızın durumundan faydalanıp—"

Ben neyden kaçtım ki?

Egemen cümlesini tamamlayamadan, Turan adamın doktor önlüğünün yakasını tek eliyle kavradı. Olay o kadar hızlı gerçekleşti ki nefesim kesildi. Turan, Egemen’i duvara doğru sürüklerken araya hemen Alkan abim ve dışarıda bekleyen görevli askerler girdi.

Derin nefesler almaya başladım.

"Turan!" diye çığlık attım panikle. Yatak kenarına tutunarak doğrulmaya çalıştım. "Turan yapma! Ne yapıyorsun?!"

Korku tüm bedenime yayıldı.

Turan, benim sesimi duyduğu an durdu. Çenesi seğiriyordu, şakaklarındaki damarlar fırlayacak gibiydi. Egemen’in yakasını sertçe bıraktı, adama doğru eğilip sadece ikisinin duyabileceği bir fısıltıyla konuştu:

"Bu hastaneden, bu şehirden İnci’nin adını sil. Bir daha karşıma çıkarsan, o önlüğü de mesleğini de sana dar ederim. Şimdi kaybol!"

Egemen öfkeyle ve korkuyla karışık bir bakış atarak hızlı adımlarla odadan çıktı.

Turan derin nefesler alarak bana doğru döndü. Yüzündeki o yırtıcı ifade, gözlerime baktığı an öyle hızlı bir şekilde şefkate dönüştü ki, başım döndü. Yanıma gelip diz çöktü.

"İyisin değil mi güzelim?" dedi, elleriyle yüzümü kavrayarak. "Korkuttum seni, özür dilerim. Adam... biraz Haddini aştı sadece."

"Turan..." dedim, göğsüm sıkışarak. "O adam ne diyordu? Benimle sekiz aydır çalıştığını, senden kaçtığımı söyledi. Ne demek istiyor?"

Turan’ın gözlerinde bir anlığına o devasa acının çaktığını gördüm. Ama hemen toparladı. Eğilip alnımı uzunca öptü.

"Kafası karışık bir doktor işte sevgilim," dedi Turan, sesi titremesin diye kendini zorlayarak. "Travma geçirdiğin için hastanedekiler de ne yapacağını şaşırdı. Takma kafana. Biz kışlamıza, evimize dönüyoruz."

Onu anladım da, ben bu şehire neden geldim?

Turan beni kucağına aldığında başımı onun kokusuyla dolu göğsüne yasladım. Kendi kendime 'Turan yanımda, kışlamıza dönüyoruz, her şey yolunda' diye fısıldadım.

Ama Turan beni hastane kapısından çıkarıp siyah arabasına bindirirken, arkamızda bıraktığımız o binaya son kez baktım. Kalbimdeki o huzursuz his geçmiyordu.

Zihnim bir şeyleri unuttuğumu fısıldıyordu ama Turan’ın tuttuğu elimdeki o sıcaklık, sormak istediğim tüm soruları boğazıma diziyordu.

Turan direksiyona geçtiğinde yan profilden yüzüne baktım. Çenesi sımsıkı kenetlenmişti, gözlerinde ise derin bir fırtınanın yorgunluğu vardı.

"Turan?" dedim yumuşak bir sesle.

"Efendim sevgilim?" dedi, bana bakmadan elimi tutup dudaklarına götürürken.

"Beni hiç bırakmayacaksın, değil mi?"

Turan arabayı çalıştırdı. Şehrin sınırlarından çıkıp kışlanın yoluna girdiğimizde fısıldadı:

"Ben seni bırakmam İnci... Yalanların içinde kalsam da, bu dünyayı karşıma alsam da seni bir daha bırakmam."

Camdan baktığımızda arkadaki arabada babam ve Kaan Binbaşı vardı.

Evimize doğru yola koyulduk...