29

"Melek!"

"Efendim?"

Adımlarımı yavaşça atıyordum.

"O videoyu siliyor musun? Yoksa-"

Melek anında kahkaha patlattı.

"Yoksa falan yok İnci hanım, ayrıca içeride pansuman için bekleyen biri var sen yaparsın benim işim var."

Kaşlarımı çattım.

"Evet Melekciğim işin var pansuman yapmak."

"Ya öyle iş değil, Alparslan bekliyor. Turan'dan zar zor kaçtı zaten."

Bunlar yakında evlenirler gibi duruyor he.

Hani benden söylemesi, zaten Alparslan ablası va Kaan binbaşını öyle görmeyi hazmedemiyor.

"İyi tamam, hızlı gel bak."

Koşar adımlarla revirden dışarıya fırladı.

Bu tatlılığına gülüp pansumanı yapmaya gittim.

Kışlada akşam saatlerine kadar her şey çok normaldi, ama Turan'ı hiç görmemiştim.

Bir ara Barlas uğramıştı, ama Turan hiç gelmedi.

Biraz hava almak için revirin dışına çıktım.

Tam o esnada Pamir’i görmüştüm.

"Pamir!"

"Efendim yenge."

"Turan nerede? Hiç görmedim onu."

"Yenge komutanımın Albay ile bir işi vardı, birazdan gelirler ama."

"Teşekkür ederim."

Pamir başıyla selam verip nöbetçi askerlerin yanına gitti.

Pamir nöbet kulübesine doğru gözden kaybolurken, revirin kapısında durmuş kışlanın akşam sessizliğini izliyordum.

— Ne o İnci? dedi Kudret hemen zihnime çöküp kollarını bağlayarak. — Adamı iki saat görmeyince hemen yollara mı düştün? 'Turan nerede, Turan ne yapıyor...' Bırak adam babanla işini halletsin kızım!

"Sus Kudret," diye mırıldandım revirin kapısındaki basamağa otururken. "Kötü bir şey hissettiğimden değil... Zaten akşam sekizde kahve cezası vardı. Adam kışlada dolanmayınca gürültü kesildi, garip geldi."

— Akşamki kahveymiş... Sevgiliye sığınma bahanesi yani. Bak sen şu işe...

Tam Kudret’i zihnimden kovmaya çalışırken, binanın köşesinden Turan göründü. Üzerindeki askeri parkanın önü açık, elleri ceplerinde, o her zamanki serseri ama bir o kadar da dik duruşuyla bana doğru yürüyordu.

Göz göze geldiğimizde dudaklarının kenarı hafifçe yukarı kıvrıldı. O gıcık, insanın sinirini bozan ama bir yandan da içini ısıtan gülüşü yüzündeydi yine

"Beni mi bekliyorsun sen burada hemşire?" dedi tam önümde durup, tepemden bana bakarak.

"Seni niye bekleyeyim Yavuz?" dedim oturduğum yerden başımı yukarı kaldırıp kaşlarımı çatarak. "Hava alıyorum. Kışlanın havası senden ibaret değil herhalde?"

"Öyle mi?" deyip yanıma, beton basamağa pat diye oturdu. Omuzlarımız birbirine değdiğinde üzerinden gelen o tanıdık çam ve rüzgar kokusu etrafı kapladı. Cebinden çıkarıp elinde salladığı şeyle gözlerim büyüdü.

Benim mor saç tokam.

"Bakıyorum da cezadan kaçmak için revirin kapısına nöbetçi dikilmişsin," dedi tokoyı parmağında çevirerek. "Ama kaçış yok. O kahve orta şekerli pişecek."

"Ver şu tokayı artık Yavuz!" diyerek eline uzandım ama Turan elini hemen havaya kaldırdı.

"Alabilirsen al güzelim," dedi pişkince sırıtarak.

"Deve görünümlü antilop!" diye söylenip elini yakalamaya çalışırken tam o sırada revirin koridorundan bir gürültü koptu.

"İNCİ! İNCİ ÇABUK GEL!"

Melek’in sesiydi bu! Ama sesi öyle bir çıkıyordu ki sanki kışlaya uzaylılar inmişti.

Turan’la aynı anda ayağa fırladık. Turan anında refleksleriyle ciddileşip belindeki silaha elini götürürken, ben koşarak içeri daldım.

Reverin arka bahçeye bakan kapısının önünde Melek duruyordu. Yüzü kıpkırmızıydı, elleri titriyordu. Tam karşısında ise jilet gibi üniformasıyla Alparslan Yüzbaşı duruyordu. Ama Alparslan’ın o her zamanki sert, ciddi hallerinden eser yoktu. Adam resmen ecel terleri döküyordu!

Arka bahçedeki çardak... Ağaçların arasına dizilmiş küçük loş ışıklar, masanın üzerinde Melek’in en sevdiği kır çiçekleri ve tam ortada kırmızı kadife bir kutu!

Kaan Binbaşı, Deniz, Pamir, Barlas ve Serdar ağaçların arkasına saklanmış, kafalarını uzatmış buraya bakıyorlardı. Pamir elindeki telefonla video çekiyordu.

"Ne oluyor burada?" dedim şaşkınlıkla bir Melek’e bir Alparslan’a bakarak.

Alparslan derin bir nefes aldı. Bütün kışlayı tek emriyle hizaya sokan koskoca Yüzbaşı, Melek’in karşısında konuşmakta zorlanıyordu. Cebinden tek bir adım öne çıkıp Melek’in ellerini tuttu.

"Melek..." dedi Alparslan, sesi hafifçe titreyerek. "Ben operasyona giderken gözüm arkada kalmasın diye değil... Ben bu hayatta ne zaman arkama dönsem seni göreyim diye istiyorum."

Melek’in gözlerinden anında yaşlar süzülmeye başladı. Nefes bile almıyordu.

Alparslan tek dizinin üzerine çöktü. O kadife kutuyu açtı. İçinde ışıl ışıl parlayan sade, zarif bir pırlanta yüzük duruyordu.

"Benimle bir ömür boyu, bu kışlanın da bu hayatın da kaosu çekmeye var mısın? Benimle evlenir misin Melek?"

"EVET!" diye bağırdı Melek hiç düşünmeden, Alparslan’ın boynuna atlayarak. "EVET, EVET!"
Ağaçların arkasından devasa bir tezahürat koptu! Pamir "ASLAN KOMUTANIM BE!" diye bağırırken, Kaan Binbaşı ve Deniz ıslık çalıyor, Barlas ile Serdar birbirine sarılıyordu.

Ben ise sevinçten gözlerim dolu dolu Melek’e bakarken, yanımda duran Turan’ın sesini duydum.

"Aferin Alparslan’a," dedi Turan, kolunu yavaşça omzuma atıp beni kendine doğru hafifçe çekerken. Sesi gururlu ama bir o kadar da muzipti. "Damat tarafı olarak bir fire daha verdik."

"Çok tatlılar ama..." dedim burnumu çekerek.

Turan eğilip kulağıma doğru fısıldadı, sesi gıcık ama içimi eriten o tondaydı: "Darısı bu kışlanın en belalı hemşiresinin başına diyelim mi?"

"Yavuz!" dedim omzuna vurarak, yanaklarım alev alev yanarken.

Turan kıkırdayıp cebindeki mor tokayı cebime sokuşturdu. "Tamam tamam, kızma. Ama kahvem hâlâ pişmedi, onu unutmadım!"

Kışlanın arka bahçesi bir anda festival alanına dönmüştü. Pamir elindeki telefonu havada sallayarak alanda tur atıyor, Barlas ile Serdar, Alparslan'ı ortalarına almış sırtını vurarak tebrik ediyorlardı. Kaan Binbaşı ise her zamanki baba edasıyla gülümseyerek Melek ile Alparslan’ın yanına yürüyüp ikisini de teker teker kucakladı.

Melek parmağındaki yüzüğe bakıp gözyaşlarını silerken, beni görür görmez Alparslan’ın yanından fırlayıp üzerime çullandı.

"İNCİİİ! GÖRDÜN MÜ? EVLENİYORUM BEN!"

"Gördüm deli kız, gördüm!" diyerek ona sıkıca sarıldım. Yanakları al al olmuştu, heyecandan kalbi küt küt atıyordu. "Çok mutlu olun inşallah, hak ettiniz siz bunu."

— Bak sen şu işe... dedi Kudret zihnimin derinliklerinden bir iç çekerek. — Melek kızımız başını yaktı. Darısı senin gibi huysuzun başına diyeceğim ama seni alacak adamın önce bir akıl sağlığı kontrolünden geçmesi lazım.

"Kudret sus, anı bozma," diye mırıldandım arkamı dönerken

Tam o sırada Deniz elinde nerede bulduysa bulduğu kola kutularıyla çııkageldi. "Komutanım, kışlada alkol yasak ama bu mutlu olayı bir şeyle kutlamamız lazım!" diyerek kutuları herkese dağıtmaya başladı.

Turan yanıma kadar sokulmuş, elini parkasının cebine sokmuş şekilde sırıtarak sahneyi izliyordu.

"Ne gülüyorsun öyle sinsi sinsi?" dedim kaşlarımı kaldırarak.

"Hiç," dedi Turan, bakışlarını Alparslan'dan bana çevirip gözlerini hafifçe kısarak. "Yüzbaşıyı ilk defa böyle el ayağı birbirine dolanmış gördüm de ona gülüyorum. Koskoca komando bir kızın önünde dize geldi. Büyük konuşmamak lazımmış demek ki."

"Ne o Binbaşı?" dedim ima dolu bir sesle, kollarımı göğsümde birleştirip ona doğru bir adım atarak. "Sana göre 'zayıflık' mı bu yoksa? Bir kadına duygularını hissettirmek karizmanı mı çiziyor?"

Turan hafifçe öne doğru eğildi. Yüzü yüzüme o kadar yaklaştı ki, gözlerinin içindeki o çapkın pırıltıyı ve nefesinin sıcaklığını hissettim.

"Zayıflık değil hemşire hanım," dedi sesi aniden derinleşerek. "Aksine, bir adamın bir kadının önünde diz çökebilmesi için arkasında dağ gibi bir yürek olması lazım. Ama her adama her kadın nasip olmaz. Doğru kadını bulmak lazım..."

Gözleri gözlerimden ayrılmayıp doğrudan dudaklarıma kaydığında kalbimin ritmi bir an sekteye uğradı. Yanaklarımın ısındığını hissedince hemen kafamı çevirip öksürdüm.

"Lafa bak lafa... Sözlükten mi ezberledin bunları Yavuz?"

"Sana laf anlatanda kabahat zaten," dedi Turan gülerek kafasını iki yana salladı. Ardından bileğindeki saate baktı. "Saat dokuza geliyor. Benim kahve hâlâ ortada yok."

"Hangi kahve ya?" diye araya girdi Pamir, aniden yanımızda biterek. "Ne kahvesi? İnci abla kahve mi yapıyor? Ben de isterim!"

Turan anında Pamir’in ensesinden tutup geri çekti. "Sana kahve falan yok lan. Git nişanlı çifte tezahürat yap, benim kahveme sulanma."

"Aşk olsun Turan komutanım, biz burada can ciğer devriyeyiz, bir kahvenin lafı mı olur?"

"Sana acı biberli yapar veririm Pamir, kaybol şuradan," diye takıldı Turan.

Pamir söylene söylene Barlasların yanına kaçarken, Turan tekrar bana döndü. "Eee, hemşire? Kaçışın kalmadı. Herkes kutlama yapıyor, biz de bahçedeki çardakta kahvemizi içeriz."

"İyi tamam, düş önüme," dedim pes etmiş gibi yaparak. Ama içimden bir ses bu gecenin daha bitmediğini, Turan’ın o dik duruşunun arkasında bana söylemek istediği başka şeyler olduğunu fısıldıyordu.

Revir mutfağına geçip cezveyi ocağa koyarken, Turan kapı eşiğine yaslanmış, kollarını birleştirmiş beni izliyordu.

"Öyle dikilip duracak mısın tepemde?" dedim şeker kavanozunu açarken.

"Seni izlemek keyifli," dedi hiç istifini bozmadan. "Özellikle de sinirlenince burnunun ucunun kızarmasını izlemek..."

"Yavuz, bak kahveyi tuzlu yaparım!"

"Yap," dedi pişkince sırıtarak. "Senden gelene razıyız."

Senden gelene razıyız.

Tebessüm ederek kahveyi hazırladım, ben gerçekten aşıktım.

Tüm kalbimle...